OVERWEGINGEN IN DE KERSTNACHT

Het viel dit jaar wel mee, vind ik. Die kerstwensen, vaak met alle goede bedoelingen en standaard kreetjes voor een nieuw begin en zo. Nee, wat ik nu vooral zie en lees is hoe je in godsgodesnaam de kerstdagen moet doorkomen. Met al die mensen waar je niks mee hebt. Met familieleden die je anders nooit ziet en waarmee je nu ineens – ineens? – gezellig moet doen. Teveel drank, teveel en hoogst-overbodig eten, de stress. Duurder, indrukwekkender en toch smakelozer. De beautyklinieken zijn overboekt, want de dames hebben nog snel de nodige ‘fillers’ en botoxbehandelingen nodig, hier en daar aangevuld met zalmsperma-injecties. Ik verzin dit niet, het schijnt dagelijkse praktijk te zijn. Kerstfeest.

Goed is niet goed genoeg. Overdaad op elk terrein. Voor de happy few, waarvan er toch meer zijn dan ik op voorhand zou verwachten. Go with the flow en ‘me too’, maar dan anders. Genoeg. Laat het maar gebeuren, denk ik.

Zo denk ik steeds vaker, en meer. Laat maar. Het interesseert me steeds minder. Wil er aan voorbijgaan. Ik heb niet het idee dat ik dan iets mis. Televisie, praattafels, sociale media. Give Me a Break.

Datzelfde geldt voor de Nederlandse politiek. In de paar afgelopen jaren, bijvoorbeeld bij zo’n kabinetje-Schoof, wist ik voor het eerst in langer dan een halve eeuw niet meer welke minister of staatssecretaris op welke stoel zat of zit. Lijsttrekkers, debatten en moties? Ga toch weg. Gewoon, omdat het me niet meer interesseert. Ik heb niet het idee dat ik iets mis (2x).

Nog sterker, het deed en doet mij alleen maar goed. Minder ‘volgen’, meer zelf doen. Uitzoeken en ervaren. Hé, ik zit op de goede weg 😊.

Ik ga even terug naar 15 december van het vorige jaar: ORDINAIRE ZELFBEVLEKKING. Dat stukje gaat over onder andere de sociale media.

Zie mij, wat ben ik toch goed. Zo slim, zo trots. En het volgzame volk klapt zich de handen stuk. Doorgaans arme mensen, die maar aan één ding behoefte hebben: aandacht.

Op de laatste dag van 2024 schreef ik WE ZIJN ER BIJNA.

We, maar ook ze, weten niet wat we over elkaar aan het afroepen zijn. Menselijkheid, empathie, verstand en vergeving zijn ver te zoeken. Het ook al zo vaak eerder hier opgeschreven gebrek aan creativiteit. En gek genoeg, maar o zo gelukkig, meen ik dat voor mij in 2025 de zeven goede jaren zullen aanbreken.

Terugkijkend, het begin is zeker gemaakt. Maar ik wil wel verder. Dat betekent in mijn geval vaak tegen de stroom in. Niet zo makkelijk, roept hier en daar vragen op. Sturen en bijsturen. Dan neem je afscheid van de zaken, of mensen, die je storen. Ruis. Ik ga nog minder volgen en nog meer zelf doen. Op mijn manier. Ik ga voor inspiratie, verbeelding en vertrouwen. Dat laatste van en in elkaar. Anders hoeft het niet. Met in gedachten de wijze woorden van Milia, om me niet zo druk te maken. Bijvoorbeeld omdat soms de hele wereld doet wat ze nou precies niet moeten doen. Omdat je zeker weet dat het foute beslissingen zijn. Ze nemen, zo lijkt het wel, per definitie de verkeerde afslag. Met een uitkomst die je dus kunt uittekenen. Laat ze maar. En met name die overgave daaraan – ‘laat ze maar’ – zal een overwinning op mezelf zijn.

Na de televisie, de nationale politiek, de socials en al die praattafels met hun meninkjes en geblèr, ga ik in 2026 nog een paar dingen mijden, cq niet meer doen. Daardoor ontstaat veel ruimte. Opmerkelijk veel, kan ik je verzekeren. Minder mensen en meer boeken. De continuering in keuze voor een paar goede streamingdiensten, en er mag best nog eentje bijkomen. Lekkere muziek uit een stevig geluidsysteem. Soms, of beter: meestal, ook wat harder. Dansen met mijn hond. Vrij blijven wonen zodat de buren niet gaan zeuren, gezien mijn nocturale ritme dat alleen maar verder aan het doorslaan is. Blijven reizen, stevig blijven observeren, ondergaan, en mijzelf blijven verbazen (want dat mocht wel van Milia).

Dat zijn mijn eigen goede voornemens. En jij? Jullie? Dan laat ik volgend jaar hier wel weer weten of ik inderdaad de goede dingen heb gedaan. In alle eerlijkheid, net als nu.

Voor nu warme feestdagen voor al mijn lezers, met – niet iedere traditie is verkeerd of moet worden afgeschaft – de beste wensen voor een goede gezondheid en veel succes in 2026. Dat zijn de dingen die ik mijzelf ook toewens. De feestdagen zitten al wel goed, daar ben ik van overtuigd. Het nieuwe jaar wordt weer een leerproces. Omdat het nooit klaar is. Maar de route staat vast.