Ik heb me schromelijk vergist. Dat kan niet anders dan mijn eerste zin van dit stukje zijn. Volledig verbluft. Had dit helemaal niet verwacht. Ook niet durven dromen. Wist niet wat ik zag. Maar nu de stofwolken van emotie zijn neergedaald, weet ik het wel: dit was de beste wedstrijd van Feyenoord sinds jaren. Daarmee bedoel ik ook de periode-Slot. ‘Bijzonder’ is een cliché, maar de remontada van de club van Zuid is niet zomaar bijzonder, maar heel bijzonder.
OK, Feyenoord zat in een goede flow. Maar van een 1-5 overwinning in Deventer raak ik niet opgewonden. Onder het motto dat één zwaluw nog geen zomer maakt, was mijn scepsis niet verdwenen. Brian Priske is niet de juiste man voor Feyenoord. Jordan Lotomba? Wat moeten we daar nou weer mee. De Zuid-Koreaan In-Beom Hwang vond ik wel een versterking, maar ik moest nog zien dat hij Mats Wieffer kon doen vergeten. En zo’n Ibrahim Osman dan? Hmm, naar Feyenoord gekomen om het vak te leren. Zoiets dus.
En verdomd, het is deze woensdagavond tegen Benfica de alles-is-anders show geworden. Wat een geluk. Nee, dat zeg ik tegen mezelf, waar ik mijn inzet op enkele goksites in deze nacht heb teruggetrokken. Feyenoord staat na drie van de acht wedstrijden al op zes punten: één meer dan ik maximaal voor dat hele toernooi, de League-fase, voor Feyenoord had verwacht. Hier is geen sprake van geluk voor de Rotterdammers (die hoe dan ook helemaal niet zo Rotterdams zijn, dat blijf ik wel volhouden). Het is kwaliteit.
Dennis te Kloese heeft het toch goed gezien. Vooral met de keuze voor Priske. De ‘Wet van Westphal’ luidt dat mensen onvoorstelbaar consequent zijn. Daar had ik nota bene misschien zelf wat beter naar moeten luisteren. Iedere keer begint Priske bij zijn nieuwe clubs met moeilijkheden en tegenvallers. Maar na enkele maanden weet hij het helemaal om te draaien, en is zijn vorige club Sparta Praag bijvoorbeeld twee keer achtereen met hem kampioen geworden in Tsjechië. Interessant potje straks, op 11 december: Feyenoord-Sparta Praag.
De mensen die mij volgen weten, dat ik na het vertrek van Marino Pusic Arne Slot maar al te vaak een middelmatige trainer vond. Technisch en vooral ook sociaal en qua presentatie goed tot uitstekend, maar tactisch niet meer dan doorsnee. Dat was toen wekelijks vast te stellen, waarbij Sipke Hulshoff de scherven heeft proberen te lijmen.
Het is dan ook niet voor niets dat Slot hem heeft meegenomen naar Liverpool. Trouwens, als tweede keus achter Pusic, die voor de bijrol heeft bedankt. Typerend. Het knabbelt aan de magie van Slot, die niet alleen de vele supporters maar ook de pers hem nog altijd zo graag toedichten. Allemaal lucht. Begrijp me goed, Slot is al met al geen slechte trainer/coach. Maar hij is geen top. Heeft daarvoor teveel ondersteuning nodig.
En Priske? Die doet het gewoon zelf. Niet te flauw om zijn ideeën aan te passen aan de omstandigheden. Bepaaldelijk stoïcijns. Gelooft wél in zichzelf en laat zich dus niet gek maken. En blijkt tactisch in zo’n heksenketel als het Estádio da Luz een meester. Dit is geen toeval. Ik ben om. Verkocht en overtuigd. Pff. (Maar had hij nou echt de aanvaller Osman moeten inwisselen voor de verdediger Beelen? Dat ging maar net goed. En, het is altijd een teken van zwakte en twijfel als je je voorsprong gaat verdedigen door er een aanvaller uit te halen.) Priske is niet heilig, moet ook nog veel leren (net als ik dus, zie mijn aanhef). Wanneer ben je klaar? Maar nog een serie van dit soort overwinningen, en straks Ajax dik verslaan, zal hem wel op dat spoor zetten. Met een standbeeld op de Coolsingel.
Antoni Milambo (2005). Man of the Match in kolkend Lissabon. Ja, hij is wél een stadgenoot. Puur en 100%. Zijn doorbraak is heel belangrijk voor Feyenoord en Priske. Maar dat niet alleen. Hier stond een team zoals ik dat zelden eerder heb gezien. In het mooiste tenue van het huis. Trouwens, ik heb Antoni zojuist gevraagd welke tandpasta hij gebruikt. Mijn god, dat gebit van hem doet iedereen stralen. Voorlopig lach ik heel gelukkig met hem mee.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 