Een sterke journalist/interviewer zou korte metten hebben gemaakt met die pseudo Turk aan de andere kant van de tafel, die maar in zijn rol wilde blijven hangen. Ik heb het toch zo moeilijk gehad, en daar is de maatschappij schuldig aan geweest. Slechte jeugd waardoor ik in de gevangenis ben beland, alles heb gedaan wat niet mocht. Een stoute jongen, aldus Op de Beeck.
Deze zondag stonden er voor mij twee meer dan zomaar boeiende onderwerpen op de agenda. Zo op het oog hebben ze helemaal niks met elkaar te maken, maar zoals wel vaker zijn er interessante parallellen te trekken.
Laten we klein beginnen. Het 38-ste jaar van Zomergasten. Hoe zou Griet Op de Beeck het doen? Slechter dan Janine Abbring beschouw ik als schier onmogelijk, dus ik begon positief gestemd en hoopvol aan de uitzending. En ik was ook wel benieuwd naar de gast, Özcan Akyol. Welnu, mij bleek al snel dat hier sprake was van te zeer verschillende mensen om er samen, in een live uitzending waar heel veel spanning op staat, ook maar iets van te kunnen maken.
Een virtueel geharnaste broodpublicist tegenover een sensitieve, onzekere auteur. Aangeleerde en aldus verworven Randstedelijke arrogantie tegenover correcte, Vlaamse bescheidenheid.
Die Akyol zat er om zijn imago te bevestigen. De man was vooral bezig met de marketing van zichzelf, en zelfs een licht kritische benadering zou niet op prijs worden gesteld. Daar kwam Op de Beeck dus ook herhaaldelijk achter. Een sterke journalist/interviewer zou korte metten hebben gemaakt met die pseudo Turk aan de andere kant van de tafel, die maar in zijn rol wilde blijven hangen. Ik heb het toch zo moeilijk gehad, en daar is de maatschappij schuldig aan geweest. Slechte jeugd waardoor ik in de gevangenis ben beland, alles heb gedaan wat niet mocht. Een stoute jongen, aldus Op de Beeck. Afpellen die ui, doordringen tot waar het echt om gaat. Maar Op de Beeck liet zich overbluffen en ging dan maar snel over naar het volgende onderwerp, turend op haar schriftje als ze dacht niet meer in beeld te zijn. Weer een filmpje of een muziekclipje van mensen die het (ook) zo moeilijk hebben (gehad), maar die toch tot grote daden zijn gekomen. Net als ik, Özcan Akyol. Aldus Özcan Akyol.
Nee, dit was niks. Er hebben nog geen 300.000 mensen naar gekeken, en dat wordt dus steeds begrijpelijker. De wegkijkers hebben gelijk. De keuzefilm na afloop van een spetterende en spraakmakende avond, is dit jaar wegbezuinigd. Ook al jammer, want zo’n keuze voegt natuurlijk het nodige toe aan de gast. Daar kun je wat mee als presentator/vragensteller. Dus laat dit het laatste seizoen maar zijn. Hou niet iets in stand wat we kennelijk – financieel, maatschappelijk en creatief – niet meer in stand kùnnen houden. Alhoewel de oorzaken daarvan, de redenen waarom, tot een mooie epiloog uitdagen.
(Photo by Kadyn Pierce on Unsplash)
Ondertussen even verderop in Schotland. Over ongelijke ontmoetingen gesproken. Een groter contrast is binnen één mensenleven niet mogelijk.
Een doorgewinterde, sterk maffiose ondernemer tegenover een geboren bureaucraat die nog nooit een bedrijf van binnen heeft gezien. Amerikaanse powerplay tegenover het eeuwige, Europese compromis.
Hé, we hebben het hier over handel, tarieven, winst en verlies. Weet dat kind veel, daar in die grote stoel op het eigen golfresort van de potentaat. Ze ging er dus in met boter en suiker, binnen een uur was ze vermorzeld. En met haar de hele EU. De nacht van The Donald daar in Schotland was uiteindelijk nóg leuker dan die bij de Majesteit.
Eén uitspraak van Akyol is me wel bijgebleven: dat de geschiedenis niet wordt geschreven door onverschillige mensen. Ik ben geneigd om daar achter te gaan staan, maar werd nog diezelfde avond wreed gecorrigeerd door de gebeurtenissen elders. Want je kunt zeggen van Trump wat je wilt, voorlopig legt hij onverschillig als hij is de hele wereld zijn wil op. Uitzonderingen zijn China en Rusland. (Met Vladimir Poetin bestaan overigens speciale afspraken die niets met tarieven te maken hebben. Maar dat voert voor hier en nu te ver.)
Europa is bang. Mist leiderschap. Mist ook maar iets van eenheid, op ieder niveau. De enige asset is geld. Veel geld. Maar zolang het uiteindelijk Von der Leyen is die waakt over onze belangen, hoeven we ons geen zorgen te maken. Dus een rondje voor de hele zaak! We hebben een fantastische deal, en “de heer Trump is een geweldige onderhandelaar. Hard, maar eerlijk”.
Het makkelijkste is om haar gelijk te geven. Maar ik heb meer dan twijfels.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (20x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 