Graag zou ik nu weleens ergens willen lezen hoe of dat nou zit met die Syrische rebellen, die op een spreekwoordelijke achternamiddag Bashar Hafiz al-Assad uit Syrië wisten te verjagen. Pure terreur die langer dan een halve eeuw heeft standgehouden. Een familie die een land en de eigen burgers exploiteerde voor persoonlijk gewin, ook al is daar gifgas voor nodig geweest. De grootste narcostaat ter wereld, ook dat.
Wat ik nergens lees is hoe Hayat Tahrir al-Sham daarin is geslaagd. Ja, iedereen weet te vertellen, op te schrijven, dat Iran en Rusland wel andere dingen aan hun hoofd hebben dan de familiebelangen van Assad. En dat waren de landen waar Syrië op dreef. Zo zouden de oorlogen in Oekraïne en Gaza toch nog een positieve uitwerking hebben. Cynischer wordt het niet, maar dat is nu eenmaal de tijd waarin we leven. Zelfs Donald Trump wist op bezoek in de heropende Notre Dame van Parijs op te merken, dat de wereld een beetje gek is geworden. Dat pleitte voor hem, vond ik.
Maar dan nog, een rebellengroep die zomaar opstoomt naar het centrum van de macht in Damascus en zo’n gekende, doorgewinterde en zwaarbeveiligde tiran op de vlucht jaagt. Waar komen die wapens vandaan, de tanks en de trucks en vooral de kennis? Kunnen we dat scenario niet ook gebruiken voor Moskou?
Achtergrond en duiding. Iemand die eens wat onderzoekt. Die onder de tapijten en achter de muren kijkt. Zeg mij welke logins ik moet aanschaffen om toegang tot die ware kennis en analyse te krijgen. Op welke stations moet ik afstemmen? Zonder napraterij, want dat is wat er nu in alle mij bekende media gebeurt. Nee, ik bedoel zeker niet het riool dat wij nog altijd braaf sociale media blijven noemen. Kwaliteitsjournalistiek, alsjeblieft. Zij die wegblijven van alle mogelijke samenzweringstheorieën en ander slap gelul.
Ierland, het is wat dit betreft een kleine stap. Als het gaat om nieuws en analyse. Daar zijn afgelopen week de uitslagen bekend geworden van de nationale verkiezingen. Ook hier komen ze, buiten Ierland, niet veel verder dan het opschrijven van de uitslagen. Maar het gaat er niet om wát er gebeurt, maar waarom. Dat de twee centrumrechtse middenpartijen al sinds mensenheugenis de dienst uitmaken en voor elkaar op praktisch geen enkel gebied onderdoen, zou breed bekend moeten zijn. In die zin is er niets te kiezen. De oppositie wordt slechts gevormd door Sinn Féin. Dat betekent ‘We/Ourselves’, hoe mooi is dat als je wat wilt? Alhoewel, alles kan anders worden uitgelegd. Hoeveel verschil is er dan met de politieke leus van Jacobse en Van Es: “Geen gezeik, iedereen rijk”?
Ierland ís hartstikke rijk. Maar het geld gaat naar de verkeerde dingen, lees gerust: de verkeerde mensen. Althans, dat vindt de overgrote meerderheid van de bevolking. Maar die is bang. Eenmaal in het stemhokje haken ze af. Of ze blijven lekker in de pub. Het enige positieve is dat je de Ierse Republiek daarom stabiel kunt noemen. Maar ondertussen schuimt het, en dan bedoel ik niet het woeste water dat dit eiland omringt. Bijna ieder opvangcentrum dat wordt bestemd en ingericht voor vluchtelingen, wordt lokaal platgebrand. In ieder dorp lopen wel opgefokte figuren rond met enge, militaire jassen, broeken en laarzen, die roepen dat ze alles onder controle houden en “opkomen voor de mensen”. Het zal ook te maken hebben met de enorme woningnood in Ierland. Het cliché van zij wel en wij niet.
ZOVEEL IERSE VLUCHTELINGEN
Maar er is veel meer niet in de haak. De gezondheidszorg is ver beneden de maat en draait op derdewereldniveau. Geen bedden, geen mensen, sterk verouderde accommodaties. Dus als er ongelukkigerwijze wat gebeurt dan kom je – als je tenminste niet botweg wordt heengezonden – op een tochtige gang terecht, of in een ambulance op de parkeerplaats. Goed opgeleid medisch personeel is er trouwens wel, maar ze vertrekken bijna allemaal. De Ierse Zee over naar het Verenigd Koninkrijk of verder in Europa, Amerika en Canada. Jonge en talentvolle Ieren vluchten al vele decennia hun land uit. Wat is die rijkdom dan waard?
Nog veel belangrijker is: wie doet er wat aan? Los van het zelfgenoegzame, vaak super-conservatieve establishment in Ierland, ontbreekt ieder vertrouwen van burgers in politici. Daarom is op 29 november maar amper de helft van de Ierse stemgerechtigden komen opdagen. Het heeft toch geen zin, die twee partijen (Fianna Fáil en Fine Gael) houden elkaar vast en doen vervolgens wat ze willen. Maar, als je wat wilt veranderen, waarom kies je daar dan niet voor? Sinn Féin biedt al jaren een betrouwbaar alternatief, maar is ‘slechts’ de tweede partij geworden. Landelijke politici willen dogmatisch niet met hen samenwerken, dus regeringsdeelname is een utopie. Als die wegblijvende helft van de wegkijkende bevolking op SF zou stemmen, dan zijn FF en FG gezien. Zo werkt het toch?
Maar ze durven dus niet(s). Laat alles dan maar gewoon z’n gangetje gaan, we heffen het glas en zingen een deuntje. Aan mijn lijf geen polonaise. In grote delen van de voormalige DDR vinden ze daarom nog altijd dat vroeger alles beter was. OK, maar houd dan ook je mond en ga al je frustraties niet botvieren op een nieuw huis voor Syrische vluchtelingen. Angst voor verandering is een hele slechte raadgever.
Bashar Assad is fan van Phil Collins. Daarom is deze muziekvideo voor hem. Maar voor hem niet alleen.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 