De Pont du Gard, weet je nog wel? Beginnen in Frankrijk. Maar dat ging veel verder dan een begin, of een aanloop. Er gingen wel erg veel deuren open daar, en niet alleen in de paleizen van Versailles, Fontainebleau en Compiègne. Dus ik blijf nog even relatief dichtbij.
Na mijn bezoek aan die eeuwenoude, Romeinse brug die in eerste instantie was bedoeld als een aquaduct, heb ik letterlijk en figuurlijk even stilgestaan bij een lange rij met enorme foto’s van zogenaamd “gewone” mensen in Languedoc-Roussillon. Overigens, ik ben van huis uit niet zo’n Francofiel. Ben bang voor alle Nederlanders, die ik daar sowieso zal tegenkomen. Dat schrikt mij af. De keren dat ik er moest zijn, of op doorreis was, wordt dat (voor-)oordeel voortdurend bevestigd. Maar Languedoc-Roussillon lijkt een prettige uitzondering in vergelijking met die eeuwige Ardèche, Normandië en Bretagne, de Côte d’Azur en natuurlijk de Provence. Pff.
Cultureel erfgoed van de bovenste plank, een topper op de Unesco-lijst en je vraagt je af waar die Romeinen de kennis vandaan haalden om zo’n bouwwerk, met alle functionaliteiten stabiel en succesvol te realiseren. Anno de eerste eeuw na Christus. Bestond de Technische Universiteit van Delft toen al?
De huiskamervraag is, of kennis dan wel talent het belangrijkste is. Of geeft creativiteit de doorslag? Doorzettingsvermogen en ervaring? Het vermogen om te leren van eerdere fouten?
Hoe dan ook, die foto’s zijn niet oud of historisch, maar juist heel erg van vandaag. Ze zijn decoratief bedoeld, bij de toegang tot de wandelpaden naar de brug. Nu heb ik niet in Delft gestudeerd. Misschien heb ik daarom, achteraf en uiteindelijk, nog wel de meeste herinnering aan die fotoserie. Mensen.
Even een paar cijfers. Niet over het aantal stenen in de Pont du Gard, de meters lengte en het toegestane gewicht. Ook niet over de vele kubieke meters water die er overheen stroomden. Nee, we blijven bij “mensen”. De exacte getallen variëren, maar naar schatting wonen en werken er volgens de site Europa Nu in Frankrijk 5 à 6 miljoen moslims. Dat is de grootste moslimpopulatie van de Europese Unie en aldus een kleine 10% van de totale, Franse bevolking.
Je hoeft er verder geen wetenschappers bij te halen om een beetje te beredeneren waar die moslims vandaan komen, waar hun roots liggen. Niet in Languedoc-Roussillon, maar natuurlijk vooral in Noord-Afrika. Er zijn ook miljoenen mensen van verder weg op het continent naar Frankrijk gekomen. Uit landen waar ze niet zonder reden Frans spreken, zoals Ivoorkust, Senegal, Kameroen, Niger, Mali, Tsjaad.
Nu hebben wij in Nederland onze mond vol (ik heb er zelf trouwens mijn buik van vol) van inclusie. De Grote Gelijkschakeling. Man of vrouw, huidskleur, geloof, welke seksuele voorkeuren dan ook, in transitie of, zeg maar gerust “whatever”: alles en iedereen is gelijk en gaat naar een genderneutrale wc. Holland. Waarom moeten ze hier toch altijd extreem zijn? Op zoveel gebieden? Nu weer dat standbeeld voor het station in mijn stad. Rosanne Hertzberger legt in haar wekelijkse column in NRC de vinger op de gevoelige plek. Zullen we eens kijken wat je bijdrage is? Heb je een standbeeld verdiend? En waarom? Waarvoor? Dat zijn de vragen waar we in dit land maar al te vaak aan voorbij gaan (te ingewikkeld, en anders worden we het toch niet eens). Ondertussen wordt Hertzberger levend gevild op de socials. Holland. Ik herhaal: waarom moeten ze hier toch altijd extreem zijn?
Anderzijds, nu we het toch over inclusie hebben, kan het ook helemaal doorslaan naar de andere kant. En dat is die serie foto’s binnen het officiële monument “Pont du Gard”. Maar één exemplaar van de gekleurde medemens (vrij naar Wim Sonneveld). Wat zei ik hierboven ook alweer, ‘zogenaamd “gewone” mensen in Languedoc-Roussillon’. Paf, daar horen dus geen zwarte mensen bij, niemand met überhaupt maar een kleurtje, behalve dan van de zomerzon. Lachend, kijk ons eens gelukkig zijn! Vrij en blij. Met ook nog zo’n prachtig monument, in onze eigen achtertuin. Leef het leven! Genieten geblazen. Maar dan wel onder elkaar, zonder ‘buitenlanders’.
Geen wonder dat gekleurde mensen zich vaak buitengesloten voelen. Voelen? Zijn! Ze horen er overduidelijk niet bij. Hun bestaan wordt letterlijk officieel ontkend. Frankrijk. Ook al maken ze 10% uit van de bevolking. Ga eens even verderop kijken in Marseille, dan begrijp je wat ik bedoel. Dat is het verschil tussen het arrondissement Nîmes en de gemeente Rotterdam. Dan zie ik toch liever dat bronzen beeld – alhoewel je in je column helemaal gelijk hebt, Rosanne – dan de praktisch volledige ontkenning van het bestaan van ‘andersgekleurden’. De enige plaat daar, waar schijnbaar per ongeluk en sub prominent iemand met een duidelijk Afrikaanse achtergrond op staat, heb ik hier opgewaardeerd tot illustratie bij deze blog. De overige zeven foto’s uit die serie staan op Flickr.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 