Zo. De oliebollen zijn gebakken. Beetje poedersuiker er op en oudejaarsavond kan gaan beginnen. Maar er kriebelt iets. Iets? Als ik niet oppas sterf ik van de jeuk, en dat in figuurlijke zin. Heb mij vandaag gewoon gedoucht, want ik doe maar of er niks aan de hand is. Gewoon je leven leven, en ik wens jullie dat ook allemaal toe. Maar alles in mij, verstand, gevoel en emotie, vertellen mij een heel ander verhaal. Ik ben doodonrustig.
Eerder heb ik onder andere hier al opgeschreven wat mijn ideeën zijn bij Donald Trump, die straks de hele wereld op zijn kop gaat zetten. Nog maar negentien dagen, zie ik op de tellers van mijn eigen site. Ik hoef dat niet allemaal te herhalen, het staat als een huis. En alles sinds zijn herverkiezing wijst direct in die richting. Een uitweg is er niet meer. De mensheid zal het moeten ondergaan.
Daar zijn in het afgelopen jaar zoveel oorlogsdaden, dood, vervolging en verderf bijgekomen, dat ik geen millimeter geloof heb in iets van een ommekeer. De wereld loopt straf rechtdoor naar nog grotere ellende. Gezien de techniek en intelligentie van nieuwe wapens hebben we dat echt nog nooit eerder gezien, laat staan meegemaakt. We, maar ook ze, weten niet wat we over elkaar aan het afroepen zijn. Menselijkheid, empathie, verstand en vergeving. Het ook al zo vaak eerder hier opgeschreven gebrek aan creativiteit. De politieke wil en natuurlijk visie, de goede ideeën en bijbehorende initiatieven: niets van dat alles.
In plaats van wijsheid en een alternatief, heeft de wereld Mark Rutte gekregen als baas van de NAVO. Die gooit alleen maar nog meer olie op het vuur, waardoor kinderen in Nederland – en niet alleen zij – , want die kennen hem, er slecht van kunnen slapen. Dat geldt gelukkig niet voor mij trouwens, ik maak doorgaans gewoon mijn tien uur nog altijd gemakkelijk vol. Rutte, pathologische leugenaar wordt marionet van het militair-industrieel complex. Alweer zo’n zekerheidje. Ze kunnen er heel blij mee zijn, dat dat allemaal kan en gewoon voor onze ogen gebeurt.
SCHRIJNENDER
Moeten we het nog hebben over de destabilisatie van het moederland, Europa? Met regeringen die vallen als rijpe appelen. En als ze niet onderuit gaan, dan worden ze wel van alle kanten anderszins bestookt en onder onmenselijke druk gezet. Door ‘eigen’ politici van de andere kant die het ook helemaal niet weten. Het past allemaal naadloos in het beeld, het perspectief voor 2025 en verder. Maar we zijn er bijna, er hoeft echt niet zoveel meer te gebeuren. Dan is alles afgebroken en kunnen we opnieuw gaan beginnen. Ik kan niet wachten en wil ook dat meemaken. Die nieuwe start. Alleen wel heel vervelend dat alles daar eerst voor moet afbranden. Letterlijk en/of figuurlijk. Nee, ik geloof niet in bommen op Amsterdam met zijn luchthaven en Rotterdam met zijn havens. Dat kan beter, slimmer, schrijnender.
Zo komen we vanzelf op Vladimir Poetin, de man van het jaar. Hoe je als individu meer dan de halve wereld jarenlang in je macht kunt hebben, en houden. Hij wint, en ik krijg het niet uit mijn toetsenbordje maar ik zie het toch op mijn scherm verschijnen. Iets van een hele foute bewondering voor zoveel bluf, durf en inzicht. Nee, ik ga niet voor hem klappen, natuurlijk niet. Ben vijand in plaats van fan, maar hij doet het allemaal en kraait victorie. Als de westerse wereld nou eens een Poetin zou hebben, maar dan clean-cut, democratisch en liberaal. Voel ik nou iets van jaloezie? Nou ja, dat is in dit geval beter dan respect.
HET GROTE VERHAAL
Verstand en emotie. De wereld en je eigen rol daarin. Bloed-pessimistisch en zoals al opgeschreven doodonrustig. Ik weet zeker dat het niet goed komt en alleen nog maar erger wordt voordat we weer kunnen gaan bouwen. Dat is de korte samenvatting van het Grote Verhaal. Maar is mijn eigen leven niet het eigenlijke Grote Verhaal? En gek genoeg, maar o zo gelukkig, meen ik dat voor mij in 2025 de zeven goede jaren zullen aanbreken. Ik heb zeven slechte jaren achter de rug, op verschillende, uiteenlopende gebieden. Met korte periodes van groot geluk, succes, plezier en ontspanning. Zeker. Maar de jaren waren slecht. Dat gaat veranderen. Voor mij. Alles wordt beter.
Nou, kom maar op met die oliebollen. Gaan we nu heerlijk op de bank naar Pieter Derks kijken en luisteren. Ik wens jullie een gelukkig en gezond Nieuwjaar. De wereld kun je niet veranderen, maar houd er op zijn minst een beetje rekening mee. En laat mij mijn gang maar gaan. Dat zeg ik ook tegen mezelf.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 