Zo’n bescheiden man. Een beetje in zichzelf gekeerd, maar aan de andere kant bloedcommercieel. Ja, dat kan samengaan. Hij zat zo’n dertig jaar geleden volledig in zijn eigen gedachten naar de goudvissen te kijken, in wat toen nog het wachtkamertje was van No Nonsense Consultancy. Ik vergeet dat beeld nooit meer. Het was sterk melancholiek. Niet zo gek, want hij was om puur politieke redenen na vele jaren de organisatie uitgewerkt. Dikke consultants van wat toen nog Coopers & Lybrand was, vonden dat het allemaal anders moest, waar deze man zijn eigen ideeën had. En daar, verdorie!, ook nog aan wilde blijven vasthouden. Omdat hij succesvol was, de resultaten spraken slechts in zijn voordeel. Hij had een visie, door de wol geverfd. Maar ja, hij was dus bescheiden en daarom – dachten ze – een gemakkelijk slachtoffer.
We hadden een mooi, wat langer gesprek, waarin we over en weer het nodige van elkaar hebben geleerd. Zakelijk en privé. Er zijn van die ontmoetingen die je bijblijven. Dit was er zo een. Van hem heb ik als relatief startend ondernemer geleerd, dat het helemaal niet interessant is of je gelijk hebt. Het gaat er om dat je gelijk krijgt (ook al heb je het misschien/waarschijnlijk niet). De rest is marginaal gefriemel.
Ik moest vorige week weer aan hem denken, inclusief de goudvissen op mijn vensterbankje toen. Het leger van Israël had een video gedeeld met de wereld. Het Al Shifa-ziekenhuis was ingenomen, en de kijker werd rondgeleid door enkele zalen waar de MRI-scans zouden zijn uitgevoerd. Het was wel duidelijk dat dat nu niet meer het geval was. Lang verhaal, waar we met, en vooral tegenover elkaar van alles van kunnen vinden. Maar waar het nu om gaat, is dat alleen de Financial Times die video bracht. Snel even gekeken op sites als bijvoorbeeld NRC, AD en het Financieele Dagblad, die laatste als vaderlandse tegenhanger van de FT. Maar die lieten allemaal en alleen maar Palestijnse slachtoffers zien. Huilende kinderen en schreeuwende moeders. Mannen die lijken bergen. Letterlijk en figuurlijk uitsluitend rokende puinhopen.
Ik las even later dat een (Nederlandse) journalist onmiddellijk de authenticiteit en informatieve bedoelingen van die video in twijfel trok. Immers, Israël zit in de wereldwijde beklaagdenbank, vooral vanwege “de (sociale) media”. We worden niet meer geregeerd en geïnformeerd door bestuur, politiek en de professionele journalistiek, maar door berichten op X en andere sites. Die worden geplaatst door Jan en alleman. Israël heeft de schijn tegen gekregen, en kan daardoor alleen maar nog méér en nóg grotere verliezen lijden. Enig historisch besef waarom en waardoor Israël doet wat het doet, ontbreekt bij de massa, die per definitie dom en oppervlakkig is.
In het licht van nationale bestaanszekerheid en veiligheid voor de eigen burgers, heeft Israël gelijk. (Nee, nu niet onmiddellijk gaan steigeren, want deze blog is daar te klein voor.) Maar op deze manier zal Israël nooit gelijk krijgen.
Als ik Benjamin Netanyahu was, dan zou ik de ziekenhuizen in heel Gaza evacueren. Daarmee scheid je meteen het kaf van het koren, en je geeft jezelf rechtmatige, immers humanitaire toegang tot die instellingen. Je bent er voor de zieken en gewonden. Samen met het nog aanwezige medische personeel breng je ze over naar (ultramoderne) noodhospitalen in het veilige Israël. “Het veilige Israël”? Kijk, dat bedoel ik. De staat Israël is nog geen dag sinds zijn oprichting op 14 mei 1948 ook maar een minuut veilig geweest, in de zin zoals wij Nederlanders ons veilig voelen tussen de dijken.
Je toont goede wil en ja, ik weet het, dat is voor de bühne. Maar zo werkt het anno 2023 en verder. Het Is Niet Anders.
Vervolgens kun je doen wat je moet doen met die hospitalen, die natuurlijk vooral als schuilplaats en dekmantel dienen. Maar het gaat Israël om enkele honderdduizenden (potentiële) terroristen, en niet om een paar honderd serieuze ziekenhuispatiënten.
Morgen verkiezingen in dit kikkerlandje. Die gaan letterlijk en figuurlijk nergens over. Ja, het fluweelzacht aandoende, blauwe pakje van Dilan Yesilgöz, de volle lippen van Pieter Omtzigt en de rode stropdas van Geert Wilders. Plus de vermomming als tuinkabouter van Frans Timmermans. Maar met het welbewust trimmen van zijn baard heeft hij daar wat aan proberen te doen. Want dát lees ik wel in NRC. Was het al niet Hans Wijers, de veelgeprezen minister van Economische Zaken in het eerste kabinet-Kok, die later opbiechtte dat hij kon doen en laten wat hij wilde, maar dat het niet meer dan een paar smalle, kortdurende rimpelingen in een hele grote plas water waren. Nederland. Europa. De wereld. Waar gaat het om, en vooral: wáár wordt het spel gespeeld? Straks, in de polder, krijgt Wilders nog gelijk ook. Ingewikkeld allemaal.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 