MARADONA & DIEGO

Vorige week donderdag heb ik misschien wel de beste “sport”-documentaire van mijn leven gezien: “Diego Maradona”. 3DOC, VPRO. Uiteraard. Bij andere omroepen krijg je dit niet of maar hoogst zelden voorgeschoteld, en bij de VPRO lijkt het normaal te zijn. Het komt ook bijna nooit voor dat ik, terwijl ik zit te kijken, mijn telefoon pak om, pak’m beet, twee of drie mensen even te bellen met wat er op NPO3 op dat moment gebeurt. Als iets heel erg goed is, als je zo onvoorstelbaar gefascineerd wordt, dan wil je dat moment delen. En dit was en is, want de film is natuurlijk nog steeds te zien, echt heel erg goed. Ik heb ze trouwens niet gebeld, en hoop dat met dit stukje goed te maken.

Ik herinner me een special van Ivo Niehe bij het afscheid van Willem van Hanegem als actief voetballer. ‘Dag Willem’, uit 1983 nota bene. De duels die hij daarin in een kolkende Kuip in slow motion uitvecht met Johan Neeskens van Barcelona, op de muziek van Joe Cocker met You Are So Beautiful, zijn voor mij onvergetelijk en bezorgen me natte ogen. Muziek, tekst en beeld. Vaak heb je niet meer nodig om even intens gelukkig te worden. In vervoering. De andere documentaire over een sportman die ik me nog levendig kan herinneren is “En Un Momento Dado” (2004) van Ramón Gieling. Johan Cruijff in Barcelona.

Maar sinds donderdag 26 november 2020 zijn dat respectievelijk de nummers twee en drie van mijn korte lijstje. Want Diego Maradona in – vooral – Napels is adembenemend. De sportwereld en de schaarse topartiesten die daarin actief zijn, met hun entourage, is een dramatische, maar fantastische spiegel van de maatschappij. Overal gaan die artiesten letterlijk ten onder aan hun succes. Muziek, film, beeldende kunst en dus ook in de sport. Of in het ‘gewone’ bedrijfsleven, waar de druk om te presteren ook soms onmenselijk is. Groter dan God, wordt over Maradona beweerd. Blijf dan maar eens “normaal”, als ventje uit de katholieke achterbuurten van Boca, Buenos Aires.

In twee uur wordt aan de hand van fantastische research een beeld geschetst van twee mensen: Maradona en Diego. Het ene is in zwarttinten – een onbetrouwbaar beest dat zich overgeeft aan vrouwen en bergen cocaïne – en het andere is dat van de menselijke ‘shining star’. Diego, de zachtaardige, vriendelijke jongen en man die bijvoorbeeld een huis voor zijn in alle opzichten zeer bescheiden ouders wil kopen. Diego Armando Maradona was geen domme jongen, zoals veel topvoetballers of zij die daar tegenaan zitten. Eerder een eveneens bescheiden man, maar wel met een gigantische missie die in wezen wel slecht móest aflopen.

Als de hele wereld, in zijn geval letterlijk, aan je voeten ligt, dan red je dat niet in je eentje. Iedereen wil meedelen, profiteren, in je gunst komen. Klassiek daarbij is, dat bij bijna al die artiesten de mensen die zij uitkiezen om zorgen van en voor hen over te nemen, vaak nog onbetrouwbaarder zijn dan die inderdaad ‘boze buitenwereld’. Dat zijn de echte criminelen, niet de junk Maradona. De rol van de Camorra is ook in het geval-Maradona ontluisterend. Maar die staat niet op zichzelf, het is onderdeel van ons bestaan. Het draait altijd om mensen, netwerken, invloed, macht en geld. Met een paar good guys en heel veel slechte. Bazen, baasjes en een grote schare volgers. Vreselijk.

Maar de show must go on, en met “Diego Maradona” heeft regisseur Asif Kapadia dat fantastisch laten zien. Maradona is dood. Leve Diego!

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.