Over planning en organisatie.
Nee, dit is geen chronologisch verslag van mijn eigen ‘Passage to India’. Het gaat in dit geval om fascinatie, alhoewel dat slechts een understatement is. Mijn ervaringen zijn veel groter, dieper en gaan verder dan de inspiratie en verrassing. Misschien wel om ‘met geen pen te beschrijven’, maar ik probeer het toch. Op mijn manier. Net zoals ik die reis heb gemaakt.
Want de zogenaamde kenners hadden het mij afgeraden. Niet doen, veel te veel. “Je kent India niet, en dit is echt niet verstandig”. Maar er zitten werelden tussen toeristen en reizigers. Ik had aan de hand van mijn vaste reisgezel, de Lonely Planet, zoiets als een kapstok gemaakt voor een reis van zo’n vier weken. Daar had ik drie reisorganisaties bij gezocht, eigenlijk vier. Die laatste was een club waar ik, of beter gezegd – toen nog – wij, verschillende verre reizen mee hebben ondernomen. Nee, natuurlijk niet via een groep, maar hoogst individueel. Maatwerk per 24 uur. Ik ontvang nog weleens post van ze, dikke en elitaire gidsen waarin ze uitleggen hoe goed of dat ze zijn. En dat ze toch zoveel aandacht geven aan het milieu, met zoveel respect voor de minderheden in al die verre landen. Enzovoort, enzoverder. Niet mijn smaak, maar gezien twee goede ervaringen – en één mindere – in het verleden, wilde ik ze wel bij mijn plannen betrekken.
Evenwel, al uit het eerste contact bleek dat ze mij helemaal niet meer kenden. Een vreemde. En al toen ik begon met iets van mijn plannen te delen, kreeg ik afkeurend commentaar. Vliegen met Air India? Business? Wij adviseren dat niet; onze klanten zweren, net als wij, bij KLM. Anders hoeft het voor hen niet. En voor hun dus ook niet. Een reis van vier weken? Dat kost dan vooraf te betalen, uit mijn hoofd, EUR 200,-. Maar vooruit, als ik die reis via hen boek, dan krijg ik dat wel weer terug. Sportief, toch? Ik heb vriendelijk bedankt en opgehangen. Het was ooit een superorganisatie, klantvriendelijk en professioneel. Empathisch. Maar toen moesten ze zo nodig fuseren, “om u nóg beter van dienst te kunnen zijn”. Tja.
DE PURE SPECIALIST, TOCH?
Een ander profileerde zich als pure India-specialist. Natuurlijk. Maar de reis zoals ik die wilde maken, kwam in het ontvangen voorstel amper terug. Hele stukken weggelaten. Laat verder maar.
De tweede was ook al een organisatie waar Milia en ik vaker mee op reis zijn geweest. Omdat ik trouw en loyaal ben, heb ik hen dus ook benaderd, want ook India zat in hun pakket. Maar de knul met wie ik het contact had, moest alles via de lokale agent spelen. Hij had geen enkel antwoord op geen enkele vraag. Voor hem was India hetzelfde als Canada, of Zuid-Afrika. Laat verder maar (2).
Ook de derde op mijn lijstje, zorgvuldig gefilterd via internet en hun eigen sites, zou een echte specialist zijn. Maatwerk bij iedere wens. En niet alleen India, ook aanpalende landen in de ruime regio. Wat mij opviel bij het eerste contact, was dat er belangstelling was. Wezenlijke interesse. Waarom dit, en waarom dat? Ik barst van de vragen – en, hoor daar – kreeg mijn antwoorden. Direct. Deze dame had helemaal geen agent nodig, ze deed het gewoon zelf. Maar, ze vond het wel een hele klus. Ze moest er even over nadenken. Want dit was allemaal anders, niet de standaard eerste Indiareis door Rajasthan. Een staat waar ik overigens überhaupt niet naartoe ben geweest. Nee, die Taj Mahal zie ik wel, als ik dat al zou willen, online. Als ik alleen al denk aan honderden en duizenden westerse toeristen en hun outfit en gedrag, dan hoef ik helemaal niet meer. Eerlijk is eerlijk, laat maar zitten dan. Ik blijf echt veel liever thuis.
Deze meneer had net zijn lange broek uitgetrokken en aan zijn moeder (?) gegeven, die er onmiddellijk een zeepje op zette. En maar spoelen.
Toen het reisvoorstel kwam, was mijn volledige ‘kapstok’ daarin verwerkt, aangevuld met een paar interessante tussenstops en steden waar ik nog niet aan had gedacht. Maar waar ze een hele goede reden voor had om die ‘mee te nemen’. En met slimme vluchtschema’s, nationaal en intercontinentaal. Niet de gebruikelijke dooddoeners zoals “vandaag vroeg op om…”. Niks vroeg op. Ik ben een nachtmens, en ook daar had ze rekening mee gehouden. Wow. Dus inderdaad, dit is een landenspecialist, maar ook iemand met verstand van de kritische consument. Na wat overleg heen en weer, heb ik een nacht Mumbai toegevoegd en een wat langer verblijf in Kolkata. En ben ik gegaan.
Leeuwen en tijgers, in plaats van tempels en moskeeën. Lokale bevolking en culturen, specifieke keukens en alsjeblieft, zo min mogelijk Westerse toeristen. Terugkijkend, ik ben er ruim geschat niet meer dan tien tegengekomen. In vier weken, uiteraard los van de luchthavens van aankomst en vertrek uit en naar Europa. Ja, dit was een hele geslaagde reis, ‘behind the scenes’, in ieder opzicht 😉. Zo’n reis waar je gelukkig van wordt.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 