Binnenkort publiceer ik een nieuwe zakelijke site. Nee, waar je nu op bent, mijn persoonlijke blogsite, dat blijft voorlopig nog allemaal hetzelfde. Inclusief zo’n vier nieuwe blogs per maand. Dat doe ik al bijna zestien jaar, dus dat bevalt mij prima. En mijn lezers ook, zo constateer ik regelmatig in de loop der jaren. Houden zo.
Mijn zakelijke site vertelt het verhaal van No Nonsense Consultancy en No Nonsense Mediation. Maar daar is toch vrijwel niemand in geïnteresseerd. Geen teleurstelling, hoor. Ook geen andere emoties, het is slechts een nuchtere constatering. Ik heb in de loop der jaren bijvoorbeeld allerlei tips & tricks op mijn NNC-site vermeld. Voor sollicitanten, maar ook voor werkgevers.
Ook de specifieke voordelen van zakelijke mediation worden, geïllustreerd met vaak zeer typerende voorbeelden, überhaupt niet gelezen.
Iedereen doet toch gewoon wat er in hem of haar opkomt. De tijdgeest. Als je zoals ik geen deel wilt uitmaken van bepaalde (sub-)culturen, dan doe je maar zelden mee. Vrije geest, die er gelukkig van wordt om zijn eigen gang te gaan. Geen binding; volledige autonomie. Het zit in de familie Westphal, als ik terugdenk aan doen en laten van mijn vader. (Kan in gedachten soms tientallen minuten dwalen door zijn carrièrestappen, zijn ondernemerschap en levensverhaal. Heerlijk. Verhelderend. Louterend, soms ook confronterend.)
Eigen keuzes. Dat heeft ons in 35 jaar No Nonsense Consultancy veel succes gebracht. Maar de tijden zijn veranderd. Ik ‘app’ zelf(s) niet, en wil dat nota bene graag zo houden. Ben veel meer van de inhoudelijke communicatie, koffie op tafel. Tijd voor elkaar, met de stem als spiegel van de ziel. Elkaar letterlijk en figuurlijk in de ogen kijken. Een grote vertrouwelijkheid, over en weer. Als “we” dat niet meer willen, dan pas ik me aan. Dus een andere, zakelijke site. Waar mijn eigen kernwaarden overeind blijven.
Neem nou een paar kandidaten in de laatste wervingsprocedure, die trouwens nu nog loopt. Grote, onderscheidende respons, door een ongebruikelijke vacatureomschrijving met bijbehorende functietitel. Voor NNC maar heel normaal. Zinnetjes als “Spreekt dit je aan? Reageer dan snel!” doen mij kokhalzen. Maar dat is juist voor al die anderen maar heel normaal. Net als nieuwe uitdaging en passie. Arme mensen.
Maar hoe gaan we met elkaar om op die arbeidsmarkt, anno 2025? Deze knaap was op papier heel interessant. Hij schreef er zelfs een uitstekende motivatie bij. Vanzelfsprekend met de aanhef ‘Geachte heer/mevrouw’, ook dat heb ik in 35 jaar niet kunnen veranderen 😉. En dat voor iemand die dik HBO is afgestudeerd; een Master in de zinvolle wetenschap van de communicatie. Mijn naam staat toch echt in de vacature. Maar maatwerk is één van de vele zaken die hier ver onder de oppervlakte zijn verdwenen. Al vele jaren.
Terug naar die knul. Na het maken van een telefonische afspraak (per telefoon? Ja, ik heb het tot het einde toe welbewust volgehouden.), kwam hij gewoon niet opdagen. Tweemaal gebeld, want zijn cv vertelde een heel ander verhaal. Ja, sorry, autopech. “Ik sta nu bij de garage.” OK, kan gebeuren en samen een nieuwe afspraak gemaakt. Ik heb hem nog verteld dat hij mij gelukkig gerust had gesteld. Want eenvoudigweg je afspraak zonder iets van toelichting afzeggen of hem gewoon laten verlopen, is aan de orde van de dag. Dat zou ik van hem niet verwachten, zo gaf ik met een kwinkslag (moeilijk woord) aan in dat telefoongesprekje. Maar, ook die nieuwe afspraak was tevergeefs. Hij kwam alweer niet opdagen. Geen telefoontje, geen mailtje. En ja, appen kon in dit geval niet.
De nieuwe generatie, maakt niet uit hoe je die noemt. Millennials, X, Y of Gen Z. Doe maar, maar val mij er niet mee lastig. Deze sollicitant is niet de enige, hij staat ergens voor. Het is zoals het is. Daarom dus.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 