Het is tijd voor het Grote Waarom. In de grootste, echte democratie ter wereld kiezen ze voor een fascist. Een vrouwenhater. Een uitgesproken racist. Een dictator. Iemand die welbewust op kruistocht gaat, dat ook met zoveel woorden gewoonweg aankondigt. Waarom kiezen ze hem in plaats van willekeurig iemand anders, in dit geval dus Harris?
Over precies een week weten we het. Wie de nieuwe president wordt van de Verenigde Staten van Amerika. Ik blijf me verbazen over hoe weinig verslag hierover wordt gedaan. Ik lees amper een analyse, behalve dan dat het een nek-aan-nekrace is. Ja, de gemiddelde Amerikaan vindt de economie het allerbelangrijkste. Hoeveel betaal ik aan de pomp, en wat kost een week boodschappen bij Walmart? Every Day Low Prices, maar vandaag dus even niet. Zo vlak voor de verkiezingen. Als het over economie en geld gaat, dan moet je natuurlijk bij Donald Trump zijn. Op die terreinen heeft Kamala Harris niks te zoeken.
Dan is er nog het migrantenvraagstuk. Zoals overal in het nu nog even rijke westen. Allemaal de schuld van Harris, dat die mensen maar blijven toestromen. Ook spelen twee oorlogen een rol. Kost allemaal veel te veel geld. Waar doen we dat voor? En iedereen met iets van Palestijns bloed went zich af van de Democraten. Want natuurlijk, ook dat is allemaal de schuld van Harris. Dat de economie al jaren gestaag groeit, dat de werkeloosheidscijfers stabiel en gunstig zijn en dat de salarissen stijgen, daar hoor je in de States niemand over. Robert Reich is één van de weinige uitzonderingen, maar hij heeft daar een economisch belang bij.
Ik haal gewoon maar even wat serieuze media aan. Van The New York Times en de Washington Post tot The Guardian en Der Spiegel. Of de Financial Times, The Economist en in eigen land bijvoorbeeld NRC. Zeg het maar. Amerika kiest voor een veroordeelde crimineel. Hij is een fascist. Vrouwenhater, kijkt alleen naar lustbeleving. “Grab ‘em by the Pussy!” Zwart, gekleurd of Latino: allemaal losers. Poetin en Xi, niet toevallig de grootste dictators van de planeet, zijn uitgesproken rolmodellen. Vooral Poetin, om zeer persoonlijke redenen zijn grote vriend. Wil de instituties, de ware kracht van een democratie, uitkleden tot op het bot. Onmiddellijk stoppen met steun aan Oekraïne, aan heel Europa als het er op aankomt. Ondertussen mag Benjamin Netanyahu doen wat hij wil, ook straks. Klimaat, milieu en de mondiale stijging van temperaturen en waterspiegels? Allemaal onzin. Wat je hebt moet je exploiteren en uitbuiten. Geld verdienen. Mondiale handel en samenwerking? America First!
De man leeft inmiddels op wraakgevoelens en ziet zichzelf als door God gezonden. Althans, zo vertaalt hij dat naar de in aanbidding toekijkende mensenmassa’s. Oh ja, er lopen nog vele tientallen serieuze aanklachten tegen hem, die allemaal zijn opgeschoven tot na de verkiezingen. Van fraude en corruptie tot belastingontduiking en aanranding. Typisch, of toch niet.
En zo nog veel meer. We weten het inmiddels allemaal wel. Maar over de consequenties van die doos van Pandora, die inmiddels dus wijd open staat, hoor en lees ik relatief weinig. Terwijl ik er zelf om moet huiveren.
Nou kan ik hier een vreselijk verhaal gaan schrijven. Over de toekomst van de wereld en de apocalyps, die samen met het armageddon de tango danst. Ik kan ook even verwijzen naar dit eerdere stukje: EEN UITWEG IS ER NIET MEER. Ja, het Harris-effect is, zo’n paar dagen voor de ultieme verkiezingsdag, uitgewerkt. Afgevlakt, weggepoetst, in rook opgegaan.
Het is tijd voor het Grote Waarom. In de grootste, echte democratie ter wereld kiezen ze voor een fascist. Een vrouwenhater. Een uitgesproken racist. Een dictator. Iemand die welbewust op kruistocht gaat, dat ook met zoveel woorden gewoonweg aankondigt. Waarom kiezen ze hem in plaats van willekeurig iemand anders, in dit geval dus Harris? Je kunt het wel afschrijven op stupiditeit. Ze zijn domweg niet geïnformeerd. Maar dat vind ik te gemakkelijk.
Het heeft met haat te maken. Ze voelen existentiële dreiging. Grote frustratie en nog grotere woede. Heftige onzekerheid. Angst. De wereld, of zeg maar gerust ‘de ander’, is één letterlijk levensgrote bedreiging. En ik dan?
Als er dus iemand is – of dat nou Trump is in Amerika, of Geert Wilders, Marine Le Pen en zo’n Alice Weidel in Europa – die die gevoelens kan kanaliseren, dan is hij of zij spekkoper. Geen kruid tegen gewassen. Dat blijft groeien en voortwoekeren zolang de andere kant geen gezicht heeft. Ze hebben nog altijd geen verhaal, want met alleen bangmakerij en gespeelde woede red je het niet. Geen persoonlijkheid, geen authenticiteit, geen ambassadeur van het goede. Waar Trump c.s. de verkopers zijn van het kwaad.
Ik vrees met grote vreze.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 