Het heeft vele jaren geduurd, maar zo langzamerhand ben ik inmiddels van televisieseries gaan houden. Ze bieden een hoop herkenning, en iets om naar uit te kijken als je je niet op iedere streamingdienst wilt abonneren. En natuurlijk moet je het verschil kunnen aanbrengen in wat goed is, kijken dus, en wat niet. Sla die dan vooral over, want tijd wordt steeds kostbaarder. Nu we het toch daarover hebben, in één van die series leerde ik van een theoloog dat tijd niet iets is wat je al dan niet hebt, maar wat je neemt. Dat bedoel ik dus.
Er moet veel gebeuren als The Day of the Jackal straks niet de beste serie van het jaar blijkt te zijn. Ik ben toch een verwende kijker, leg mijzelf niet zoveel beperkingen op, maar ik had de pest in als er weer twee afleveringen op de zondagavond voorbij waren. Als in een vloek en een zucht. De Belgische VRT heeft alle tien afleveringen op vijf opeenvolgende zondagavonden uitgezonden. Ze zijn daar uniek in, want verder is deze serie alleen te zien achter de betaalmuur van SkyShowtime.
Twee dagen geleden was het afgelopen. Ik baal, maar de uitkomst was helemaal naar m’n zin. Ik ga het voor jullie niet verklappen, en eigenlijk wil ik ook iets heel anders opschrijven. Maar we blijven nog even bij de bedenker van die “Jackal”, de Britse schrijver Frederick Forsyth (1938). Hij behoort samen met Jerzy Kosinski tot mijn eerste, favoriete auteurs die ik daarna altijd ben blijven volgen. Maar Forsyth heeft in mijn eigen leven een speciale rol vervuld, en eigenlijk doet hij dat nog altijd. Vooral door zijn boek ‘The Day of the Jackal’ uit nota bene 1971. Over een moordaanslag op President Charles de Gaulle, die ik verder helemaal niet zo interessant vond. Het ging mij veel meer om de huurmoordenaar. Zijn leven, zijn perfecte voorbereiding, zijn intelligentie en dus de manier waarop hij minutieus werd neergezet.
Daar is deze nieuwe serie prima in geslaagd. De volledige materie is een halve eeuw opgeschoven, en volledig bij de tijd. Met Eddie Redmayne in de titelrol; er is geen betere.
Maar nu komt het. Gaandeweg mijn kijkproces begon ik ook zelf te fantaseren. De mislukte moordaanslag op Donald Trump, 13 juli 2024 in Butler, Pennsylvania. En een paar weken later, nota bene vlak in de buurt waar hij woont, in West Palm Beach. Ook al mislukt. Prutsers, dat moet beter kunnen.
Ook vandaag bestaan er Jackals. Ze zijn zeer schaars, onderscheidend goed en professioneel. Maar links of rechts over de wereld moeten er een paar te vinden zijn. Ze existeren, en kies dan de beste. De top van de top, zoals Redmayne. En omdat alles te koop is, geldt dat ook voor het leven van Trump.
Ik wil me niet aansluiten bij zoveel anderen die zeker weer in de afgelopen dagen, na het uitroepen van ‘Liberation Day’ het wanbeleid van Trump aan de kaak hebben gesteld. ‘Gek, ziek en idioot. Volledig van God los. Nergens op gebaseerd, alleen maar persoonlijke wraak en dronken van macht. Hij is de veroorzaker van een mondiale crisis die alles heeft veranderd. Door zijn volledige onberekenbaarheid kan de wereld 24/7 alle kanten op gaan. Recessie en absoluut een einde aan een zekere mate van financiële regelgeving en zekerheid, voor staten en burgers. Rusland en Noord-Korea als ‘preferred suppliers’, en Europa als verkrachter en pedofiel. Niks, maar dan ook werkelijk helemaal niks is meer zeker. Het kan van minuut tot minuut, door een enkel zinnetje op Truth Social, voor de hele wereld veranderen. Een poel van ellende.’
Ze hebben gelijk. Maar wat doe je eraan?
Nou, Eddie Redmayne.
Voor de ware liefhebber, je kunt een week een proefabonnementje nemen op SkyShowtime. Gratis. In zeven dagen kun je de hele serie zien, maar ik weet bijna zeker dat je die in één of twee avonden gaat ‘bingen’.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (5x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 