DE ONBENULLIGE BURGER

Eigenlijk wil ik het met u hebben over het afschaffen van de democratie op nationaal niveau. Van de Tweede Kamer hebben we niks constructiefs te verwachten, en iets vergelijkbaars valt te constateren voor het doen en vooral laten van de Eerste Kamer. Dus: weg ermee. Gevaarlijk? Valt reuze mee.

Ik vind het veel gevaarlijker dat het ‘beleid’, en de stortvloed van ideetjes en voorstellen en interrupties, langzamerhand vooral worden gedicteerd door de bewust opgeroepen resonantie in de sociale media. We hebben dus al langer geen democratie, alleen nog in naam. Want het is natuurlijk bij uitstek een mediacratie geworden, met alle gevolgen van dien.

Nu bijvoorbeeld weer de beloning voor medisch personeel. Uit voortdurend onderzoek blijkt steeds maar weer dat medici, verplegers en verzorgers in Nederland – ik heb het dan niet over bijvoorbeeld thuishulpen en andere medewerkers in bijvoorbeeld verzorgingshuizen – onder collega’s tot de best betaalden behoren in de wereld. Maar als een populist, dat worden er immers vanzelf steeds meer, roept dat ‘die hardwerkende verpleegkundigen die ons door de coronacrisis sleuren en bij nacht en ontij zoveel mensenlevens redden, een betere beloning verdienen’, dan loopt de onbenullige burger, dat worden er immers vanzelf ook steeds meer, daar achteloos achteraan. Feiten tellen niet meer, het gaat om de werkelijkheid zoals jij die beleeft. Op sociale media, in het (sociale) debat, dus breed maatschappelijk heb je dan al snel een paar miljoen jaknikkers. Ja, die lonen moeten omhoog! De regering, ook al beducht vanwege aankomende verkiezingen en “de stem van het volk”, komt onder druk en moet daar vervolgens weer wat mee. Enzovoort, enzoverder. Ik herhaal: weg ermee.

Want zo krijg je dus geen beleid, blokkeer je analyse en de daaruit volgende visie die als vanzelfsprekend over langlopende jaren gaat. Het is bestuur op basis van dagprijzen. Daar wordt niemand beter van. Want morgen roept iemand anders, of dezelfde clown, weer wat en dan gaan we dáár weer allemaal iets van vinden.

Zeker in coronatijd hebben we alles te winnen bij goed bestuur en beleid. Dan gaat het niet alleen over gezondheidszorg, maar natuurlijk ook over economie, werkgelegenheid, belastingen, uitkeringen, subsidies en internationale relaties en samenwerking. Op basis van kennis, inzicht, wetenschap en ervaring. Vier jaar geleden heb ik daar al een stukje aan gewijd, EMPATHIE VOOR KILLE MACHT.

En in 2010 pleitte ik ook al voor een zakenkabinet: MANAGERS VOOR POLITICI.

Kijk waar we inmiddels staan, niet alleen in Nederland maar wereldwijd. De macht van het volk?

PFEIJFFER VS ABBRING

Maar ik begon met ‘eigenlijk’. Dat kon ik hierboven toch niet laten, dus dat is er uit. Maar ik ben wel positief verrast door de nodige vragen vanuit mijn omgeving wat ik nou eigenlijk vond van Ilja Leonard Pfeijffer, zondag jl. de laatste Zomergast van 2020. Inderdaad, Pfeijffer is een grote held van mij, dus kom op met die mening. Heel eerlijk? Ik wilde een keer overslaan, omdat ik niet weer over mijn teleurstelling in relatie tot Zomergasten en Janine Abbring wilde schrijven. Dat weet u nu wel, dat het een gansje is, een meisje dat het niveau van de gasten die ze daar nota bene zelf uitnodigen, volstrekt niet aankan. Zo komt er dus al te vaak geen ontmoeting tot stand, aan beide kanten van de tafel. Geen gesprek, geen inzicht, geen reflectie, geen inhoud.

Dus resten doorgaans een paar filmfragmenten, naast de inmiddels rond Zomergasten voor mij geïnstitutionaliseerde frustratie en teleurstelling over gemiste kansen. Zo ook weer bij Pfeijffer, die nog zo mooi begon dat hij oceanen zou hebben overgezwommen en woestijnen zou hebben doorgekropen, om die avond daar aanwezig te kunnen zijn. Zo zat de avond vol met inkoppertjes, die evenwel en zoals gebruikelijk niet aan Abbring waren besteed.

Zo bleef enig inzicht in bijvoorbeeld de achtergrond van deze intrigerende auteur, het waarom en wanneer van zijn woonplaats Genua, de alcoholverslaving, zijn politiek/maatschappelijke gedachten, visioenen en ideeën, het succes van niet alleen zijn boeken maar ook de vele gedichten en toneelstukken én de verrassend grote afhankelijkheid van zijn muze Stella Seitun, volledig uit.

Het zij zo. Als Abbring hier volgend jaar weer opdraaft, dan haak ik af. Het is klaar.

De demagogie verbeeld. (Photo by McKenna Phillips on Unsplash)

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.