… zo’n blonde mevrouw, heel duur maar ook wel zodanig gekleed dat haar vormen goed uitkomen en overduidelijk vaste klant bij een leger van plastisch chirurgen en cosmetische specialisten. De Trump-vrouw, van wie hij er al zovelen heeft aangerand en zelfs verkracht. Dat zeg ìk niet, maar de rechter(s). Who cares?
Het is nu de 25ste keer dat ik afsluit met mijn traditionele vaststelling, dat er in Amerika niemand opstaat die Donald Trump zou kunnen tegenhouden. (De vorige week zat ik zo vol van Femke, dat ik die afsluiter helemaal ben vergeten. Een goed teken.)
Ik begin dus met het eind, en dat is in dit geval wel toepasselijk. Nee, ik ben niet optimistisch. Mijn omgeving weet dat ik buitengewoon onrustig ben, het vreet me weg. En dat komt minder door The Donald zelf, dan wel door dat gebrek aan oppositie. Geen enkel tegengas. Ja, Brandon Johnson, de burgemeester van Chicago, heeft zijn politiemensen opgedragen niet mee te werken met de Nationale Garde die de president nu weer op die stad wil loslaten. En eerder heeft Gavin Newsom als gouverneur van Californië wat van zich laten horen met een parodie op diezelfde Trump. Allemaal leuk en aardig, maar natuurlijk geen bedreiging voor de potentaat.
Iedereen die hem in de weg loopt, wordt kapot gemaakt. Vakkundige ambtenaren die al vele en lange jaren hun plicht doen, maar die nu niet toevallig ongunstige resultaten moeten rapporteren – op welk gebied dan ook – worden op staande voet ontslagen. Lisa Cook, een zwaargewicht binnen de nog altijd onafhankelijke Federal Reserve (Fed) die het niet (altijd) eens is met de President van de Verenigde Staten, heeft ook al met een bericht op social media haar ontslag aangekondigd gekregen.
Iets wat helemaal niet kan, maar het gebeurt toch. Zoals alles (on-)gewoon gebeurt. Trump krijgt altijd zijn zin. Hoezo, een onrustig gevoel? Als ik niet oppas word ik ziek.
Toch ga ik nog even verder. Kamala Harris krijgt geen beveiliging meer, waar die door Joe Biden was toegezegd. Wie protesteert? Binnen twee weken zou er iets van een verdrag tussen Oekraïne en Rusland op tafel moeten liggen. De nood is hoog, vele mensen sterven, er moet iets gebeuren. De hele Europese top was met Volodymyr Zelensky meegevlogen naar Washington, inclusief Mark Rutte, de Trump-fluisteraar in eigen persoon. Daar worden ze bij een zijdeur ontvangen door een onderknuppel uit Trump’s entourage. Dat is zo’n blonde mevrouw, heel duur maar ook wel zodanig gekleed dat haar vormen goed uitkomen en overduidelijk vaste klant bij een leger van plastisch chirurgen en cosmetische specialisten. De Trump-vrouw, van wie hij er al zovelen heeft aangerand en zelfs verkracht. Dat zeg ìk niet, maar de rechter(s). Who cares?
Ondertussen zijn die twee weken voorbij zonder enig nieuws, en is Oekraïne alleen maar zwaarder bestookt dan ooit. Maar Trump had toch beloofd dat hij er binnen 24 uur na zijn inauguratie een eind aan zou maken? Het volk gelooft wat het wil geloven. Maar wie treedt er op, wie zegt hier iets van?
Niemand, want Europa gaat met de pet in de hand naar Amerika om dankbaar te zijn dat onder het glansrijke leiderschap van Trump en dankzij zijn uitstekende neus voor het afsluiten van goede deals – het zijn de woorden van die armzalige Ursula von der Leyen zelve – “slechts” een tarief van 15% op tafel is gekomen. En nee, Europa doet natuurlijk niets terug. Voor Amerika geldt een nultarief.
Trouwens, Trump is “Oekraïne” al weer lang vergeten. Hij gaat nu het conflict tussen de beide Korea’s even oplossen, nadat hij eerder al het Palestijnse probleem in goede banen heeft geleid. Toch? Dat alles om de Nobelprijs voor de Vrede te kunnen bemachtigen. En geloof mij, omdat alles te koop is zal hij die ook krijgen. Ook de grootste instituties zijn niet bestand tegen de sloopkogels van Trump.
Niemand durft. Niemand kan. Terwijl Vladimir Poetin en Xi Jinping toch dagelijks bewijzen dat je helemaal niet bang hoeft te zijn voor Trump. Die twee voeren vandaag met nog wat van dat soort landen en lieden zelf(s) een feestje. Ik begrijp dat wel. Ze dragen Europa en de westerse arrogantie, overheersing en dominantie naar het kerkhof. Onzekerheid, onwetendheid en kwetsbaarheid zijn hun angstige plaatsvervangers.
HERMAN KOCH
Dan kort even iets heel anders. Zomergasten. Gelukkig was gisteravond de laatste aflevering, want ik ben het beu. Na een dik uur betrapte ik mijzelf er op dat ik zat te kijken om, ja, waarom eigenlijk? Omdat het moet? Omdat je er iets van wilt, of misschien zelfs wel moet vinden? Hoe saai kan het zijn! Ik ben geen psycholoog, maar had sterk het idee dat ik slechts zat te kijken naar de verschijnselen van de dissociatieve identiteitsstoornis van de gast van dienst, Herman Koch.
Punt. Einde. Genoeg. Stoppen met Zomergasten en stoppen met Trump (maar voor dat laatste heb je een Eddie Redmayne nodig).
Deze wat langere blog, wordt passend afgesloten met een eveneens wat langere muziekclip. Maar dan hebben we het over misschien wel de beste uitvoering ooit van The Thrill is Gone. Oftewel, wat zijn elf minuten, afgezet tegen vier jaar Trump of drie uur Zomergasten?
Ton Westphal + No Nonsense ++ 