HUP CURAÇAO!

Diepe, diepe buiging voor Curaçao. En iedereen die zich daar met voetbal bezighoudt. Ik vind het allemaal prachtig en stimulerend. Dat geldt ook voor de briljante marketingactie van luchtvaartmaatschappij en reisorganisatie Corendon.

Presteren is mooi. Presteren is prachtig. Zo schreef ik gisteren op LinkedIn, aan de hand van mijn stukje over ‘Oenen, sukkels en onnozelen’. Die kop/titel betreft de meeste verslaggevers van de live wedstrijden en doorgaans ook de presentators en (pseudo-)analisten aan die 321.678 voetbalpraattafels.

De prestatie betrof vooral Ierland, waar Troy Parrott met vijf treffers in de afgelopen paar dagen play offs voor zijn land veiligstelde. En natuurlijk, Oranje mag ook door. Maar was dat al niet vanaf de indeling van de poule bekend? Maar ja, bij Oranje weet je dat soort dingen inderdaad nooit zeker. Ligt aan de huidige manager/coach (1), de samenstelling van zijn team (2) en natuurlijk of de heren er die avond wel een beetje zin in hebben (3).

Hoe anders is dat bij Curaçao. Daarom móet ik er even een stukje over schrijven, omdat het zo bijzonder is. De Arman Avsaroglu’s zullen het er straks in iedere wedstrijd die dat eilandje gaat spelen, zonder enige twijfel nog tientallen keren over hebben: nog geen 200.000 inwoners (dus minder mensen dan het aantal voetbalpraattafels in het moederrijk 😉 ) en – die doet het ook wel goed – de oudste bondscoach ooit op een WK.

Ik moest vandaag even denken aan hoe Oranje er zou voorstaan met Dick Advocaat (78) langs de lijn. Het is jammer dat hij zo vast blijft houden aan zijn geheel eigen staf. Met Cor Pot (74) en Kees Jansma (78) doen de oudjes het nog altijd meer dan uitstekend, maar bij het Nederlands Elftal zou dat niet werken. Teveel van het oude, waar Curaçao de koloniale staf voor lief neemt. Want het draait allemaal natuurlijk om Advocaat. Ook bewijst hij weer dat het juiste team, onvoorwaardelijk vertrouwen, het verschil maakt. Zo worden goede mensen steeds beter, en zij die achterblijven gaan aanhaken.

Photo by Pineapple Supply Co. on Unsplash

Leeftijd staat slechts in je paspoort, voor de rest vul je het zelf in. Dat vind ik het mooie aan mannen als Advocaat en zelfs Donald Trump (79), wat je van die laatste ook mag denken. Ze stáán er, ze doen waar ze goed in zijn en ze leven hun leven in full. Wat anderen daar ook van vinden. Ze hebben een missie. Nou, noem dat als je tegen de tachtig loopt maar eens niet inspirerend (aldus deze zeventiger).

Mysterieuze krachten in de sport. In die zin is het interessant om te beschouwen wat de impact is geweest van zijn plotselinge vertrek naar Europa, zo vlak voor de allesbeslissende wedstrijd uit bij Jamaica, de grote concurrent. We zullen het nooit weten. Maar zeker in een Caraïbische cultuur, krijgen dat soort (familie-)omstandigheden een heel aparte lading. Ze kunnen iets losmaken waarvan je niet wist dat het bestond. Is het maar voetbal?

Of nu ook Ierland straks mag meedoen, is overigens zeer de vraag. Ondanks hun verbluffende prestaties onlangs. Ze moeten eerst uit tegen Polen, Wales, Tsjechië of Polen. Als ze dat doorkomen in maart volgend jaar, wacht een paar dagen daarna waarschijnlijk een land als Italië, Denemarken of Turkije. Morgen is de loting.

Duimen en hopen. Want naast dat prachtige blauw van Curaçao, zou ik natuurlijk ook heel graag willen juichen voor het groen. Ja, dat zijn mijn kleuren straks. Mijn mensen.