De glazen bol die ik hier op tafel heb staan, moet ik zo op het eind van de voetbaljaargang maar eens flink oppoetsen. Twee grote missers, ik geef het toe. Pep Guardiola heeft alles gewonnen wat er te winnen valt, en dat had ik niet verwacht. Op de ultieme, internationale momenten schiet de man meer dan eens in een stress-stuip. Guardiola, die vooral door zijn vakbroeders – bijna ziekelijk – wordt geprezen, vereerd en daarom op een veel te hoog voetstuk wordt gezet. Wie hem afgelopen zaterdag tijdens de CL-finale een beetje heeft gevolgd, begrijpt wat ik bedoel. En weer ging het bijna mis. Maar met het nodige geluk werd die meest begeerde beker dan toch omhoog getild. Gun ik het hem? Vooruit, de winnaar heeft altijd gelijk. Maar mijn sympathie ligt elders.
Bijvoorbeeld bij Jürgen Klopp. Misschien dat Liverpool daarom mijn tweede misser is. Had verwacht (en dus ook gehoopt) dat de ploeg van Klopp niet alleen nationaal, maar ook in de CL weer de lakens zou uitdelen. Maar Liverpool FC mag komend seizoen zelfs niet eens op het hoogste Europese niveau uitkomen, en moet zich straks wellicht gaan meten met een Ajax in de Europa League. Als de Amsterdammers zich eigenlijk al te goed voelen voor die competitie, hoe zal dat dan bij Liverpool aankomen? Het risico voor Klopp en Liverpool is, dat de trainer daar een typerend voorbeeld wordt van “over de houdbaarheidsdatum heen” zijn. Dan gaat het stinken, en worden mensen ziek, zwak en misselijk.
Maar dat opent een mooi perspectief voor Arne Slot. En dan kan Klopp naar Real Madrid, want het vak is hij natuurlijk niet verleerd. Het gaat ook hier om timing. Snelheid is van minder belang dan op tijd vertrekken. Klopp begint over een paar weken aan zijn negende seizoen in de Britse havenstad. Hij had het op zeven jaar moeten houden. Trouwens, als Klopp langs de zijlijn staat te springen en te doen, dan zeggen ze aan de voetbaltafels ‘moet je hem zien, die gek. Die Klopp stelt zich toch altijd zo aan’. Doet Guardiola hetzelfde of, vaker, nóg erger en opzichtiger, dan getuigt dat van ‘passie, intensiteit en beleving’. Dan vinden ze het juist mooi. Beeldvorming en media. Ik zeg: denk zélf na.
Toch gooi ik mijn glazen bol niet weg. Want met Alfred Schreuder, Erik ten Hag, Ruud van Nistelrooij, Fred Rutten en Johnny Heitinga, om er een paar te noemen, zat ik wél goed. Oh ja, Mark van Bommel: half goed. Maar dus ook half fout. Nog wat beter poetsen dan maar.
Nu met z’n allen naar het nieuwe voetbalseizoen. Een aantal belangrijke kaarten zijn al geschud. Ajax gaat stug door met het grossieren van managementmissers die de teloorgang van een instituut van godenzonen alleen maar onderstrepen. Geen beslissing is daar sinds het vertrek van de doodzieke Marc Overmars nog weldoordacht en oplossingsgericht. Afscheid is genomen van zekerheid. Maar zo had Tom Peters ‘Thriving on Chaos’ niet bedoeld. Nu wordt Maurice Steijn op het schild gehesen. Als we het hierboven dan toch over ‘beeldvorming’ hebben, dan past Steijn helemaal niet in de bedrijfs- en clubcultuur van Ajax. Dat gaat veel verder dan een vreemde eend in de bijt.
Maar ja, als iedereen binnen de club die iets weet van ‘Ajax’ vertrekt of wordt ontslagen, dan blijft er geen cultuurbewaker met recht van spreken meer over. Dan krijgen willekeurige passanten het voor het zeggen. Dat stadium dus. Waar heb je het dan nog over?
Als assistent van Steijn wordt Hedwiges Maduro gehaald. Onder meer vanwege zijn tactische vaardigheden en zijn Ajax-verleden, zo wordt luidkeels verkondigd door Sven Mislintat, die nu al mislukt is. Los van de sneer naar Steijn – je bent tactisch natuurlijk maar middelmatig – , hoe moet Johnny Heitinga zich nu voelen? Was juist hij niet prima geschikt om naast de nieuwe man verder te gaan, met zijn input van een half seizoen kruipen, krabbelen, struikelen en slaan? Hij is toch een Ajax-kind? Zou zich niet te groot hebben gevoeld, zeker niet in een constructie met Steijn. Ik heb met Johnny te doen, en daarom noem ik hem vanaf nu voortaan John. Als hij ooit nog ter sprake komt.
Dit eindeseizoenverhaal loopt uit. Ik wil nog wel wat meer kwijt. Daarom meteen door naar deel II: SEIZOENSBEGIN.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 