Het moet zijn tweede periode bij Go Ahead zijn geweest, medio zeventiger jaren van de vorige eeuw. Hoofdtrainer, na daar eerst in de zestiger jaren al assistent onder Frantisek Fadhronc te zijn geweest. (Toen was hij dus niet ouder dan een jaar of 25.) Mijn ouders en ik gingen een professionele restaurantkeuken uitzoeken, en de verkoper die ons naar verschillende adressen bracht om inspiratie en uitvoerbare ideeën op te doen, vertelde vol overgave over de verdiensten van Leo Beenhakker. Dat deed hij nadat hij van achter het stuur had begrepen van onze Rotterdamse roots. Hij sprong direct over naar voetbal en Beenhakker.
Eigenlijk is mijn grootste verbazing nu, dat ik mij dat allemaal nog herinner. Die details. Van de keukens die we die dag hebben gezien, weet ik helemaal niets meer. Zelfs niet de uitvoering die het uiteindelijk is geworden, al was het dan mét een salamander, waar mijn vader toentertijd fel tegenstander van was. Leo Beenhakker. Toen is het voor mij begonnen. Misschien wel iets van (h)erkenning, dat we beiden toch maar mooi Rotterdammers waren. Aan de vooravond van een carrière die zou worden geplaveid met de meest uiteenlopende uitdagingen en ontmoetingen? Iets laten zien tegen de stroom in? Te jong en geen ervaring, voor al datgene waar je mee bezig bent?
Hoe dan ook, iedere carrièrestap van Beenhakker had vanaf die dag mijn bijzondere belangstelling. Zijn werk, zijn aanpak, zijn leven. Voor zover hij er wat dat laatste betreft ooit echt inzage in heeft gegeven, trouwens. Wat dat betreft is het wel bijzonder dat ik jarenlang met een zekere regelmaat langs zijn geboortehuis aan de Urkersingel op Zuid ben gelopen, zonder het te weten. Nog sterker, een aangetrouwde nicht was (dus) zijn buurmeisje, om de hoek. Het is een kleine wereld, waar meer dingen met elkaar te maken hebben en bij elkaar blijven komen dan je oppervlakkigerwijs zou denken. Ik wil zo graag geloven dat ze elkaar onder het schaatsen op diezelfde singel hebben leren kennen. Met dank aan die mooie reportage van Joep Schreuder uit 2010, die enkele uren na het overlijden van Beenhakker op donderdag 10 april nog eens werd uitgezonden door de NOS.
Na die wandeling van Schreuder met Beenhakker door het Rotterdam van zijn jeugd, kwam 2011. Het jaar dat verder rond het overlijden van Beenhakker niet of nauwelijks naar voren is gekomen, maar een overweldigende invloed op zijn relatie met Feyenoord heeft gehad. Hij begon het jaar als Technisch Directeur, maar amper drie weken later werd hij ontslagen door Eric Gudde. Een voormalige ambtenaar. De scene is vorstelijk beschreven door Bert Nederlof in zijn biografie Don Leo.
Gudde heeft Beenhakker toen zo vreselijk mishandeld, dat hij nooit meer een stap in het stadion heeft willen doen. Iedereen die weet wat liefde voor een club betekent, realiseert zich wat dat voor een impact moet hebben gehad. Alle successen met Real Madrid, waar hij driemaal op rij kampioen werd en de eretitel Don Leo aan heeft verdiend, kunnen nog niet in de schaduw staan van zijn naar eigen zeggen grootste en meest memorabele prestatie: kampioen met zijn eigen Feyenoord in 1999. En dan word je zo afgeserveerd door een bourgeois. Het was verschrikkelijk en het is nog steeds verschrikkelijk. Omgang met mensen, begrijpen wat emotie is. Pijn doen en het uitspelen van macht. Iemand vernietigen.
Het ging niet om het ontslag, zo vertelde Beenhakker ooit zelf. Hij wist als zeg maar gerust geen ander, dat ontslag inherent is aan de aanstelling bij een voetbalorganisatie. Maar het was de manier waarop. De setting. De afwezigheid van iets van psychologisch begrip en empathie; dat alles om het cliché van ‘gebrek aan respect’ hier te vermijden. Overigens denk ik zelf dat het dat niet was. Maar wel angst en botte bijl, om er maar snel een einde aan te maken. De wetenschap dat je zelf maar een heel klein mannetje bent, die een bewezen Grote Meneer moet wegsturen. Iemand ook die zoveel beter is in de communicatie.
Het definitieve einde is er dan veertien jaar later gekomen. Ik schrik nu weer van die periode terwijl ik dit opschrijf, want had er waarachtig nog niet eerder bij stilgestaan. (Lees mijn blog van veertien jaar geleden maar even: DIE ZEVEN JAAR, ONTKOMT Ú ERAAN?)
Ik heb woensdag jl. heel persoonlijk afscheid genomen van Leo. Naar De Kuip met tramlijn 3. Kijken naar al die mooie mensen – maar veel te weinig – , de markante koppen. Op weg naar de Olympiaweg. Langs het stadion vanaf de tramhalte. Ieder met de geheel eigen emoties en herinneringen.
Omdat ik er toevallig ben uitgepikt door een verslaggever van ESPN die daar ook stond, las ik hier een link in naar dat korte interviewtje. Samen met dit stukje is dat mijn verhaal over, en de grote invloed van Don Leo Beenhakker op mijn eigen leven en carrière. En ja, Leo, ik had hetzelfde gedaan.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 