Dat het gekke tijden zijn, is een understatement. Op welk gebied lopen de zaken min of meer normaal, zoals je zou kunnen verwachten? De westerse wereld is volledig op hol geslagen. Voor mij komt dat niet als een verrassing. Ik roep al zo ongeveer een jaar dat als Donald Trump weer zou worden verkozen, het hek van de dam is. ‘De apocalyps, die samen met het armageddon de tango danst’, schreef ik hier een kleine vier maanden geleden. Uit diezelfde blog: “Over de consequenties van die doos van Pandora, die inmiddels dus wijd open staat, hoor en lees ik relatief weinig. Terwijl ik er zelf om moet huiveren”. En ja, nu is het dus zover. En het is nog maar het begin. Europa, slaap lekker verder. De dag is inmiddels voorbij.
Moet denken aan de kersttafel, woensdag 25 december in het ouderlijk huis in Valkenswaard. Zeven mensen en een hond, die van elkaar houden en alles kunnen en willen delen. Het was leuk, gezellig en smaakvol op allerlei gebied. Maar toen kreeg ik ineens die vraag, als uit het niets: “Mag ik dan bij jou?”. Als een soort sideline kwamen de wereldpolitiek en de bijbehorende, oplopende spanningen (kort) op diezelfde tafel terecht.
Natuurlijk weet hij van mijn huis in Ierland. Hij dacht, en zeker niet ten onrechte, dat het daar nog weleens één van de relatief veiligste plekken in Europa kon worden, zo niet al is. Was hij dan ook welkom? Plechtstatig, passend bij de gelegenheid, heb ik bevestigd dat iedereen hier aan tafel altijd welkom is en zal zijn, zeker ook bij gelegenheid in Ierland. We hebben plek, en anders maken we die. Het was een serieuze vraag, we hebben er desondanks met elkaar ook wel even om moeten lachen en dat was het dan. Maar ik betrap mijzelf erop dat ik er inmiddels bijna wekelijks nog wel een keer, of twee, aan moet denken. Want we houden het natuurlijk niet droog, hier op het vasteland van Europa. Zoveel is wel zeker.
Maar je weet ook dat je daar niets aan kunt veranderen. Je moet, mag en kunt je leven daar niet door laten beheersen. Zorgen dat je op tijd weg bent, dat dan weer wel. Als het moet met zijn zevenen. En drie honden.
We gaan verder. Moeten door. Dus ik droog mijn tranen, en kan het wel weer even over Feyenoord hebben. Over gekke tijden gesproken. Ze zetten dus toch Pascal Bosschaart voor de groep. Een absolute afrader, zo heb ik hier kortgeleden ook al opgeschreven. Door gebrek aan diploma’s wordt de interim straks nog vervangen door een interim. Goed bezig! Dat is het “beleid” van directie en bestuur daar. Klooi maar raak, maakt toch allemaal niet uit.
Maar het maakt wél uit. Bosschaart is zeker een sympathieke gozer, en hij is ook nog erg eerlijk. Misschien zelfs wel communicatief naïef. Want de verbluffende overwinning op alweer een Europese topclub was, zo zei hij, een collectieve prestatie. Zonder zijn naam te noemen, hoorde Brian Priske daar ook bij. Bosschaart vertelde voor alle camera’s dat het strijdplan ‘natuurlijk’ al klaar lag toen hij binnenkwam. De ploeg was al dagen in specifieke voorbereiding.
Zaterdag tegen NAC herhaalde het slechtste Feyenoord ooit, dat zich kortgeleden liet zien in de bekerwedstrijd tegen PSV en Priske de kop heeft gekost, zichzelf. Dus drie goedwillende lieden die het verder ook niet weten, hebben daar geen enkele verandering in kunnen aanbrengen. Volstrekt voorspelbaar. Morgen San Siro. Het beste wat Bosschaart kan doen, is om datzelfde strijdplan van Priske door de kopieermachine te halen. Maar Milan is – in tegenstelling tot de tegenstander – niet gek. Die gaan dik winnen, en ik ben bang met groot machtsvertoon. Dat is trouwens maar goed ook, want ieder resultaat zou het absolute wanbeleid, de managementhorror uit het Maasgebouw de geur van succes meegeven. En dat verdienen die sukkels niet. Ja, morgenavond ben ik een Milanista.
Dan even kort het nationale namenspel. Iedereen doet er aan mee, en dus passeren de gekste figuren de revue. Nu zou Mark van Bommel het moeten worden. Doe het niet! Past niet bij club en cultuur, en heeft als trainer al te veel bokken geschoten. Hou toch op met die onzin, alsjeblieft. Laten we eerst iets aan de volgorde doen. Van de drie namen die verantwoordelijk gesteld kunnen worden voor de grootste ellende van Feyenoord sinds decennia – Toon van Bodegom, Sjaak Troost en Dennis te Kloese – veeg je er tenminste twee weg. Dan is er weer ruimte voor de beste trainer voor Feyenoord op dit moment: Brian Priske. Laat Te Kloese dan maar zitten, zou ik zeggen. Kan hij alsnog de vruchten gaan plukken van zijn zo geroemde selectieprocedure vorig jaar.
Omdat dat een cynische hypothese is, geef ik twee andere, wél serieuze opties. Die zijn hier trouwens al ruim voor het lopende seizoen opgeschreven, dus al die ellende en afkoopmiljoenen hadden Feyenoord gemakkelijk bespaard kunnen blijven. Marino Pusic of Jindrich Trpisovsky (zoek maar even op deze site). En haal tot die tijd alsnog snel iemand van het kaliber Guus Hiddink erbij. Anders speel je straks op zeker play-offs voor het laatste en lulligste Europese ticket met Go Ahead en Fortuna Sittard. Dat wordt nog billenknijpen, met al die uitgaande transfers (geef ze eens ongelijk).
Ton Westphal + No Nonsense ++ 