Zeker rond zo’n Europese voetbalweek galmt Guus Hiddink regelmatig door mijn hoofd. Toen hij in 2014 het Nederlands Elftal overnam van Louis van Gaal, en de verwachtingen voor de toekomst in één van zijn eerste persconferenties ter sprake kwamen, zei hij broodnuchter ‘dat we niet zo goed zijn als dat we denken’. Dan durf je wel, want Oranje was kort daarvoor derde geworden op het WK. Dat waren nog eens tijden! Maar Hiddink had wel gelijk. En volgens mij heeft hij dat nog steeds, met die uitspraak.
We zijn niet zo goed als dat we denken. Laten we met Feyenoord beginnen, want de club van Zuid stond dinsdag als eerste op het programma. Ik noem er twee namen bij: Arne Slot en Santiago Giménez. De transferwaarde van de Mexicaanse spits is deze maand met zo’n 25 miljoen gedaald. Allemaal heel leuk hoor, om samen met je mediaverslaafde vriendin in de voorbereiding op RKC en Lazio Roma in een dinosauruspak door Het Park te gaan huppelen, maar je bent in Rotterdam om doelpunten te maken. En zodra die uitblijven, gaan die grappen en grollen alleen maar tegen je werken.
Giménez denkt zó goed te zijn, dat hij bij een gelijke stand in dat suffige Waalwijk wel even een panenka kan nemen. Hij mist.
En tegen Lazio was hij op een (weer) gemiste kans in de beginfase na, verder onzichtbaar. Volledige concentratie, focus en bloedige ernst zijn in de aanloop naar een paar mogelijk beslissende wedstrijden in zo’n belangrijke seizoensfase geen details meer, maar absolute hoofdzaak.
Je moet natuurlijk ook wel kwaliteit hebben. Bij Giménez durf ik dat wel af te vinken. Die kan echt wel scoren, een grote meneer worden. Maar dan moet er wel iemand zijn die hem begeleidt op dat bochtige pad met voetangels, klemmen en hier en daar een giftige slang. Die vind je niet in Het Park. Dat is daar allemaal keurig aangeharkt en geordend, op sinds kort hier en daar een paar dinosaurussen na. Misschien is die Annemieke Zijerveld een optie.
Bij Arne Slot ben ik jammerlijk gaan twijfelen. Kwaliteit. Is hij wel zo goed als dat iedereen denkt? Na het vertrek van Marino Pusic naar Sjachtar Donetsk, lijkt de Bergentheimer in een gapend gat te zijn gevallen. Hij weet het niet meer, en verliest van FC Twente, komt met de schrik vrij tegen tien man van RKC, heeft het divagedrag van zijn spits, de absolute groeibriljant van Feyenoord niet meer onder controle en verliest kansloos in Rome. Dat is strikt genomen nog niet zo erg, voor een keertje, maar deze voorheen toch zo nuchtere jongen begint eensklaps ook wartaal uit te slaan. Is hij overspannen? “Een perfecte wedstrijd”, zo roept hij na die nederlaag tegen Lazio, die de doorgang naar de volgende ronde in het miljardenbal ineens op het spel zet. Balbezit en zo. Maar volgens mij word je niet afgerekend op balbezit, zoals ze bij Ajax ook niet worden afgerekend op dat daar zo veelgehoorde ‘compact staan’.
Het gaat om doelpunten. En wie de meeste maakt, die wint. Ingewikkelder is het niet.
Daar heb je een heel elftal op gebouwd, met voor Feyenoord ongekende investeringen. Maar het is veel te snel in elkaar gedonderd. Er is ergens een onderdeel uit die eindelijk zo fijnbesnaarde machine gesloopt, waardoor die is gaan rammelen en roken. Zo meteen vliegen er nog wat zuigers en kleppen uit, en heb je helemaal de poppen aan het dansen. Annemieke, help!
Ik geloof niet dat dat snel weer onder controle is. De prestaties die Slot heeft geboekt, eerder bij AZ en tot kortgeleden bij Feyenoord, waren met Pusic aan zijn zijde. Die zat letterlijk en figuurlijk heel dicht tegen hem aan, met mannen als Sipke Hulshoff en John de Wolf op eerbiedige afstand. Nu hij het dus alleen moet doen, gaat hij onmiddellijk en lelijk onderuit. Het is niet zo’n gekke analyse om te stellen dat Pusic niet alleen het tactische brein was achter de successen van Slot met AZ en Feyenoord, maar ook zoiets als zijn persoonlijke begeleider/coach. De trainer van de trainer. Het goede nieuws?
Maak je maar niet meer zo druk over zijn vertrek naar de Premier League, als ze hem daar straks trouwens nog willen hebben. Want het doorprikken van een zak gebakken lucht gaat ook in Liverpool, Manchester of Londen heel snel.
Dan haal je gewoon Pusic. Die wint deze week met een ploeg uit een land in oorlogstijd, dus zelfs niet eens meer thuis spelend, met ogenschijnlijk gemak van Barcelona.
PSV vocht een dag later voor wat het waard was om de wijsheid van Hiddink te ontkrachten. Met als gevolg een overwinning. Of het genoeg is valt zeer te betwijfelen, maar zo bouw je wel aan sympathie en steun. In onze eigen Mickey Mouse-competitie staat er geen maat op de Eindhovenaren. Dus winnen ze alles.
Tot slot nog even Ajax, waar John van ’t Schip na een paar punten in kelderkrakers ineens werd beschouwd als door God gezonden. Leuk en veelzeggend – de staat van het land – , hoe bijvoorbeeld een zogenaamde en zelfbenoemde managementgoeroe op LinkedIn een groot deel van de kudde in beweging zet omdat hij kennelijk belangstelling voor “de mens” heeft. Zie je wel, dan gaat het echt beter! Maar toen kwam Brighton naar Amsterdam: 0-2. Hou toch eens op met zalven en zeveren. Voetbal draait (dus) om doelpunten maken, en winnen. Daar wordt heel veel geld voor betaald en dat vergt een buitengewone attitude. Anders ben je niet geschikt voor functie en branche.
En toen kwam er weer een voetbalweekeinde, en is alles weer anders. Of toch niet? Zo blijft het me mateloos fascineren, zeker in een seizoen als dit. Het is smullen geblazen, vooral van wat er links en rechts buiten de lijnen gebeurt.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 