SEIZOENSBEGIN

Peter Bosz bij PSV. Ik weet het niet. Dat kan heel erg goed gaan, met de titel en overwinteren in Europa. Of heel erg slecht, met een voortijdig vertrek tot gevolg. Een beetje half om half en zoiets als een tussenseizoen, daar geloof ik bij zowel Bosz als PSV niet in. Het is dus alles of niets. Extra druk, extra spanning. Met alle risico’s op het doorslaan van de stoppen. Terwijl de funfactor zo belangrijk is, zo grijp ik maar even terug op Tom Peters hiervoor. In zijn NRC-column van 15 april dit jaar schrijft Ben Tiggelaar over deze nu eens niet-zelfbenoemde managementgoeroe:

Niet de managers of de aandeelhouders, maar de mensen die het werk doen, staan centraal bij Peters. Alleen als die mensen tot bloei komen, bloeit het bedrijf. Bovendien verdient ieder mens gewoon respect en leuk werk. Ook in zijn recente publicaties pleit Peters voor wat hij ‘extreme humanism’ noemt. Vriendelijkheid en compassie zijn belangrijker dan efficiëntie en targets. Een essentiële vraag is volgens hem wie je tot leidinggevende benoemt in een organisatie. Maak nooit de beste verkoper de baas van de andere verkopers, zegt Peters. De mensen die je wilt als leidinggevende zijn mensen die gek zijn op mensen. Dat is het geheim van echt succesvolle organisaties.

Zo, die zit. Kijk dan eens naar Ajax en PSV, of zoveel andere werkgevers in en buiten het voetbal.

Als de feeststemming erin komt, en ze die als team kunnen vasthouden – een heel seizoen lang – dan zou Peter Bosz zomaar eens zijn eerste prijs kunnen pakken. (Photo by Joey Theswampboi on Pexels)

De beste man voor Ajax was Ange Postecoglou (Celtic) geweest. Hem had ik al op het oog, een paar blogs geleden en weken voordat zijn naam begon rond te zingen in dit land. Maar toen wilde ik niet de adviseur spelen voor de concurrentie van Feyenoord. En zie daar, hoe toevallig (maar niet heus) is hij nu aangetrokken door Tottenham Hotspur, als tweede keus na het afhaken van Arne Slot.

Postecoglou is bewezen in staat om heel goed om te gaan met alle mogelijke verschillende culturen die de spelers met zich meenemen, heeft een soepele communicatie met (ook) de grootste vedetten binnen zijn selectie die op het wereldkampioenschap in Qatar stuk voor stuk furore hebben gemaakt: Cameron Carter-Vickers (USA), Josip Juranovic (Kroatië), Aaron Mooy (Australië) en Daizen Maeda (Japan). En, last but not least, Postecoglou heeft in Schotland alles gewonnen en zich eenvoudig opnieuw geplaatst voor de CL. Internationaal überhaupt gepokt en gemazeld, met succesvolle trainerservaring in Australië (o.a. als bondscoach winnaar van de Azië Cup), Japan en nu dus Schotland. Hoezo, een mooie cv. Maar ze kiezen Steijn, met alle respect voor de man zelf.

Eén van mijn leermeesters in het ooit zo mooie vak van werving en selectie, Johan de Vroedt, wist mij 35 jaar geleden al te vertellen dat je nooit een rijtjeshuis in een villawijk moet zetten. Ajax noemt zich het Bel Air van de Nederlandse competitie, maar ze kiezen voor een doorzonwoning, tuintje voor, tuintje achter.

Een beetje huiswerk doen, zoals hierboven? Ongekend voor het afgegleden Ajax. Ik schiet hem er maar weer in: de waan van de dag.

Dat geldt trouwens ook voor PSV. Genoemde namen aan voetbaltafels, want zij zullen het wel weten.

Voor PSV was Ron Jans waarschijnlijk een betere keuze geweest dan Peter Bosz. Maar ja, hij heeft zeker 15 kilo (buik-)vet te veel. Dat ziet er niet uit, naast de lijn. Jonge spelers, fit zijn, sportiviteit en de voorbeeldfunctie van uitstraling. Opnieuw: beeldvorming. Snap ik niet van Jans. Net zoals de aankondiging van zijn vertrek rond de winterstop. Toen deed zijn FC Twente nog mee om de titel, om daarna ineens veel punten te morsen. Ineens? Natuurlijk niet. Maar mensen leren nou eenmaal niks van eerdere ervaringen. Kijk naar Dick Advocaat bij Feyenoord, en korte tijd later flikt hij het opnieuw bij ADO Den Haag. Weg uitzicht op de nacompetitie. Dick!

Maar zou het een afscheid voor altijd zijn, voor Dick? Misschien zien we hem straks wel terug als interim bij PSV, of bij Ajax. Omdat ze het daar alweer niet weten.

Wat ik wel weet, is dat Giovanni van Bronckhorst een ideale man voor Sparta zou zijn. Nee, dat is dit keer zonder enige ironie, laat staan cynisme. Ik ben serieus, naar Sparta en ook naar Gio toe. Niet zo gecompliceerd aan beide kanten, geen al te hoge verwachtingen en leuk meedraaien in het linkerrijtje. Dan zijn ze allemaal gelukkig. Zijn niveau. Kan lekker in Rotterdam blijven, en doodgewoon een paar sneakers voor zijn kinderen aanschaffen in de Koopgoot. Bovendien eet hij graag op Katendrecht. Nou dan. Kat in het bakkie.

Nog even en dan is het 11 augustus. We gaan beginnen!