Jammer, dat beeld van een jonge vader, een jonge moeder en een klein kind van een jaar of drie. Het was in het restaurant van een mooie lodge, aan de rand van het Akan-Mashu National Park. Met vele gasten nog in hun makkelijk zittende huiskimono’s en als altijd op sloffen vanwege hun bezoek aan de onsen.
Dat schreef ik hier een dikke twee weken geleden. Laten we verdergaan.
Eén van de voordelen van een soloreiziger is, dat je in vrijheid ongebonden bent. Laat staan dat het gedoe van een groepsreis je helemaal opslokt. Sociale etiquette die iemand als ik helemaal kan uitvreten. Doe maar leuk, wees maar aardig en speel vooral ook mee en met die standaard geveinsde interesse. Ik heb het eenmaal moeten meemaken, wat heeft geleid tot een serieuze vluchtpoging in Costa Rica, waarvandaan toentertijd nog met Martinair een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam vertrok. Een “liever dood-ervaring” ligt absoluut niet ver van mijn werkelijkheid.
Dus alle tijd en energie om rustig om je heen te kijken. De omgeving te ervaren, in alle facetten. Je interesse volgen. Daar behoren zeker ook mensen toe. Ik observeer met liefde. Omdat iedereen met zijn of haar mobieltje – dát op de eerste plaats – en mogelijk met de ander(en) aan tafel bezig is, valt het helemaal niet op dat ik daar ergens tussen zit, idealiter aan de rand of in een hoek. Op mijn gemak, in mijn eentje. Dat tafeltje schuin naast mij, precies in mijn blikveld. Dat jonge gezin. Het beslaat in mijn geval een periode van voorgerechtjes, enkele hoofdgerechten tot en met een toetje.
EXTREEM VERSLAVINGSGEDRAG
Wat ik wil zeggen is dat ik uitgebreid de tijd heb genomen. Maar dat jonge gezin ook. Zo kon ik ervaren dat daar mechanisch werd gegeten. Ik kan me niet voorstellen dat ze ook daadwerkelijk iets hebben geproefd. Ze hebben alleen maar gezien wat er op hun bord lag bij het opscheppen, aan het eerste, dus dichtstbijzijnde buffet. De trek stillen was het motto. Daarna weer snel verder met gebruiken (van data). Tussendoor liepen ze in ganzenpas heen en weer naar datzelfde buffet om weer wat aan te vullen, of drinken te halen. De man voorop, mama daarachter en het kind achter de rokken van zijn moeder. Ondertussen alle drie kijkend op hun beeldschermpjes, nog altijd. Extreem verslavingsgedrag.
Zoals bij die twee flessen Rosé in Boedapest, werd er geen woord gewisseld. We hebben het hier niet over volwassenen, maar een gezin met een klein kind. Een lief en kwetsbaar knulletje dat alles moet en wil leren, dat aandacht en liefde nodig heeft. Dat (beter) moet leren praten, een paar woordjes extra mag leren. Maar dat manneke, ik had een goed zicht op zijn schermpje, zat alleen maar – en voortdurend wisselend van spelletje, ik weet niet of ik dat “manisch” mag noemen – ballonnetjes lek te prikken, en zo. Geen woord, geen enkele vraag en ik wat ik heb meegemaakt zeker ook geen oogcontact. Die drie zaten voor de volle 100% in hun schermpjes en blind hun eten naar binnen te proppen. Een enkele keer lukte zo’n spelletjeswissel niet, en tikte hij zijn moeder aan. Die verstoord opkeek, en hem met een paar korte opmerkingen en vooral snel op weg hielp. Om daarna weer verder te gaan waarmee zij bezig was. Op de socials? WhatsApp?
Ik moest denken aan de consequenties binnen dit gezin dat geen gezin was. Wat gaat er gebeuren met zo’n kind, straks in de maatschappij. Als hij zelf vader wordt bijvoorbeeld. Dan ben je er even lekker tussenuit met z’n drieën, want Hokkaido is erg geliefd bij de vele miljoenen grote-stadsbewoners op Honshu en Kyushu, de twee andere grotere eilanden van Japan. Dat wat wij ‘het vasteland’ zouden noemen. En waar het druk is. Druk, druk, druk. En dan ga je je sociale contacten bijwerken en kijken en lezen wat anderen aan het doen zijn. Ondertussen zit je kind ballonnetjes op te blazen.
HET EINDE VAN DE LIEFDE
Die maatschappelijke omwenteling, die niet meer is terug te draaien en de gevolgen daarvan op terreinen als menselijke interactie, communicatie, onderlinge verantwoordelijkheid en concentratievermogen zijn dodelijk. Dat alles is of gaat kapot. Het einde van de liefde voor elkaar en voor ‘de ander’. Het zweet brak me daadwerkelijk uit, daar aan mijn eigen, comfortabele tafeltje-voor-één bij mijn eerste hoofdgerechtje. Ik heb welbewust mijn gedachten moeten verzetten, en ben ‘intern doorgeschakeld’ naar de komende voetbalfinale in de Champions League. PSG vs. Inter. Onder de klassieke ‘sesame noodles’ met lauwwarm rundvlees, heb ik met mezelf de spelersselecties doorgenomen en de beide trainers tegen het licht gehouden. Leuke wedstrijd straks!
Toen zakte het weg, en begon ik langzamerhand ook aan het dessert te denken. Het trio aan de overkant maakte ieder voor zich aanstalten om de eetzaal te verlaten. In de welbekende ganzenpas, natuurlijk. Achter elkaar, in plaats van naast en met elkaar. Maar ik zelf was niet meer sprakeloos. Het is zoals het is. Maar, eh, hoe ver moet ik reizen om nog echte mensen tegen te komen, in plaats van vooral deze door algoritmes gestuurde wezens? Het blijkt dat 12.206 km niet genoeg is.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (16x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 