Er staan voor deze regenachtige zondagmiddag heel andere dingen op mijn agenda. Maar toch ga ik even dit stukje tikken. Wat heet, al een paar dagen ga ik zwanger van dit vervolg op deel II over mijn reis naar Hokkaido. Omdat ik heb gemerkt dat er anders dan anders op is gereageerd. De feedback die ik gevraagd en ongevraagd op die blog mocht ontvangen. Het verhaal over verslaving binnen een jong gezin.
Kort en goed kwam het er op neer dat het bekende kost is. Iets waar niemand meer van opkijkt, noch bij stilstaat. Het hoort niet alleen bij, nee, het is de maatschappelijke werkelijkheid. Waar maak je je in godsnaam druk over? Niks nieuws onder de zon, mensen gebruiken internet. Te pas en te onpas, wen er maar aan. Zoiets.
Eigenlijk vind ik zulke reacties nóg erger, veelzeggender en zorgelijker, dan de beschreven scene aan dat tafeltje. Zij tekenen niet het begin van het einde, nee zij zijn het einde. Daarbij past slechts volledige overgave. Go with the Flow. Walk the Line. Middle of the Road. Ondertussen blijf ik mij verbazen, en las ik hier mijn verhaal over Plato integraal in: de allegorie van de grot.
Dus: verder met mijn reis.
Gevraagd naar wat ik er – samenvattend – van vond, moet ik zeggen dat het uiteindelijk veel meer draaide om de reis dan om de bestemming.
Hokkaido? Niets aan, behalve dan de nationale parken. Sapporo? Niets bijzonders. Die stad van aankomst en vertrek, stond voor mij in het teken van de Olympische Winterspelen van 1972. Ik wilde zien waar mijn held Ard Schenk die drie gouden medailles in de wacht had gesleept. Dat heeft mij dwars door deze miljoenenstad en tal van buitenwijken gebracht, maar uiteindelijk ligt die schaatsbaan er nog altijd. In een mooi en voor de tijd van het jaar veel te warm park.
Zo heb ik ooit ook Lake Placid bezocht (Piet Kleine) toen ik de eerste keer in New York was, en in Canada de Olympic Oval in Calgary (Yvonne van Gennip). Op mijn motorreizen ook de olympische accommodaties van Sankt Moritz, Garmisch Partenkirchen en Cortina d’Ampezzo bekeken. Dat gaat om meer dan ‘afvinken’ en heeft, denk ik, iets te maken met je leven herbeleven. Stilstaan bij je eigen verleden. Ik houd daar van en zoek het waar mogelijk op.
In datzelfde Sapporo heb ik natuurlijk ook even gegeten in wat volgens kenners de beste ramenzaak van de stad, en waarschijnlijk zelfs heel Japan is. Ga gerust even naar mijn foto’s over dit onderwerp op Flickr, om net als ik tot de ontdekking te komen dat het restaurantje er niet uitziet. Maar voor EUR 6,- heb ik er inderdaad heerlijk gegeten.
Dan nog een plaatje waar ik echt wel om moest lachen, maar dat moet worden uitgelegd. Leuke tent, centrum Sapporo. Twee keer geweest, en kijk naar die flesjes olijfolie. Herkenbaar? Exclusief huismerk van Sligro, en dat staat ook gewoon aan de achterkant op het etiket. Maar er is echt geen Sligro in Japan, laat staan in Sapporo. Even samen met de kok om gelachen, die ook niet wist waar zijn baas die flesjes bestelt.
Een buitengewone roadtrip, langs de verre uiteinden van wat we nog de beschaafde wereld kunnen noemen. Nog maar een paar kilometer varen, en je bent in het verre oosten van Rusland. In Wakkanai, met een kleine 40.000 inwoners de grootste stad in het noordwesten van Hokkaido, is de bewegwijzering dan ook mede in Cyrillisch schrift. De haven waar de ooit veelgebruikte, reguliere veerdienst naar Sachalin aanmeerde, is stevig afgegrendeld met hoge hekken, sloten en kettingen. Rusland is ook in Japan off-limits. Alhoewel de ferry naar het stadje Korsakov al langer buiten dienst is, moest ik denken aan al die mensen, familie en vrienden, die ook daar de gevolgen ondervinden van de oorlog met Oekraïne, helemaal aan de andere kant van de wereld. Zij in Sachalin, ‘wij’ in Hokkaido. Maar misschien kunnen ze online nog wel wat met elkaar.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (17x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 