Maar zullen we eerst eens kijken naar wat ‘we’ al hebben, en of dat functioneert? Polen? Hongarije? Of Slowakije, waar een paar dagen geleden de kiezers in meerderheid hun steun hebben uitgesproken voor een gozer die Rusland als vriend beschouwt, en “Europa” als vijand.
En maar praten. Praten, praten, praten. Terwijl er zoveel valt te beluisteren. Kijken, zien, ervaren. Empathie, leren wat mensen beweegt. Waarom, en hoezo? Leg eens uit? Nee, we praten. Praten, praten, praten.
Nu dus weer in het Zuid-Spaanse Granada. Niet minder dan 47 Europese leiders (leiders?), zo lees ik op Teletekst. Natuurlijk, ook de EU is erbij. Vergeet de buffetten niet. Smullen, vooral voor de cateraars en de escortbureaus daar in Andalusië. Het is iedere keer hetzelfde liedje. Natuurlijk is Volodymyr Zelensky ook weer van de partij. Om te bedelen voor hulp, en nog meer hulp. De honderden miljarden stromen in een weerzinwekkend tempo door het putje. Want er verandert niets. Vladimir Poetin gaat die oorlog niet verliezen, ik herhaal dat hier en nu. Nog sterker, iedere 24 uur die verstrijkt, boekt hij vooruitgang.
Successievelijk realiseert hij zijn agenda. Laat ik duidelijk zijn. Poetin is één van de grootste misdadigers ooit, op werkelijk ieder terrein. Zelden tot nooit vertoond. Zoveel macht, dat doorzettingsvermogen en vooral die intelligentie. Soms moet ik mij ernstig beheersen om er niet een zeker respect – natuurlijk geheel anders dan ‘waardering’ – voor op te brengen. Je kunt als absolute einzelgänger dus winnen van de hele wereld.
Daar mag je best even over nadenken. Iets van analyse? Dat zal ook daar in Granada niet plaatsvinden. We schuiven met geld, want dat is het enige dat we hebben.
Het wachten is op iets of iemand dat of die hem vermoordt. Of dat hij definitief medisch wordt getroffen. Pas dan kunnen we gaan denken aan opbouwen en bestaat er een kleine kans dat alle miljarden aan euro’s en dollars ook tot iets zouden kunnen gaan leiden.
Niet minder dan 27 EU-landen zitten daar in Granada rond die tafels. Ze gaan het hebben over uitbreiding. Bijvoorbeeld – noem maar wat, joh – , Moldavië, Albanië, Georgië en, het zal ook eens niet zo zijn, Oekraïne. Maar zullen we eerst eens kijken naar wat ‘we’ al hebben, en of dat functioneert? Polen? Hongarije? Of Slowakije, waar een paar dagen geleden de kiezers in meerderheid hun steun hebben uitgesproken voor een gozer die Rusland als vriend beschouwt, en “Europa” als vijand. Zullen we het daar eens over hebben? Mind you, de Slowaakse hoofdstad Bratislava, centrum van de macht, ligt op een uurtje rijden van het decadente Wenen.
Zo steken we net zo makkelijk een stuk van de Middellandse Zee over om op Sicilië uit te komen. Er staat niet voor niets PALERMO IV boven dit stukje. We willen het rond maken. Dáár kun je goed zien en ervaren hoe beschavingen op hun eind lopen. Hoe we er maar niet in slagen om bepaald gedrag wezenlijk te veranderen. Hoe de volksaard, gewoonten en tradities niet alleen worden vereerd en gekoesterd, maar ook onze al dan niet gezamenlijke toekomst definiëren. Dat laat zich niet platslaan door ‘Eén Europa’. Je hebt hier de Egyptenaren, Grieken en Romeinen gehad. Ze zijn allemaal omgevallen, om veelal dezelfde redenen. Groei, het kan niet op en verval. We zijn weer aan de beurt. Het oosten is aan zet. Dáár gebeurt het. Europa voert een machteloos, zeg maar gerust pathetisch achterhoedegevecht.
De Valley of the Temples liet mij onder een brandende zon doordringend voelen hoe we er voor staan. Zoek de gelijkenissen, in plaats van de verschillen. En natuurlijk Modica, waar ik er in ben geslaagd om zo’n Siciliaanse kop te bemachtigen. Trots op! Die staat voor een interessant verhaal over een onmogelijke liefde van een schone Italiaanse voor een zwarte Noord-Afrikaan, die door haar werd onthoofd. Die kop dus. Maar het is een ware zoektocht om een zwart hoofd te bemachtigen. Ze zijn allemaal wit. Want daar houden ‘we’ van, zwart is niet leuk. Het hoort niet bij “ons” (kent ons). Zo moest ik terugdenken aan de start van deze reis, daar bij de Pont du Gard.
De cirkel werd extra mooi rondgemaakt in de wetenschap dat Claude Monet zo ongeveer op dezelfde plaats had gestaan als ik, zich verbazend over zoveel importantie en schoonheid van de Chiesa di San Giorgio. Van Giverny tot Modica. Een ontdekkingstocht over schoonheid, kunst, macht, decadentie en – het spijt me, echt – afbrokkeling, ontkenning en verval.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 