Het zou natuurlijk ondenkbaar zijn om in deze maand geen aandacht aan Milia te geven. Iets schrijven over, van, of zoals in dit geval naar Milia. De liefde van mijn leven, en nee, ik ben niet sentimenteel. Het is zoals het is.
“De dag die zich daarvoor het beste had geleend, schat, was natuurlijk 5 juli. Vijf jaar. En geen dag dat je niet bij me was. Dat hoeven we niet altijd als verdrietig te beschouwen, hoor. Ik heb denkend aan jou ook vaak moeten lachen. Binnenpret, een glimlach en soms ook nog wel een beetje meer. Hardop dus, niet zelden kijkend naar je foto die sinds gisteren hier achter me hangt. Dichterbij. Ik heb namelijk wat veranderd aan de decoratie in de woonkamer. Had een hele mooie katoenprint uit Kanazawa meegenomen en laten inlijsten. Met mooi museumglas ervoor, glas dat je niet ziet maar wel alle schittering van het licht filtert. Die hangt nu op ‘jouw’ plekje, waar ook die beschilderde ‘roof tile’ uit Ierland hing. Je weet wel. Maar, we zijn erop vooruitgegaan.
Je zult het zonder twijfel hebben meegekregen. Op diezelfde 5 juli van jou, van ons, heb ik Oscar moeten afstaan. Precies vijf jaar later dus, het scheelde zes uur. Op de kop af. Alweer kanker, zijn maag was helemaal weg. Je zal het met me eens zijn dat ik van de drie opties die ik van de dierenarts had gekregen, diezelfde 5 juli, de eerste heb gekozen. Dat betekende dat we hem na zijn roesje vanwege het onderzoek niet meer wakker hebben laten worden. Ik kon ook nog even naar de kliniek rijden om afscheid van hem te nemen, dan zouden ze hem ‘gewoon’ wakker later worden. De derde optie was doodziek, maar niettemin nog altijd in leven mee terug naar huis nemen. “Met een grote doos prednison”, zo voegde de arts daar aan toe. Ik heb hem daar gelaten. Afscheid van Oscar had ik al genomen toen hij werd verdoofd vanwege de scan, en hij al na een paar minuten in mijn armen onderuit zakte.
Ik voelde al wel aan dat het niet goed zat met hem. Niet meer eten, vijf kilo afgevallen, heel veel plassen. Maar nog wel mee met de fiets, en rennen achter een balletje. Tot en met de laatste dag, en in mijn geval nacht. Die avond zat hij tussen mijn knieën onder de tafel, mij strak aankijkend van onder het tafelkleed dat ik even omhoogduwde. Ik heb hem gevraagd, nee: opgedragen, bij me te blijven. Me niet in de steek te laten. Maar het is geen kwestie van willen of kunnen. Het leven, en dus ook de dood is genadeloos. Zonder compassie.
Toen die boodschap kwam, zat ik in de tuin aan een broodje en een kop koffie. Ik keek om me heen en heb geschreeuwd. En gejankt. Vijf jaar leegte, maar dit verblindde alles opnieuw en daardoor sterker, nóg heftiger.
Ik heb me nog nooit zo eenzaam, ja, die dag wel, heel erg eenzaam en ellendig gevoeld. Het huis is nog nooit zó leeg geweest. Letterlijk. Koud en kil. Medelijden met mezelf. Hoezo, een plekje geven? Dit is dood en verderf.
Jij bent onvervangbaar. Maar mijn leven zonder jou is wel doorgegaan. Ik heb daar eerder over geschreven. Hoeveel ik van je heb geleerd. Die hashtag hoezoumiliadathebbengedaan. Ik heb deze maand allerlei huishoudelijke klussen opgeknapt, waarbij ik me meer dan eens heb afgevraagd – al boenend, schrobbend, zemend, soppend en zuigend – of ik dat nou deed voor mij of toch voor jou? Omdat jij vindt dat het zo hoort, dat wat je vandaag kunt doen niet moet laten liggen tot morgen. En ik kan vandaag veel doen, hoef niet meer weg met Oscar.
Dat gaat volgende maand veranderen. Een nieuwe Oscar kan natuurlijk niet, maar ik weet zeker dat ik iets heb gevonden wat er heel veel op gaat lijken. Een pup. Nieuw leven. Hoe belangrijk is dat! Je herinnert je misschien nog wel die vraag van de oncoloog aan mij, hoe verder? Ik heb haar toen geantwoord dat ik me niet ga terugtrekken in mijn gemakkelijke stoel, met aan de ene kant een hond en aan de andere kant een fles Ierse whiskey. Dat cliché van het leven gaat door, in goede en in slechte tijden. Maar dat is wel een waarheid als een koe. Doorgaan. Ook dat heb jij me geleerd. Laten we dansen!”
Ton Westphal + No Nonsense ++ 