WEG MET BERT MAALDERINK

Nederland doet het tot nu toe fantastisch in Sotsji. Op het puntje van m’n stoel. Bijna de tijden noterend van de eerste honderd meter op de sprint bij de belangrijke mannen, gisteren. En ik kan u verzekeren: het is een hele lange tijd geleden dat ik dat allemaal zo heb gevolgd. Met zo’n schriftje, en een vlekkende pen voor de buis.

Wel jammer dat “de belangrijke mannen” alleen nog maar Nederlanders zijn. Die jongens degraderen de rest van Olympia tot wanhopige krabbelaars. Het is zoals Frank Snoeks terecht opmerkte, kort na de laatste rit, allemaal wel leuk voor ons, Nederlanders, maar of dat het schaatsen in de wereld hier blij mee moet zijn? Een schijnbaar achteloze notitie, nadat alles wat Nederland en oranje is zich alweer opmaakt om in polonaise door het Olympische dorp te lopen. Zelfs Poetin vond het nodig om eens even poolshoogte te komen nemen. (Maar daar kom ik later nog op terug.)

Hoe leuk blijft een sport, waarbij je van tevoren weet wie er wint? Of in ieder geval uit welk land hij of zij komt? Ik durf de stelling aan, dat het NK een betere bezetting kent dan het Olympische schaatsen. Lijkt leuk, mag je terecht trots op zijn, maar de wereld keert zich af van zulk soort wedstrijden.

Wat vinden wij in Nederland, of elders in de wereld leuk aan Gaelic football? Dat is in Ierland avondvullend in beeld, lange weekeinden live op televisie. In het stadion zingen en schreeuwen meer toeschouwers dan bij Ajax-Feyenoord. Extra dikke bijlagen bij de zaterdagkranten. Alleen maar Gaelic football. Het land staat tijdens de All Ireland Final in september compleet op z’n kop. Wekenlang. Dan wordt er in de televisiestudio’s van de publieke omroep zóveel over gepraat, dat Dione de Graaff daarbij vergeleken een treurige zwijgster mag worden genoemd. (Maar daar kom ik later nog op terug.)

Desondanks is Gaelic football, net als hurling (of korfbal in Nederland) geen Olympische sport. Te weinig landen, internationaal te weinig actieve beoefenaren. En je kunt toch niet winnen van die Ieren. Dat dreigt ook voor het langebaanschaatsen in Nederland. Dat maakt drie Olympische plakken voor één land op één onderdeel, tot op heden zelfs tot tweemaal toe, helemáál uniek. Komt nooit meer voor, straks. Onderdeel geschrapt. Ik verzin dit niet, er wordt binnen het IOC kritisch naar gekeken. Extreem succes kan een dodelijke uitwerking hebben.

Weg met Maalderink
Zo onprofessioneel, zo slecht. De publieke omroep mag dit niet toestaan.

Terug in de jubelsfeer rond alle Nederlandse medailles, verdiend en gegund – geen enkel misverstand daarover – , vind ik het wel erg jammer dat de prestaties van de sporters niet kunnen worden bijgehouden door zo iemand als verslaggever Bert Maalderink. Ongelofelijk, wat is dat toch een non-interviewer! Ik begrijp niet waarom deze man al zó lang wordt gehandhaafd door de NOS. Open deuren en gesloten vragen. Dat is zijn motto. Maar jaar na jaar, bij al die belangrijke evenementen, op het moment suprême?

De man wordt begrijpelijkerwijs regelmatig gekleineerd door topcoaches in het voetbal. Maar emotionele sporters, vaak jonge mensen die net uit de wedstrijd komen, zou je tegen deze figuur in bescherming willen nemen. Wat een aanfluiting, “op dit niveau”. Ik heb hem weer gehoord bij de nederlaag van Antoinette de Jong op de 3000 meter, en het was (wederom) stuitend. Alles wat je niet moet doen in zo’n paar minuten, dat brengt hij stug in praktijk. Iedere valkuil is voor hem. Alle basale lessen van het interviewen gelden niet voor Bert Maalderink, met als resultaat dit keer een huilende, gebroken sportvrouw. Voor het front van alles en iedereen. Minder door haar inderdaad tegenvallende prestatie, dan wel op aangeven van zo’n ezel met een microfoon. Dat moet de NOS niet willen. Uit de grond van mijn (professionele) hart: wég met die vent!

Over wat de NOS ook niet moet willen, en al het goede dat Nieuwsuur en vooral ook de VPRO doen rond Poetin en Sotsji, tja, daar kom ik dus later nog op terug…

2 reacties op ‘WEG MET BERT MAALDERINK

  1. Tsja, dat zou best eens kunnen gebeuren. Met slechts één land aan de absolute top, is het voor de rest geen echte ‘game’ meer natuurlijk…

    En Gaelic football, weer een nieuw woord geleerd. Ik hoop dat de verslaggevers daar meer affiniteit hebben met de sporters.

    Like

  2. Tja, die Bert toch. Hij doet wel datgene, wat men in Nederland zo mooi vindt op de televisie: emotie en platvloers sentiment. Ik stem “vóór” wanneer het gaat om een boycot van Bert.

    Like

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.