Het zijn niet alleen Vincent Schildkamp en Wytze van der Goot die mijn voetbalwedstrijden op televisie ernstig bederven. De publieke omroep heeft met bijvoorbeeld Arman Avsaroglu een waardige evenknie van die minkukels in huis. Even voor de wat jongere lezers: Historiek schrijft dat het woord minkukel – ooit bedacht door Marten Toonder –
wordt gebruikt voor personen die niet zo slim zijn. Synoniemen van minkukel zijn bijvoorbeeld: oen, sukkel, dombo, hersenloze, domkop, onnozele of sufferd. Personen die het scheldwoord minkukel krijgen toegebeten, zijn zeg maar oelewappers.
Klopt. Maar ik vind ‘oelewapper’ een wat vrolijke connotatie hebben, in vergelijking met de afkeer die ik van al dat non-commentaar heb. Zoals gisteravond, bij Oranje tegen het machtige Litouwen. Nou, dat wordt nog spannend! Al die voor- en nabeschouwingen, met de grootste kenners aan tafel. De gekste vragen, en dus ook de gekste antwoorden. Uren achter elkaar. Die onzin. Al die lucht. Maar dat kun je uitzetten, wat niet geldt voor het live verslag.
Hoe vaak wil en moet je uitleggen dat het Nederlandse voetbalelftal aan een gelijkspelletje genoeg heeft? En dan ga je ook nog eens alle scenario’s uitvoerig doornemen, over een monsterzege van Polen tegen het al even gevaarlijke Malta als Oranje zijn wedstrijd verliest. Want dat kan in Amsterdam tegen dat altijd lastige, Baltische land natuurlijk zomaar gebeuren. Niet eenmaal, maar gedurende een belangrijk deel van de wedstrijd. En als die 1-0 valt, dan doe je dat opnieuw, met de opmerking dat de kans weer wat is afgenomen dat niet Nederland maar Polen de groep gaat winnen. Enzovoort, en zo verder.
Als dan de plaatsing eindelijk en wonderwel in zicht komt (…), ga je voor de zoveelste keer uitleggen waar het WK volgende zomer plaatsvindt. En dat het waarschijnlijk wel warm gaat worden, daar. Vooral natuurlijk in Mexico. En dat de oostkust van Amerika iets anders is als de westkust. En dat daar steden als Los Angeles en San Francisco liggen. Arman, laat die geweldige geografische en meteorologische kennis van jou gerust achterwege. Doe me een lol. Dat geldt ook voor al die andere onzinnige weetjes, à la de Schildkampjes en de Van der Gootjes die daar eveneens in grossieren. Het is voor de dommen.
Ik ben bang dat deze non-verslaggevers (uiteraard onbewust) teveel rekening houden met de overgrote meerderheid van hun publiek: oenen, sukkels, dombo’s, hersenlozen, domkoppen, onnozelen of sufferds.
Dom en stompzinnig. Misschien komt dat door teveel feesten. Drank- en ander misbruik. Want het valt me op dat de eerste vraag vaak is hoeveel bier je achterover gaat slaan als je wat hebt gewonnen. Dat zal wel een feest worden! Ga je nu helemaal los? Nu mag je je toch wel gaan bezatten zeker? Niet alleen in Nederland trouwens. De eerste opmerking die Troy Parrott (dat is pas een geweldige prestatie van Ierland, winnen van Portugal en Hongarije), na drie doelpunten in Boedapest krijgt, is dat hij voortaan in de pups van Dublin alleen maar gratis bier zal krijgen. Lachen! Ik zou bijvoorbeeld wel graag willen weten of er verschil is tussen de Troy van AZ en de Troy van het Ierse nationale team. En wat dat verschil dan is. En waardoor dat ontstaat.
Ze komen live niet veel verder dan zuipen, feesten en losgaan. Ook in die interviewtjes bij andere sporten dan voetbal. Lachen is prima, natuurlijk, maar stel daarna bijvoorbeeld eens een inhoudelijke vraag. Kun je dat wel? Of zit je nog onder die zware putdeksel van de minkukel? Er is niets mis met de heftige emoties die voetbal kan oproepen. Zie en vooral ook luister naar onderstaande videoclip (zet voor alle zekerheid dan wel de audiotrack op origineel/Engels). Onder het motto: zo kan het ook. Dat is genieten, in plaats van je ergeren. Of ben ik al teveel een Ier geworden?
Uiteindelijk ben ik meer benieuwd wie de NPO gaat meenemen naar “Amerika” dan naar Koeman met zijn selectie. Maar ik vrees het ergste (in beide gevallen, trouwens 😉). Er zijn goede verslaggevers, hoor. Sierd de Vos is onvolprezen en zou een rolmodel moeten zijn voor al die praatjesmakers. En Albert Mantingh kan ik ook wel hebben. Maar die zitten bij Ziggo.
Dan iets heel anders.
Dit zou de 35ste keer zijn, dat ik kan afsluiten met het vertrouwde
‘Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders.’
Maar ik vind dat vervelend worden. En ik denk jij ook. Dus ik houd het op 5×7, en zal binnen afzienbare tijd nog wel een stukje schrijven over dit onderwerp. Omdat het nooit klaar is.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 