Zouden de weersomstandigheden al enigszins zijn verbeterd? Want dan kan Israël eindelijk doen wat het de wereld heeft beloofd: de vernietiging van Hamas. Het leek wel 1 april, maar ik heb daar niets van gemerkt. The New York Times bracht het nieuws voor de vrije wereld: het duurt nog even met die inval van Israël, want het weer is wat bewolkt. Tot mijn verbijstering trapt iedereen daar in. Het is maar goed dat we meters maken met AI, want persoonlijke intelligentie is iets van vervlogen tijden.
Deze zaterdag is wat loslopend wild bij elkaar gekomen in Egypte om de crisis in het Midden-Oosten op te lossen. De strijdende partijen schitteren door afwezigheid. Maakt niet uit joh, jij en ik hadden daar gerust ook aan kunnen schuiven. Altijd goed voor de bühne, dat je zogenaamd bezig bent met oplossingen waar we met z’n allen beter van worden. Maakt ook niet uit wat je zegt, je doet tenminste wat. Dat is dus de stand van de wereld. En iedereen, alweer/opnieuw, trapt er in.
Ik loop tegen de zeventig en volg het wereldnieuws, in sommige perioden ook professioneel, al zo’n halve eeuw. Maar dit heb ik nog nooit meegemaakt. De desinformatie, de onzin, de acties die alleen maar bedoeld zijn voor de sociale media. En dat gebrek aan inzicht in wat er nu werkelijk aan de hand is. Ook profvoetballers – ach gut – mengen zich in het debat. Terwijl ze van toeten noch blazen weten, dat balletje breed is vaak al lastig genoeg voor die types. Maar ze hebben een kleurtje, en vinden dat ze daar naar moeten handelen. Nederland staat pal achter Israël, dat is historisch zo gegroeid. Maar zodra iemand roept dat het wel wat minder mag, dat Palestijnen ook mensen zijn, maakt de overheid officieel een zwaai naar de kansloze, onmogelijke suggestie van een wapenstilstand. Daar zit hooguit een paar uur tussen. Enzovoort, enzoverder.
Er zijn hier zelfs honderden rijksambtenaren die luidkeels – vooral dat – vinden dat ze zich tegen dat conflict in wat voor hun heel erg Verweggistan is, aan kunnen bemoeien. Ik zou hun arbeidsovereenkomsten wel eens even willen bekijken. Staat daar iets in over gewetensbezwaren? Zo ja, dan doe ik een stapje terug, en hebben ze mogelijk recht van spreken. Zo nee, dan stel ik voor dat ze worden ontslagen. Want vandaag is het Israël, en morgen is het Taiwan. Gisteren was het Oekraïne, maar dat speelt al enkele weken geen rol meer. Volledig naar de achtergrond gedrongen. Hoe bedoel je, de waan van de dag?
Straks wil de regering nog wat verder opschuiven richting bijvoorbeeld gendergelijkheid en wat daar mee te maken heeft. Een paar overheidsdienaren uit Elspeet en omgeving zijn daar tegen, en zeggen vervolgens niet meer hun werk te kunnen uitvoeren. Zo wordt de democratie verder en verder uitgehold. Iemand roept wat, de kuddedieren lopen daar achteraan en het bureaucratische apparaat begint te haperen. Enzovoort, enzoverder.
Iedere lulhannes vindt wel wat. Maar wie luistert daar naar? Wie vindt dat interessant, relevant, constructief? Nou, als het ‘trending topic’ wordt, dan buigt iedereen.
Israël en het Jodendom blijven buitengewoon agressieve (tegen-)reacties oproepen. Door de eeuwen heen dood en verderf. Vooral vanwege domme mensen. Ik kom uit een familie waar mij als klein kind al is uitgelegd dat dat onder andere heeft te maken met jaloezie en onbegrip. Voert hier verder te ver. Maar dat onbegrip, dat blijft leidend. Emoties nemen dan al snel de overhand. Met alle gevolgen van dien.
Er staat nergens meer enige maat op. Alles kan, alles mag. Dat is op zichzelf niet zo erg, maar toezicht en handhaving ontbreken. Formeel en mentaal schieten de instituties ziekmakend tekort. Als er één conflict is in de wereldgeschiedenis waar de Verenigde Naties, cq de Veiligheidsraad voor in het leven zijn geroepen, dan is het wel deze escalatie in het Midden-Oosten. Maar beide gremia zijn waardeloos. Wat wil je ook, met Rusland als permanente vertegenwoordiger in diezelfde Veiligheidsraad?
Dat zijn allemaal van die dingen die ik steeds minder begrijp. Je wordt ouder, inzicht ontwikkelt zich maar onbegrip en vooral verbazing nemen alleen maar toe. Hoe meer kennis, hoe meer wanhoop. De pest is, je kunt het wel plaatsen, je begrijpt heel goed wat er gebeurt en waarom. Je ‘leest’ de ontwikkelingen, en dat bedoel ik allesbehalve letterlijk. Maar je voelt je steeds meer alleen. Ben je dan de enige? Natuurlijk niet, maar de meeste mensen zijn wel hopeloos dom en oppervlakkig. Vergeet verzet, vergeet al het nieuws, vergeet alle gespeelde verbazing. “Get real.” En gebruik je verstand. Dan weet je wat er morgen gebeurt en ben je die verbazing misschien voorbij. Daar put ik dan maar hoop uit; het maakt me zelfs relatief rustig.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 