Nu zou ik natuurlijk als titel boven dit stukje hebben kunnen zetten: ‘HAALT ARNE SLOT DE KERST?’. Want Feyenoord is de weg kwijt. Zonder spelmaker is dat natuurlijk niet zo raar. Wat veel gekker is, is dat ze dat op Zuid kennelijk niet begrijpen. Ze halen een elftal met middenvelders, en smijten daar miljoenen tegenaan. Weer een aantal koopjes en wat duurdere jongens. Maar Orkun Kökçü vergeten ze te vervangen. Zo blaas je de as op, daar is hier al enkele malen eerder over geschreven. Het belang van een ruggengraat in je team.
Maar alhoewel een aantal invloedrijke “Feyenoorders” deze blog volgen, je mag me geloven, wordt dat toch niet opgepikt. Of er moet ten langen leste nog een voetbalkonijn uit de hoge hoed worden getoverd. En ja, dan zegt iedereen natuurlijk onmiddellijk: goed gedaan! Dus ook ik. Op het scheiden van de transfermarkt is het in Europa uitverkoop. Maar zonder een nieuwe Kökçü wordt de Champions League straks een traumatische ervaring, en is uiteindelijk de vierde plaats in de nationale competitie nog helemaal niet zo slecht. Zo loopt ook de reputatie van Slot een gevoelige deuk op. De glans zal er van af zijn. Dus misschien is het wel helemaal niet zo’n gek idee voor Slot om straks de familiekerstboom in een topvoetballand op te tuigen.
Wat gebeurt er toch allemaal, waardoor ik aan het oorspronkelijke idee van deze blog – reisverhalen – alweer niet lijk toe te komen. Pak nou zo’n Pierre van Hooijdonk. Die ging zondagavond zo verschrikkelijk in de fout, dat hij voorlopig van de NOS-voetbaltafel is verbannen. En terecht. Ik zie hem ook niet meer terugkomen, net als Tom Egbers. Voor Egbers is het vreselijk, einde carrière. De professionele doodstraf op basis van perceptie, waar Van Hooijdonk juist wél zijn verdiende straf incasseert. Dat heeft Maurice Steijn dus goed gedaan. Ze kunnen wel over je fiets lullen, maar ze moeten niet over je lul fietsen. Is dat Haags?
We gaan naar Palermo. Mijn tweede reis met Rocinante IV. De auto die mij gelukkig nóg beter bevalt dan zijn voorganger. We waren de vorige keer in het Sardijnse Orgosolo blijven steken. Dat is eigenlijk alweer veel te lang geleden. Maar ik hoop het de komende tijd goed te kunnen maken.
Mijn reisadvies voor Sicilië? Ga niet. In ieder geval niet met eigen vervoer.
De laatste camping waar ik op dat vreselijke eiland verbleef, was enkele tientallen kilometers buiten Palermo. Ik begin Sicilië met het eind, omdat de campingbaas het heel helder neerzette. Voor iedereen begrijpelijk. Hij vroeg mij bij aankomst naar mijn ervaringen. Daarbij hoefde ik maar weinig te vertellen, want hij trok het onmiddellijk naar zich toe. Siciliaans verkeersgedrag, het kostte hem handel.
Enkele jaren geleden had hij op zijn overigens mooie maar ook grote camping, stijf tegen de Tyrreense zee leunend, een afdeling autoverhuur. Voor alle gasten, die de camper wilden laten staan maar toch zelfstandig “Palermo” wilden bezoeken. Hij was er snel van genezen. Binnen enkele jaren bleek het een mission impossible: autoverhuur. De meerderheid van zijn gasten, en dus ook van zijn huurvloot, kwam niet meer terug op de camping. Ze durfden niet meer te rijden, zo legde hij mij ernstig uit.
Hoe herkenbaar voor mij. Het is een wonder dat ik mijn busje langer dan een goeie week door dat verkeer, inclusief tweemaal Palermo en nog een paar andere steden zoals Siracusa heb kunnen sturen, schadevrij.
“Ik kreeg telefoontjes, en nog geeneens uit het centrum van de stad, dat ze geen meter meer verder wilden rijden. Ze zeiden tegen mij dat ze de motor hadden uitgezet, de auto op slot en absoluut niet meer achter het stuur gingen zitten. Tegen geen enkele prijs. Rijden in Palermo en omgeving was niet te doen, ik moest ze laten ophalen.”
En verder? Vuil, vies, smerig, stoffig en in verval. Sicilië lijkt failliet. Nergens geld voor. Gooi je rotzooi gewoon op straat, waar het toch niet wordt opgehaald. De stadscentra worden nog een beetje bijgehouden, net als de vele Unesco-sites vanwege de aanhoudende toeristenstromen. Want ja, dat eiland heeft heel veel te bieden. Niet alleen archeologisch, historisch en cultureel, maar ook culinair (Eatalië). Op die vier onderwerpen is het een waar feest. Dus laten we prettig afsluiten, en niet meteen over de overal aanwezig maffia beginnen. Alhoewel, enig idee hoeveel procent van de dagelijkse business op Sicilië nog door de maffia wordt beheerst? Ik dacht dat het wel een beetje voorbij was, die afroming, afpersing en de omerta. Maar het is nog altijd onze zaak, cosa nostra. Nou? Meer dan 80%, en ik moest even slikken.
Maar de beste pasta carbonara ooit, heb ik genoten op een late avond in datzelfde Palermo. Daarover later meer.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 