Ter stembus. Het is langer geleden dan ik mij kan herinneren. Ja, de laatste keer was in Valkenswaard, in een lange rij in zorgcentrum Kempenhof. Nadat ik mijn stem had uitgebracht, mompelde ik tegen diezelfde rij een tot ziens, zoiets als ‘tot volgend jaar’. Ze moesten er om gniffelen. Maar welk jaar dat was? Lang, lang geleden.
Maar dit keer ga ik toch mijn stem uitbrengen. Een strategische stem, hoor dat. Omdat ik dacht dat ik iets zou kunnen betekenen in het kader van wie de premier gaat worden, en wie vooral NIET. De grootste, waarbij die stem van mij hoe dan ook een beetje uitmaakt. Maar in de laatste dagen blijkt uit allerlei peilingen en voorspellingen, ook van mijzelf, dat dat geen zin meer heeft. Dan maar niet (meer).
Echter, omdat ik inmiddels dus in de verkiezingssfeer was gekomen en het uitbrengen van die stem vandaag ook nog een andere (zeer persoonlijke/emotionele) achtergrond heeft, ga ik zo meteen toch. Ter stembus. Het enige wat ik in vele jaren wijzer ben geworden van Dilan Yeşilgöz, is dat ik mijn hond mag meenemen. Maakt hij dat ook eens mee.
Het is net zo lang geleden dat ik aan de vooravond van de Tweede Kamerverkiezingen naar het laatste, nationale debat heb gekeken bij de publieke omroep. Om – letterlijk gruwelijk saai – de bevestiging te krijgen dat er in al die vele jaren niets, maar dan ook helemaal niets, is veranderd. Binnen enkele minuten was het weer daar: het langzaam nee schudden van die opgedofte hoofden als de concurrent weer iets opmerkt over jou, dan wel je non-beleid. Je probeert er nog wel een glimlach uit te persen, maar je lichaamstaal zegt wat anders.
Zo’n Jimmy Dijk (SP). Na een lange avond voor mij de demagoog van het jaar. Haalt er ‘die arme kinderen’ bij als het over armoede gaat. Allemaal zielige mensen, waar hij ook de Quote 500 nog even benoemt. Wil retailers knechten, onder andere met het opleggen van maximumprijzen. Ondernemers en mensen die (het) geld verdienen zijn het kwaad. Zijn tweedeling: goed (de uitkeringstrekkers) en slecht (de rest). Pff.
Zo’n Frans Timmermans (GroenLinks-PvdA). Dat is toch een sociaaldemocraat? Maar waar zijn dan je ideeën over de arbeidsmarkt, een gedragen oplossing voor het migratievraagstuk in al zijn facetten? Samen Vooruit, zeggen ze daar. Met een uitroepteken erachter. Holler wordt het niet, zo blijkt op zo’n avond als gisteren. Want Geert Wilders is in wezen zijn enige zorg. Daar gaat alle aandacht naar toe. Precies wat Wilders wil, maar deze Timmerfrans snapt ook dat niet. Een vreselijke bureaucraat.
Zo’n Dilan Yeşilgöz (VVD). Niks nieuws, natuurlijk niet. Gespeelde charme, allesbehalve authentiek. Geen visie, geen ideeën. Niet iemand om anderen “mee” te nemen. Oftewel: een loser in een blauw broekpakje. Met als minpunt ook nog een vreselijk stemmetje, dat mij alleen maar verder wegjaagt van dit toneel.
Zo’n Geert Wilders (PVV). The Ultimate One Trick Pony. Ook dat weet iedereen. Maar hoe gek is het dan, dat hij juist op “zijn” onderwerpen achter de microfoon mag komen? Waarom niet bij economie, defensie of milieu? Misschien wil hij dan wel niet meedoen. De man baadt zich in alle negatieve aandacht, en komt straks mogelijk toch weer als grootste tevoorschijn. Zegt minder over ‘Den Haag’ dan wel over de staat van de samenleving. Dat gaat zoveel verder dan politiek.
Zo’n Rob Jetten (D66). Mooie jongen met mooie verhalen. Maar er klopt weinig tot niets van. Ik blijf hem zien als de minister, die het energievraagstuk trachtte op te lossen door de mensen aan te zetten tot het bereiden van eenpansgerechten. Sorry. Maar diezelfde mooie jongen met zijn mooie verhalen, gaat misschien morgen wel proberen om een Jetten I in elkaar te timmeren.
Of dat over links of rechts zal gaan, weten de kiezers – en dus ook ik – nog altijd niet.
Zo’n Caroline van der Plas (BBB). Een meevaller, ook dat mag worden gezegd. Ik blijf moeite houden met haar uitmonstering, maar wat ze zegt op zo’n avond vind ik verfrissend en positief. Ze laat zich niet leiden door eigen dogma’s, berijdt niet slechts de stokpaardjes. Ik vind haar als één van de weinigen correct en empathisch. Ze staat ergens voor, en dat mag.
Het wordt te lang, deze blog. Maar er waren nog drie anderen. Het moet dan maar.
Zo’n Henri Bontenbal (CDA). Ik begrijp waarom hij de laatste dagen zo is gekelderd in de polls. Daar laat ik het maar bij, gezien de beperkte ruimte die ik mijzelf heb opgelegd.
Zo’n Eddy van Hijum (NSC). Gek genoeg in deze avondeditie aanwezig, want volgens de kenners is dat hele NSC uitgespeeld. Maar ik zat me gaandeweg positief te verbazen over de inhoudelijke bijdrage van deze laatste der Mohikanen. Misschien wel omdat de druk weg was; hij heeft omdat alles al weg is niks meer te verliezen. Ik gun hem desondanks ten minste een zetel of vijf.
Resteert zo’n Joost Eerdmans (JA21). Uitgesproken, recht voor zijn raap. Inmiddels misschien wel de beste opvolger van het gedachtegoed, en de verwoording en verbeelding daarvan, van Pim Fortuyn. Op z’n Rotterdams. Ja, dat is een compliment. Verrassende uitspraken over de grootste Europese gasvoorraad die toevallig in Groningen ligt, over asiel, energie- en industriebeleid. De zorg. Hij durft, en was op deze avond voor mij de grootste verrassing. Hij wel.
De afsluiter is dat ik nu mijn schoenen aantrek, en de hond ga aanlijnen. Ik had in eerste instantie in gedachten om dit stukje gisteravond heel laat nog even te tikken, als een soort stemadvies misschien ook wel. Iedere stem telt. Het gaat vandaag echt ergens over. Maar, Ton, get real. Die lezers van jou zijn slim genoeg, die zitten echt niet te wachten op dat advies. En gelijk hebben ze.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 