‘1984’: DE ENKELING IS KANSLOOS

Toen Joe Biden moest worden opgevolgd, was er een keus aan democratische kandidaten. Gretchen Whitmer, gouverneur van Michigan, maar bijvoorbeeld ook haar collega Gavin Newsom in Californië. Zij deden het toen goed. Maar waar zijn zij? Waar staan zij?

Natuurlijk, ik zou iedere dag wel een stukje kunnen schrijven over de verdoemenis die Donald Trump niet alleen over zijn eigen land, maar over de hele wereld uitroept. Het maatschappijkritische cabaretgezelschap Farce Majeure (dat zegt alleen de oudere lezers iets 😊), heeft in dit verband ooit een typerend, licht cynisch liedje opgevoerd: “Dat kan dan allemaal maar…”. En met name dát verbaast mij in almaar toenemende, extreme mate. Dat dat allemaal kan.

Waar is het tegengeluid? Waar is de autoriteit, politicus, bekende kunstenaar of intellectuele hoogvlieger, of voor mijn part iemand uit de (Amerikaanse) sportwereld, die luid en duidelijk zegt dat die onzin nu eens een keer moet stoppen?

Al die leugens. De destructie. Dat heulen met de vijand. Om dat ‘onnavolgbaar’ te noemen, is een eufemisme.

Het is dodelijk. Voor mensen, voor de democratie, voor Oekraïne, voor Europa, voor geloof in elkaar, voor vertrouwen, voor het milieu, voor andersdenkenden, voor de LGBTQ-community, voor samenwerking, voor mondiale gezondheidszorg en preventie, voor gezamenlijke groei, voor vrije verkiezingen en uiteindelijk, toch niet op de laatste plaats, voor geluk. George Orwell draait zich om in zijn graf. Dat “1984” werkelijk gebeurt. Ja George, het gebeurt. Iedereen staat erbij en kijkt ernaar. Maar niemand grijpt in. Immers, alle onderdanen zijn gelukzalige volgelingen van Grote Broer. De enkeling is kansloos.

Het is een algemeen gezegde bij sommige verrassingen, leuk of slecht nieuws, dat je mond er van open valt. Bij mij gebeurde dat letterlijk, ik betrapte mijzelf er gisteravond op. En niet even, nee, tijdens het hele bericht in NRC (leestijd 2 minuten). Jeff Bezos die de Washington Post muilkorft. Waar eerder journalisten van bijvoorbeeld AP al niet meer welkom waren bij officiële persconferenties in het Witte Huis, is dit de zoveelste stap. Wég met vrije meningsuiting. Je mag alleen nog meegaan met de officiële lijn: persoonlijke vrijheden (sic) en vrije markten. Daar moet je voor klappen, en laat kritiek op straffe van ontslag, uitsluiting of verwijdering maar achterwege. In het land dat zeker sinds WO II als baken gold voor de vrije wereld. Een voorbeelddemocratie. Een modern rolmodel. Maar dat stemt nu mee met Noord-Korea, Rusland en Belarus. En handelt dienovereenkomstig binnen de eigen grenzen. De oppositie is afwezig.

Dat dat allemaal zó snel gebeurt, dat de hele wereld kantelt, ervaar ik als surrealistisch.

The Art of the Deal = An Offer He Cannot Refuse

Is het angst, onwetendheid, machteloosheid of verkeert de Democratische Partij überhaupt in een spasme?

Vandaag zou er dus een ‘akkoord’ tussen Trump en Volodymyr Zelensky moeten worden getekend. Dat is geen akkoord, maar een regelrecht ‘Offer He Cannot Refuse’, naar de beste tradities van Don Vito Corleone. Ik voel hem al aankomen. Omdat Europa volledig in beslag wordt genomen door een waaier aan eigen, nationale bedreigingen, problemen en tekorten, gaat datzelfde contract er toe leiden dat wij, Europa dus, dat helemaal niets te zeggen heeft, maar straks wel Oekraïne moet gaan beschermen tegen Vladimir Poetin. Zodat de Verenigde Staten die grondstoffen kunnen gaan delven. De wereld op z’n kop.

Maar dat is precies wat er aan de hand is.

Hier misschien wel de langste videoclip van YouTube op deze site. Een goede 13 minuten. Maar als het gaat om kwaliteit, duiding en analyse, speelt het aantal minuten geen rol. Vergeet niet om hem even uit te zitten, want met name aan het slot komt Lawrence O’Donnell (MSNBC) tot een conclusie die je zou kunnen laten lachen. Hard lachen, schateren. Maar het is om te huilen. Schreeuwen van ellende, dat dit allemaal kan. In The Oval Office.