Laten we maar eens vrolijk beginnen. Dat komt nota bene door een tv-commercial. Omdat ik me niet meer kan herinneren dat ik zoals dat zo mooi heet ‘lineair’ televisie heb gekeken, viel ik er pardoes in. Het was bij ESPN. Voetbal. Even na de eerste helft, en tot mijn grote plezier nóg een keer voordat de tweede helft zou gaan beginnen. Ik was er blij mee. Een geweldige reclamespot zoals ik ze niet meer tegenkom. Integendeel, als ik al eens een commercial per ongeluk meepak, verbaas ik me eerder over de stupiditeit. De rolletjes, de aanbieding, de setting. Te eenvoudig voor het jeugdjournaal, zou ik zeggen. De staat van het land. Maar nee, we houden het nog even lollig en leuk.
Want er zijn dus uitzonderingen. Zoals deze van WerkTalent. “Klassiek uitzenden en werving en selectie”, zeggen ze zelf. Ik moet me beheersen om me niet te gaan aanmelden, bijvoorbeeld voor een fascinerende nachtbaan. Dit zijn mensen die dat begrijpen. Als je op deze manier de arbeidsmarkt aanspreekt, dan weet je wat belangrijk is. Dus dan zullen ze ook wel wat voor mij kunnen betekenen.
Ook de keuze voor ESPN is natuurlijk een hele goede. Techniek, logistiek en hier meer gepreciseerd dus een enthousiaste heftruckchauffeur. Die net een hartstikke leuke transfer heeft gemaakt naar een ideale club. Hij is er blij mee. En terecht.
Het gekke is dat deze, zich toch zeer onderscheidende reclame-uiting, amper 3.000 weergaven heeft op YouTube, waar WerkTalent eveneens slechts 65 abonnees heeft. Het filmpje staat nota bene al sinds 12 augustus vorig jaar online. Dus wordt opnieuw bewezen dat niet alles wat goed, leuk, anders en/of beter is, ook wordt gewaardeerd. Misschien wel omdat iedereen mentaal op het baggerniveau van al die andere spotjes blijft steken. De herkenning ontbreekt. Of hun algoritmes laten die onderscheiding, het anders dan anders zijn, niet toe. Het zal van beide wel wat zijn.
Kunnen lachen om de arbeidsmarkt en wat daar gebeurt. Zoals gezegd, dat is ook weleens leuk. Eerder dit jaar ben ik professioneel definitief uit de frontlinie gestapt. Omdat ik het helemaal niet meer leuk vond. De arbeidsmarkt. Want wat dáár overwegend rondloopt? Wie zich dáár verder allemaal in bewegen? Een loyale opdrachtgever sinds jaar en dag, begint zijn gesprek met mij altijd met de volgende vraag: “Hoe is het in de mensenhandel?” We kennen elkaar, vandaar. Ik ben geen handelaar, nooit geweest ook. Hij evenmin. Maar het draait in de wereld van de mensenhandel inmiddels wel alleen maar om die plaatsing, zo vaak mogelijk. En zoveel mogelijk op de factuur. Schimmige constructies, niet alleen arbeidsrechtelijk. Ook waar het gaat om beloftes, perspectief en begeleiding. De juiste informatie verstrekken, de organisatie werkelijk kennen. Betrouwbaarheid naar beide kanten. Toe maar. Laat ook maar, want die job MOET worden ingevuld, en snel ook. Mensenhandel dus.
Wat aan deze kant typerend is voor het einde van ‘mijn’ tijdperk, is deze illustratie.
Niets in scene gezet, het is zoals het is. Welbewust even gekiekt. Twee op papier ogenschijnlijk perfecte kandidaten. Met de juiste opleiding, afgerond. Zelfs dat. In het mooie vak van de communicatie. Maar zélf communiceren is een hele lastige geworden. Ik hoorde via mijn kleindochter van 16, dat bellen niet meer normaal is als je over internet beschikt. Dan ben ik dus niet meer normaal, zo constateer ik gelukkig met een glimlach. Gelukkig met een glimlach.
Mijn interne code BT staat voor Belt Terug. Dat betekent dat ik een voicemail heb ingesproken, via mijn telefoon die gewoon aan nummerherkenning doet. Dat heb ik in beide gevallen dus tweemaal gedaan. En geloof me, ook de tweede keer zonder iets van een ondertoontje. (Dat ‘app’ staat dus voor apparaat. Want ik ‘app’ niet. Ook al zoiets, ha ha…) Maar zij bellen niet. Zij Bellen Niet. Daar gaat mijn businessmodel, met als misschien wel meest belangrijke pijler de stem, als spiegel van de ziel. Want beide sollicitanten zijn geen uitzondering; ze zijn inmiddels de norm.
Ook een leuke afsluiter. Het NNC-kandidatenformulier. Een eenvoudig A4’tje met een paar vragen, omdat mijn opdrachtgever hecht aan de antwoorden. Dat leg ik ook nog eens speciaal uit, bij die paar kandidaten die nog op bezoek kwamen in Valkenswaard. Maar het invullen, er een beetje werk van maken terwijl ik de verse koffie aan het zetten ben, ho maar. Behalve naam en adres laten ze het inhoudelijk niet zelden helemaal leeg. Veel te lastig, moeilijk (kunnen ze nog wel schrijven met een pen?), moet over worden nagedacht en daar hebben ze niet op gerekend. Dat blijkt ook uit het daarop volgende interview. Geen enkele vraag aan de andere kant van de tafel – behalve soms over werkuren en thuiswerken – , weinig tot geen voorbereiding en opmerkelijk grote moeite met überhaupt een gesprek.
Nee, het is goed zo. De toppers die wel mee konden, zijn inmiddels allemaal geplaatst bij mijn opdrachtgevers. En dat was het dan.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (2x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 