… met al die Europese betweters en pottenkijkers aan de zijlijn. Een exit van Volodymyr Zelensky is voor hen al evenmin bespreekbaar. Dus stopt hij ermee, niet alleen met het overleg maar ook met de Amerikaanse steun voor dat land. Als ze het zelf beter weten, moeten ze het ook zelf maar oplossen. Maar zonder mij. “Ik heb mijn best gedaan. Nu zijn zij aan zet, en ze regelen het maar. Of niet. I don’t care.”
Wat ik nog vergeten was om even te delen, zeker in het kader van dit soort blogs, is dat ik op mijn reis door Hokkaido een mooi cadeau heb gekregen. In het Akan-Mashu Nationaal Park is veel te ontdekken over de cultuur van de Ainu, de oorspronkelijke, lokale bevolking. Ver teruggedrongen naar en in eigen, kleine dorpen, aan de randen van de samenleving. Sinds mensenheugenis en zoals overal op de wereld, overheersen vaak de nieuwkomers de anderen. Omdat ze er anders uitzien, omdat ze anders denken, anders leven en anders wonen. “Anders”, daar moeten ze niks van hebben. En daar willen ze niks van weten. Gelijkschakeling, aanpassing en opgelegde integratie binnen het nieuwe normaal. Maar wat is normaal?
Zo ontspon zich een interessant gesprek in Ainu Kotan, letterlijk vertaald het dorp van de Ainu. Zwaar toeristisch, ik beschouw dat maar als een goed teken. Beter dan de verveloze, vervallen en zo vaak verrommelde nederzettingen die ik ben tegengekomen in de reservaten van de ‘Native Americans’ in de VS, of de ‘First Nations’ in Canada. Ga iets doen! Mij lijkt dat je de Ainu daar niet toe hoeft aan te sporen. Natuurlijk, ik heb een betekenisvol souvenir bij hen gekocht. Een handgemaakte, houten ‘Blakiston’s visuil’. Thomas Blakiston (1832) is trouwens een buitengewoon fascinerende, Britse ontdekkingsreiziger, die heeft vastgesteld dat Hokkaido een geheel andere fauna heeft dan de rest van Japan. Zoals onze visuil, die wel voorkomt in het verre oosten van Azië maar niet in de rest van Japan.
Hokkaido is letterlijk en figuurlijk een aparte wereld, vanwege de diepe wateren die het eiland scheiden van de rest van het land: de bekende ‘Blakiston Line’. Daar kun je op afstuderen, dus dat hier even terzijde.
Terug naar de Ainu, en hun manier van leven en werken. Creatief, veelkleurig, muzikaal. Ze maken je graag deelgenoot. Met veel symboliek. En hebben schijnbaar minder moeite met aanpassing, of worden daar minder toe gedwongen, dan hun eerder genoemde ‘peers’. Ze doen mee; op Hokkaido, in Sapporo en de rest van Japan. Maar wie ben ik. Wat ik wel weet, is dat ik een glazen bol cadeau heb gekregen, ‘omdat we zo’n goed gesprek over de wereld en haar bewoners hebben gehad’. “Dan kun je die gebruiken voor meer richting in het leven.”
Wow, misschien was ik wel toe aan een nieuwe glazen bol op mijn tafel. Wellicht gek, maar die gebruik ik toch liever dan alle algoritmes en AI-oplossingen die mijn kant op worden geschoten en die van alles doen om mij in het gareel te krijgen. Go with the flow, maar ik ben van zelf doen, zelf nadenken. Dus autonomie en regelmatige introspectie. Mijn eigen allegorie van de glazen bol.
En daarin heb ik ook gezien wat er komende vrijdag – als het nog zover komt – gaat gebeuren in Alaska. Donald Trump, die met zoveel woorden Oekraïne geen partij vindt in zijn spelletje dealmaken over oorlog en vrede in – jawel – Oekraïne (maar we weten toch dat die man gek is?), zal zogenaamd vol goede wil aan tafel gaan. Om vervolgens al snel tot de ontdekking te komen dat het zo niet werkt, met al die Europese betweters en pottenkijkers aan de zijlijn. Een exit van Volodymyr Zelensky is voor hen al evenmin bespreekbaar. Dus stopt hij ermee, niet alleen met het overleg maar ook met de Amerikaanse steun voor dat land. Als ze het zelf beter weten, moeten ze het ook zelf maar oplossen. Maar zonder mij. “Ik heb mijn best gedaan. Nu zijn zij aan zet, en ze regelen het maar. Of niet. I don’t care.”
Dmitri Medvedev, één van de belangrijkste slippendragers van Vladimir Poetin, heeft de Europese bondgenoten dezer dagen al imbecielen genoemd, dus het scenario ontvouwt zich volgens plan. Het is niet alleen MAGA, maar ook TACO, oftewel Trump Always Chickens Out, en dan gaat het niet alleen maar over zijn tarievencircus.
Europa krijgt de schuld, en zit met de gebakken peren. Trump kan zich naar eigen goeddunken en om redenen volledig en voor zijn doen veilig terugtrekken uit het conflict, niet alleen Europa maar ook die eigenwijze Zelensky als boosdoeners aanwijzend. En Poetin? Die komt komend weekeinde niet meer bij van het schaterlachen.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (22x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 