STROMENDE REGEN IN WINNIPEG

Eigenlijk weet ik niet waar ik de draad moet oppakken. Ik bedoel met betrekking tot onze reis door Canada. Ik heb u een (korte) serie reisverhalen beloofd, want het was op voorhand al een bijzondere reis. Maar gaandeweg werd de impact steeds groter. Laat ik het vooral maar chronologisch benaderen, na onze start in Saint John’s (Newfoundland).

Maar het allereerste begin is misschien wel de zorg voor een visum. Dat vraag je makkelijk aan, maar wat bijna niemand je vertelt, of weet, en al helemaal niet bij de reguliere reisorganisaties, is dat je dat heel gemakkelijk zelf kunt regelen voor het luttele bedrag van CAD 7,-. Dat is dus minder dan EUR 5,-. Ik bedoel maar. Op deze site kun je terecht, en dat is de enige echte.

Zelf heb ik meer dan EUR 50 betaald voor ons beiden, en dat was dan nog de goedkoopste die ik destijds heb kunnen vinden. Het barst er van, online. En de ene is nog officiëler dan de andere. Trap er niet in, zoals ik. Gezien de ervaringen met een ESTA-document voor de Verenigde Staten, dacht ik dat ik wel goed zat. Qua invuloefening, lay-out van en informatie op de sites, maar ook wat betreft de prijs. Een paar tientjes… Want dat kost zoiets. Nee dus, niet voor Canada. De grap is dat al die oplichters jouw gegevens gewoon rechtstreeks op diezelfde site van canada.ca overzetten. Daar rekenen ze dan hun fee voor, die gemakkelijk kan oplopen tot meer dan tien keer de reguliere prijs.

Een beetje research, maar heb je daar zin in als je “even die visa” wilt gaan regelen, terwijl de koffers al zo ongeveer zijn klaargezet, leert dat de meeste creditcardmaatschappijen een blokkade hebben voor betalingen aan die nepsites. Dat zorgt, gek genoeg, dan nog voor de meeste irritatie. Want je kunt het niet regelen. Maar sommige zitten kennelijk net onder de prijs die algemeen als “evidente oplichterij” wordt beschouwd, en die verwerken, keurig en snel, je aanvraag. Maar dus veel te duur. Ik vind het een wonder dat de reisorganisaties en andere goedbedoelende informatiebronnen je niet hiervoor waarschuwen, maar je juist naar dat soort sites toesturen. Het zal allemaal wel met verdienmodellen te maken hebben.

GEEN CHINEZEN

We springen maar snel naar een hoogtepunt van de reis, halverwege de trip: Winnipeg.

Inderdaad, Portage & Main. Maar bij mij geen ’50 below’, maar wel heel veel regen.

Een stad ongeveer zo groot als Rotterdam, maar hij herbergt wel bijna de gehele bevolking van de provincie Manitoba. Dat zegt meteen iets over wat je ziet als je buiten de agglomeratie bent: geen mensen. En dus ook geen toeristen. En gelukkig ook geen Chinezen, behalve dan in het lokale Chinatown. Want naarmate je verder westwaarts trekt, dan kom je dus in de richting van Calgary en ga je al snel de Rocky Mountains door, wordt Canada een pretpark. By the busload. Maar ze worden ook met vele honderden aangevoerd in treinen en vliegtuigen. Chinezen. Geen manieren, trekken zich nergens wat van aan, dringen overal voor, stoten tegen je aan met lijf, koffers, fotoapparatuur en rugzakje. Voor Chinezen gelden geen regels. Geen respect voor lokale gebruiken en gewoonten, ze lopen letterlijk en figuurlijk alles onder de voet. Maar ook zij zijn een verdienmodel. Positieve kanttekening: de twintigers onder hen kijken beter naar de omgeving waar ze te gast zijn. Die doen hun best om juist die gebruiken en gewoonten over te nemen, te kopiëren. Die spreken en verstaan dan ook Engels en kennen de westerse ‘way of living’, waar ze zich maar al te graag op ieder gebied aan willen aanpassen. Ook dat is natuurlijk niet goed. Blijf gewoon jezelf, maar zorg dat je je buurman niet tot last bent. Hoe eenvoudig kan het leven zijn?

Ik noemde al even Rotterdam. Ook een stad met een grote industriële erfenis. Die kun je prachtig inzetten voor nieuwe activiteiten. Woningbouw, retail en horeca. Maar in Winnipeg moet die gentrificatie nog beginnen. Dan komen begrippen als authentiek, rauw en vooral ook “ondergaan” tot leven. Ik heb er vele uren doorheen gelopen, alleen. Ook: door de stromende regen. Milia bleef graag in en rond het hotel. Maar gelukkig hebben we vroeg in de avond kunnen afspreken bij de overdekte markt, om samen wat te eten. Een markthal zoals die bedoeld was, en nog steeds is. Dáár lopen ze wél mijlenver voor op bijvoorbeeld Rotterdam. En daar maak je deel uit van de geschiedenis, vlak bij The Forks, waar twee rivieren bij elkaar komen. Voor de allereerste bewoners al een ontmoetingsplaats, waar volop handel werd gedreven. Je staat tegen zonsondergang op dezelfde plaats, aan het stromende water en je kijkt zo de eeuwigheid in. In je eentje. Handel, mensen, inzet, logistiek en overwinning. Oftewel het bestaan. Amper 200 meter verderop komt een goederentrein van enkele kilometers lengte voorbij. Een beetje verbeelding doet de rest.

Het is niet voor niets dat Winnipeg een topattractie heeft in het Manitoba Museum, met een grote overzichtstentoonstelling van de Hudson Bay Company. Een vergelijking met onze eigen VOC gaat minder mank dan dat je op het eerste gezicht zou denken. Maar daarover later meer.

Hieronder een muziekvideo van Randy Bachman, kind van Winnipeg. Samen met Neil Young zingt hij Prairie Town, en ik begrijp hem. Om de tekst goed te kunnen volgen, heb ik hieronder de lyrics meegenomen:

Born and raised in a prairie town Just a kid full of dreams
We didn’t have much but an old radio Music came from places we’d never been
Growing up in a prairie town Learning to drive in the snow
Not much to do so you start a band And soon you’ve gone as far as you can go
Winter nights are long, summer days are gone Portage and Main fifty below
Springtime melts the snow, rivers overflow Portage and Main fifty below
All the bands in a prairie town Try to outdo the next in line
Learning records out of Liverpool Dreams of England on their Minds
On the other side of Winnipeg Neil and The Squires played the Zone
But then he went to play For awhile in Thunder Bay He never looked back and he’s never coming home
Winter nights are long, summer days are gone Portage and Main fifty below
Springtime melts the snow, rivers overflow Portage and Main fifty below Portage and Main fifty below
Just a band from a prairie town Sometimes we’d drive from coast to coast
One call from LA and we’d pack and fly away
But in our hearts we’re always prairie folk
Looking back at a prairie town People ask me why I went away
To fly with the best, sometimes you have to leave the nest But the prairies made me what I am today
Winter nights are long, summer days are gone Portage and Main fifty below
Springtime melts the snow, rivers overflow Portage and Main fifty below
Portage and Main fifty below

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.