Dit was weer zo’n ‘Buitenhof’ waar je op hoopt. Ooit had de NRC een typerende kopregel: “Slijpsteen voor de geest”. Daar hebben ze al in 2010 afscheid van genomen, maar van mij mogen dit soort Buitenhofs die overnemen. Met Twan Huys, want van Joost Vullings ben ik minder overtuigd.
Gasten waar ik voor ga zitten. Om te luisteren, kop koffie onder handbereik. Voor mij betekent dat ‘van de schoonheid en de troost’, dat was trouwens ook al zo’n fantastisch programma van de VPRO (Wim Kayser). Hoe zit het nu echt? Hoe staan we er werkelijk voor? Dat zijn de vragen die je vandaag aan Sigrid Kaag en Ruben Terlou fantastisch kwijt kunt. Anna van Zoest was er ook te gast. Zij is directeur van de Atlantische Commissie, wat dat ook zijn moge. Maar deze Anna deed, en waarschijnlijk ook doet, slechts aan open deuren. Ondanks haar positie lijkt zij geen enkel inzicht te hebben in de ‘atlantische relatie’. Flauw gepruttel, en dus een dissonant in dit gezelschap, waar tot besluit ook Noor Nezami deel van uit maakte. Dat is een Afghaanse zorgondernemer die in Limburg is neergestreken en daar opmerkelijk goed werk verricht. De man denkt in mogelijkheden, in plaats van in risico’s, twijfel en onzekerheid. Waren er daar maar meer van.
Maar het ging mij gisteren over de toestand in de wereld. Waar ik hoor en lees over “Groenland” en alle andere sloopkogelactiviteiten van die idioot in Mar-a-Lago. En wat moeten Europa en de NAVO daar dan mee? Voor mij is het kristalhelder.
Ontbind de NAVO en richt aansluitend een nieuwe op, zonder het meest onbetrouwbare land dat de wereld ooit heeft gekend: het Amerika van Donald J. Trump. Je kunt en mag daarom ook niet meer rekenen op dat land als bondgenoot van het vrije en democratische westen. Dat is geen leven.
En waarom zouden wij Amerika nog nodig hebben? Dat land richt zich op zijn eigen invloedssfeer, en dat is het hele westelijke halfrond. Zoals China zich op die andere helft focust, en echt geen intentie heeft voor een soort ‘Beleg van Utrecht’. Het gaat daar om (vooral) Taiwan, de Filipijnen en zelfs Japan. Dat is die Zuid-Chinese Zee van Terlou.
De vijand die de nieuwe NAVO heeft, is Rusland. Stuck in the Middle. Rusland is dat land dat buurman Oekraïne ook na verloop van vier jaar intensieve strijd maar niet op de knieën krijgt. Moet Europa, met grote jongens als Frankrijk, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk zich daar nu echt zorgen over maken, als het er op aankomt?
De positie van Canada, tussen de VS en Groenland in, is meer dan interessant. Hoor of lees ik niets over. Willen zij – en durven ze dat dan ook? – nog wel meedoen met de nieuwe NAVO? En, minstens zo interessant, willen “wij” dat nog wel? Ik denk aan een Europese NAVO, de EVO, misschien zelfs ook nog wel zonder stik-onbetrouwbare quasi bondgenoten als Hongarije en Slowakije. Gaan jullie maar naar Rusland; rot maar op. Het gaat om vertrouwen en eenheid. Nu. Onvoorwaardelijk. Emmanuel Macron heeft zijn nucleaire paraplu al aangeboden. Vriendelijk dank. Maar hé, ook het VK beschikt over kernwapens en maakt op dit moment al een ballistisch raketsysteem voor Oekraïne beschikbaar.
“Omdat we de agressie van Rusland niet meer pikken.” Dat doen ze daar goed, kunnen veel anderen een voorbeeld aan nemen. Want de tijd van het bakken van zoete broodjes is voor deze generatie nu wel voorbij.
Terug naar Terlou. Eerder hier en hier al de hemel in geprezen vanwege zijn niveau, uitzonderlijke empathie en bijbehorende interviewtechniek. En, heel belangrijk in de gebieden waar hij naartoe en doorheen reist, hij spreekt Chinees. Vele duizenden kilometers afstand verbrokkelen waar je bij staat. Geografische (cultuur-)verschillen worden ondergeschikt aan emotionele herkenning en begrip. Omdat mensen mensen zijn. Hij heeft weer een fantastische serie afgeleverd voor de NPO: ‘Ruben langs de Zuid-Chinese Zee’.
Terlou is sensitief, voelt heel goed aan wat er aan de hand is. Hij onderzoekt, zonder te (ver-)oordelen. En toen kwam misschien wel het mooiste, in ieder geval meest veelzeggende moment van deze Buitenhof, op zondag 11 januari 2026. Direct na enkele fragmenten van weer zo’n prachtig Terlou-interview met Setsuko, een 88-jarige Japanse dame. Zij heeft WO II nog actief meegemaakt, en weet wat “oorlog” betekent. En ze vond dat we er tegenwoordig wat al te lichtzinnig mee omgaan, met oorlog en vrede.
We staan aan de vooravond van zo’n nieuwe, allesomvattende confrontatie. En niemand lijkt nog te beseffen wat dat betekent. Ik voeg daar aan toe: wie keert dat tij? Zowel Huys als Terlou moesten na de woorden van deze wijze, Japanse vrouw even slikken. Ze waren beiden aangedaan. Omdat we op één van de spannendste momenten in de geschiedenis staan. Niet alleen topjournalistiek en briljante verslaggeving, ook een les in realiteitszin. Want het gaat niet goedkomen.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 