Laten we het maar niet hebben over wat er sinds die donderdag in Amsterdam allemaal is gebeurd. Oftewel, hoe een voetbalwedstrijd de complete regering van een land kan laten wankelen. Nee, ik doe niet mee met iedereen die voor of tegen is. Gek genoeg vind ik er zelf ook helemaal niet zo veel meer van, en dat mag, after all those years, in de krant.
Net als met zoveel dingen (en mensen) om me heen, vind ik het zo langzamerhand wel goed. Eindelijk luister ik steeds meer en bijna nog uitsluitend naar de goede raad van Milia, die mij altijd heeft aangeraden om mij niet zo op te winden. Verbaas je slechts, waren haar wijze woorden. Waar ik wel heel veel moeite mee heb, misschien wel steeds meer, is dat we niet samen deze persoonlijke levensfase kunnen meemaken. Ja, ik kan veranderen. Maar dat geheel terzijde.
Die verbazing richt zich na dat voetbalpotje op alles wat er gebeurt. Op iedereen die zijn of haar mening – want een visie kunnen we het doorgaans nergens noemen – binnen minuten, uren en dagen met een megafoon de wereld in schreeuwt. Ik sta werkelijk versteld, hoezo ‘verbazing’, van de enorme ophef in het land. Dat de sociale media de maatschappij volledig beheersen, dat wisten we natuurlijk al lang. Geen nieuws.
Maar dat nu behalve die tien miljoen eencellige toetsenbordridders ook iedere intellectueel, kunstenaar, wetenschapper en politicus zo’n uitgesproken, in beton gegoten mening de wereld inslingert, ja, dat vind ik hoogst typerend.
Vaak zit er een videoclipje bij, want dat scoort beter op de socials. Dan kun je de verbeten blik zien, de grimas van gespeelde ernst. Want wat is het allemaal toch erg, en wat staan ze zelf aan de goede kant. Polderdeugen in optima forma. De aantallen volgers bezegelen hun waarheden. Voor/tegen.
Antisemitisme, racisme, de islam. Alles wordt er bijgesleept, soms letterlijk met de haren. Het verdwijnt in de cocktailshaker. Niet lekker; bedorven zurigheid. Je wordt er, als je even niet oplet, ook nog ziek van. De gevolgen van ordinaire supportersrellen. Niets meer, niets minder. Het was van alle tijden, maar nu het begrip ‘common sense’ is uitgebannen, de stemmen van wijsheid, redelijkheid en vertrouwen ontbreken, neemt dus werkelijk iedereen het heft, dat is nu het toetsenbord, in eigen handen. Actie en reactie. Voor/tegen. Wie het hardste schreeuwt of te pas en vooral te onpas inclusiviteit predikt – woke als heiland, let op de gewichtige blik die daarbij hoort – , heeft gelijk. Omdat dat de meeste volgers en duimpjes oplevert. Er was een tijd dat iemand met nationale autoriteit dit soort zaken kon sussen. ‘Verbinding’ is nu het toverwoord. De premier? De Koning? Een minister? We hebben niemand die daartoe in staat is. Mannen als Nelson Mandela, Willy Brandt, John F. Kennedy en Jacques Delors zijn uitgestorven.
Die persoonlijkheden zijn er nog wel, natuurlijk, maar wie waagt zich nog in die giftige slangenkuil? Dat typeert ook de Amerikaanse politiek. In Europa en in het land van de Arena – dat is toch wel een heel toepasselijke naam – is het allemaal en overal hetzelfde. Zelfs de B-keus is afgehaakt, durft niet meer. En terecht. Dan resteren C en D of nog erger. Wat kun je nog verwachten?
Zonder moreel kompas vaar je op de klippen en ga je ten onder. Dat is wat er nu gebeurt. Het levert een fantastisch, niet zelden zelfs surrealistisch spektakel op, maar het is niet wat je wilt.
Ter afsluiting wil ik er één dingetje uitlichten. Toch wel. Dat is die afgetreden staatssecretaris Nora Achahbar. Na Folkert Idsinga vanwege het achterhouden van informatie, de tweede van het heilige NSC. Dan hebben we het ineens over zoiets als een zuiver geweten, verantwoording tegenover jezelf en meer van dat soort hoogdravende kost. Ze heeft racisme ontmoet bij haar eigen collega’s, toe maar, waar overigens werkelijk niemand zich in herkent. Ook niet in haar eigen partij. Zeggen ze. Is dat nou de schijn ophouden, omdat je bang bent volledig van het toneel te verdwijnen wanneer er nieuwe verkiezingen moeten worden uitgeschreven? Met een partijleider die ziek of onderweg is? Ik denk van wel. Want wees nou voor één keertje reëel. Geert Wilders zal dan alleen maar méér stemmen krijgen. De volgende nationale verkiezingen leiden misschien al tot alles en iedereen contra Wilders. Omdat er anders zonder zijn PVV niet tot een meerderheid is te komen.
Beste Nora, je had toch gewoon al vanaf dag 1 kunnen weten hoe of dat gaat, samenwerken met de PVV? Je bent toch zo slim? Je kent toch, mede vanwege je veelgeprezen achtergrond, als geen ander de maatschappij en wat zich daar allemaal afspeelt? Nou dan.
We begonnen met voetbal en ik eindig er ook mee. Vrij naar Leo Beenhakker: “Dit land is niet ziek. Dit land is doodziek”.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 