Je mag ook zeggen: Shift Expectations. Waar ik hier en hier, en dat is slechts minder dan een maand geleden, werkelijk volledig overtuigd was van de comeback van Donald Trump, is dat nu precies omgekeerd. Het is de terugkeer van Kamala Harris geworden, en daarmee van de hele Democratische Partij in de Verenigde Staten van Amerika. Goddank.
Van volledige onzichtbaarheid tot electoraal fenomeen. Het kan verkeren, wist Bredero al. Zo snel, zo overtuigend, zo knap. Hoe hard is daar gewerkt! Maar is dat nou alleen marketing, of is het vooral psychologisch te duiden? Mensen zijn niet van de ene op de andere dag te veranderen, maar dat is wel wat we hier zien. Letterlijk ‘overnight’. Van zonder enige betekenis tot stralend middelpunt. Ik denk dat dat veel zegt over de moraliteit van Harris. Dat pleit enorm voor haar, als waarschijnlijke nieuwe president van de VS.
Als ‘Vice’ naast en vooral achter Joe Biden, vond ze dat ze haar positie moest kennen. Harris wilde haar baas alleen maar beschermen, niet verder in het nauw brengen. Laat staan dat ze hem zou afvallen. Dat verklaart veel. Biden zat zo ernstig in de hoek waar de klappen vielen, zij zou hem absoluut niet knock-out gaan slaan. En dus bleef ze op de achtergrond. Uit respect en dankbaarheid voor zijn vertrouwen, vier jaar geleden.
Toen kwam Biden met zijn aankondiging. Nog net niet te laat. Opnieuw: goddank. Hij zou zich niet opnieuw verkiesbaar stellen, in het belang van land en partij. Maar, zo voegde hij er aan toe, Kamala Harris zou het stokje moeten overnemen. Democratisch en opnieuw moreel helemaal goed. Zij was immers al ‘tweede man’, de eerder aangewezen opvolger bij calamiteiten.
Harris kon weer lachen. Voluit; overal en altijd. Die stralende lach, de opgeruimde vrolijkheid, hoopvolle verwachting en enthousiasme die niets minder dan nieuwe kansen, voorspoed en geluk voor iedereen communiceren. Yes We Can, maar dan anders. Zij zet dat tegen de verbittering, de samenzweringstheorieën en het cynisme van Trump. What a relief! Niet alleen voor mij, maar ook voor al die tientallen miljoenen in vooral het Heartland van Amerika. En zo bezien, is haar keuze voor Tim Walz een gouden.
De ideale buurman. Recht op en neer zonder gedoe. Allemaal tot je dienst, maar het gaat er natuurlijk om al die weliswaar hardwerkende, maar tegelijkertijd ook volstrekt niet-geïnformeerde kiezers aan je te binden. Het redelijke alternatief, tegenover die gekke twee op dat andere stembiljet. De verkiezingen worden straks beslist in de staten Pennsylvania, Wisconsin, Michigan, North-Carolina, Georgia, Nevada en Arizona. En Walz is één van hen. In heldere taal. Wat ik al schreef: recht op en neer en zonder gedoe.
Het gaat helemaal niet om beleid. Niet om verschillende visies en het draait in eerste instantie ook niet om de economie. Als dat allemaal het geval was geweest, had Biden himself met een straatlengte voorsprong de komende verkiezingen gewonnen. Maar we weten allemaal hoe hij en zijn partij er voorstonden, vlak voordat hij zich terugtrok uit dat hele circus. Het gaat om de poppetjes, stupid!
Dat hebben de Democraten werkelijk fantastisch ingevuld. Diepe buiging. Een keuze voor mensen die de wereld gaat redden. Niets meer en niets minder.
Poeh, ik ben wel opgelucht hoor. Kijkend ook naar de tellers op mijn eigen site: nog maar 159 dagen. Maar wie verzekert mij dat we hier niet een tweede shift in expectations gaan meemaken? In een wereld die dagelijks bewijst dat we met acht miljard mensen – 8.000.000.000 individuen, individuen? – de alles-is-anders-show opvoeren.
En als Trump dan straks verliest, krijgen we toch een comeback. Die van een dreigende burgeroorlog. Want ook nu zal deze misschien wel grootste narcist uit de wereldgeschiedenis zijn nederlaag niet accepteren. Het is gestolen, zo schreeuwt hij met gebalde vuist. We pikken dit niet! Niet weer! Kom op voor je rechten! Laat zien dat je een Amerikaan bent!
Ik stel voor dat we ondertussen even meedeinen en misschien ook wel -zingen met Slim Dusty. Muziek in plaats van haat. Die eeuwige haat en verwijten. De onbetrouwbaarheid, alle leugens. Het wordt teveel. Dan helpt zo’n muziekclipje. En een affiche met de namen Harris/Walz.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 