Eigenlijk wil ik er helemaal geen stukje over schrijven. Laat maar. Ik heb een paar dagen geleden een bijzonder mooie, maar “kleine” film gezien, en die stond op mijn gedachteagenda om met jullie te delen. Maar die film is er volgende week ook nog wel.
Of dat voor Brian Priske ook geldt, is zeer de vraag. Hij zit in een hele sléchte film, trouwens. En hij niet alleen. Alles en iedereen met een Feyenoord-hart heeft een plekje in dezelfde bioscoop. Wat we voorgeschoteld krijgen, is het aankijken niet waard. Er klopt helemaal niets van. Verhaal, script, acteurs, muziek, timing, decor, camerawerk en aankleding: bagger. Je kaartje niet waard. Geld toe plus een viergangenmaaltijd in een goed restaurant zou beter op zijn plaats zijn. Zoiets als sorry, we hadden dit niet moeten vertonen. Neem er vooral ook een mooi flesje wijn bij, op onze kosten. Voor de volgende week beloven we beterschap!
Nog een keer: verhaal, script, acteurs, muziek, timing, decor, camerawerk en aankleding zijn dus waardeloos. Maar dan nog zou een goede regisseur ervoor hebben kunnen zorgen, dat het niet zo evident slecht ten tonele wordt gevoerd. Hij weet wat accenten te verleggen, waardoor het allemaal niet zo opvalt. Hij wisselt een paar acteurs, de rollen worden omgedraaid. Letterlijk. Een ander muziekje, net even een verrassende camerahoek. En zie daar, de recensenten vinden het ineens acceptabel. Redelijke stukjes in de media. Een Oscarnominatie zit er niet in, maar je ziet het verhaal tot leven komen, met een fascinerende rolverdeling.
De regisseur van die superslechte Feyenoordfilm die nu draait is Brian Priske. Hij is ernstig gemankeerd vanwege de producers die de budgetten verdelen. Dat zijn dezelfde mensen die hem een paar weken geleden al van de set wilden verwijderen, daarmee de hele cast en iedereen die er verder bij betrokken was in vertwijfeling achterlatend. Onzekerheid is de dood in de pot voor mensen die moeten presteren.
Dat Feyenoord nu door de ondergrens zakt – vreselijk cliché, maar ik weet even niets beters – ligt dus minder aan de regisseur dan aan hen die de productie mogelijk hebben gemaakt. De studio. Maar toch. Iemand met de statuur van Martin Scorsese of Quintin Tarantino zou het niet hebben gepikt. Die treden op, gooien het allemaal om zodat het wél een juichende kaskraker wordt die volgend jaar minimaal weer een paar Hollywood-nominaties in de wacht sleept. Nog sterker, als dat niet zou kunnen of mogen dan beginnen ze er überhaupt niet aan. Of ze stappen op. Verkeerd project, er komt zeker wat anders. Maar Priske zit in een andere categorie, zoveel is inmiddels wel duidelijk.
Ik geef het toe. Zag Priske op voorhand al helemaal niet zitten. Verkeerde keus. Helemaal fout. Hoort niet bij Feyenoord. Ik heb dus ook andere namen geventileerd. Maar ja, wie luistert er nog naar een goed advies? Iedereen weet het beter, terwijl – en dan stop ik met deze allegorie – het publiek boos en vooral heel erg teleurgesteld de bioscoop verlaat.
Maar met, zeker achteraf bezien, surrealistische resultaten bij Benfica en tegen Bayern München is er bij mij iets gaan kriebelen. Dat “iets” smaakte naar meer. Want daar gebeurde twee keer het onmogelijke, ook kijkend naar veldspel, opstelling en dus tactisch vermogen. Zoals ik al eerder heb geschreven, is dat niet gekoesterd maar wild en wreed ondersteboven geharkt. Gebroken in de dop. Komt niet meer goed, want het ligt helemaal overhoop.
Toon van Bodegom heeft de kop van Priske op het hakblok gelegd. Laat die bijl nu dan ook maar vallen. Nu, optreden! Een andere uitweg is er niet. Eigen schuld van de bazen van Feyenoord. Je neemt eerst de verkeerde, en als die dan toch niet helemaal zo slecht blijkt te zijn en zelfs een potentieel verrassend succesvolle visie heeft, dan trap je hem kreupel. Goed bezig op Zuid.
SCHAAM JE KAPOT!
Dan worden dus weer nieuwe namen genoemd. Zoals ook al hier aangehaald, zou Pascal Bosschaart het tijdelijk moeten overnemen. Alsjeblieft, doe het niet. Misschien nog een rondje Champions League en de derde plaats. Niet niks. Er is nog wel wat om voor te strijden. Priske kan dat onmogelijk nog gaan realiseren, maar een rookie trainer ook niet. Grijp terug naar een ervaren meester in zijn vak, iemand die mogelijk nog wel beschikbaar is voor een bijzonder klusje dat niet zo lang hoeft te duren. Iemand ook in de league waarin de Scorseses en de Tarantino’s spelen. Guus Hiddink dus.
Kan dat – om welke reden dan ook – niet, of past Hiddink voor “opa’s laatste kunstje”, dan breng ik hier opnieuw Roger Schmidt in herinnering. Maak het seizoen af, en kijk daarna samen verder.
Tot besluit herhaal ik, niet voor de spelers en al helemaal niet voor Priske, maar wel voor het bestuur en de directie van Feyenoord:
SCHAAM JE KAPOT!
Ton Westphal + No Nonsense ++ 