Laten we het weer eens over ‘business’ hebben. Zoals Elvis Presley dat op zijn vliegtuig had laten schilderen: TCB, oftewel Taking Care of Business. Hij liet er op het laatst een paar van zijn geliefde sandwiches met pindakaas mee ophalen. Nou houd ik helemaal niet van pindakaas, en een vliegtuig staat er bij mij ook al niet op het parkeerterrein. Maar, ook ik ben nog altijd actief in zaken die ik serieus neem.
Naast mediation, de laatste maanden opmerkelijk druk, en nu nog altijd, met werving en selectie. Het oude ambacht dat ik natuurlijk nooit zal verleren, maar waarin ik welbewust niet meer vooraan wil staan. In zijn algemeenheid is het helemaal geen metier meer, maar platgeslagen mensenhandel. In de volle 35 jaar dat ik dit nu meemaak, zijn niveau, goede omgangsvormen, wederzijdse vertrouwelijkheid, iets van stijl, eerlijk en oprecht communiceren en het nakomen van gemaakte afspraken niet aan het wegdruppelen, maar stuk voor stuk inmiddels grotendeels opgelost in het eb en vloed van de oceaan.
Weinig eer aan te behalen dus, niet meer zo leuk, maar op zoek naar kandidaten die hun leven kleur willen geven, valt er ondanks alles nog genoeg te beleven. Want indirect kleuren ze daarmee ook mijn eigen, zakelijke leven. Het is gelukkig niet allemaal en overal zo grauw en grijs. Zwart/wit, in/out. Op zoek naar de nuance, ontwikkelen zich meer dan eens prachtige panorama’s. Dat is dat kijken en zien, het luisteren in plaats van horen dat er wat gezegd wordt, dat ik in deze blogs en op mijn zakelijke site regelmatig aanhaal.
Evenwel en mijn god, wat zijn die kandidaten schaars. Kleine en soms grote, glimmende parels in de enorme gierput die ‘arbeidsmarkt’ heet. Ik kan mij heel goed voorstellen dat die pareltjes zich überhaupt niet meer op de markt van werving & selectie willen begeven. Jezelf inschrijven op een vacaturesite, je cv helemaal blootgeven op zoiets als LinkedIn, solliciteren via een recruiter die zich niet goed heeft voorbereid en ook anderszins van toeten noch blazen weet, je door Jan en Alleman laten benaderen met de meest stompzinnige vragen. Wie wordt daar wijzer van?
FESTIVALS VAN FOUTEN
Is het zo erg? Van mijn kandidaten, de paar die zich onderscheiden en de fase van het persoonlijke gesprek bereiken, hoor ik niet anders. Dat kwam twintig jaar geleden ook wel voor, maar het is nu zeg maar gerust ingeburgerd. De wil en de noodzaak om te scoren, snelle mensenhandel, die tot grote oppervlakkigheid leidt. Dat verklaart natuurlijk ook het enorme verloop, de festivals van fouten omdat mensen niet op de goede positie zitten. Ongeschikt, onvoldoende gekwalificeerd, geen match met organisatie en cultuur. Bij Ajax weten ze precies wat ik bedoel. Vraag maar eens na bij Remko Pasveer, doelman van beroep. Hoezo, sport als spiegel van de maatschappij?
In overleg met de mensen voor wie ik werk, heb ik meer dan eens de vraag gesteld waar we voor gaan. Is dat een invulling, de positie moet immers worden bezet en daarna kijken we verder? Of houden we onze eigen kwaliteitsnormen overeind, op al die genoemde gebieden? In de wetenschap dat compromissen onvermijdelijk zijn. In het eerste geval was ik afgehaakt. Het is dus stabiel de tweede optie, en daarmee de enige. Het maakt het moeilijk, lastig, bijna onoplosbaar. Tita Tovenaar bestaat niet meer, geloof me. Je kunt vergrijzing, ontgroening en tientallen jaren gebrek aan nationaal, dan wel Europees opleidings- en arbeidsmarktbeleid niet even met een briljante vacaturetekst inhalen. Omdat het dan wel zal werken. Niet dus.
Het zijn de parels die je uit die bagger moet weten te vissen. Met het leuke aan deze kant, dat veel mensen zelf(s) niet eens weten dat zij zo’n pareltje zijn, dat ze die kleuren hebben.
Daar ligt de – brr, business-taal – toegevoegde waarde van de personeelsadviseur richting opdrachtgever én kandidaat.
ALLEMAAL HBO
Voor de rest moet je vooral aan doorprikken doen. Waar mensen niet over zullen ophouden, is dat ze allemaal hbo-niveau hebben. Een mbo-opleiding heb je afgerond, ook al is dat twee jaar na je mavo. En de eerste de beste starter zonder fatsoenlijk vervolgonderwijs vindt dat-ie toch wel meer dan EUR 2.500,- mag gaan verdienen. Dit is een tijd waar velen daar in meegaan. Opleiding, relevante ervaring, bewezen succes. Het dondert niet. Zo lang als het duurt. En dan gaan we weer verder, om tot de ontdekking te komen dat het wéér niet goed is.
Zet een andere bril op en ga nu eens goed luisteren. Analyseer eigen taken en probeer te achterhalen wat de ambities en het perspectief van je kandidaat zijn. De beste antwoorden krijg je niet op de vragen die je stelt.
Een ruime keuze zal het niet worden. Maar de keuze houden we wel overeind. Liever naakt dan namaak, zeiden ze vroeger in een zeer succesvolle reclamecampagne voor zuiver scheerwol. Nu geldt dat heel eigentijds voor organisatie en kandidaat, die hier zoals dat zo mooi heet een gezamenlijk belang hebben. Liever naakt dan namaak. Wie dat begrijpt is spekkoper, en ervaart succes op de lange termijn.
Ik heb de AI-assistent van WordPress even losgelaten op deze blog. Altijd aardig. Dit vindt mijn assistent, 1-op-1: The content presents a thoughtful reflection on the current state of the business world and recruitment, highlighting the challenges and the importance of personalized, quality-driven approaches. The writer effectively conveys their experience and expertise in the field, and the use of personal anecdotes adds a relatable touch to the discussion. To enhance the blog post, it could benefit from breaking up the longer paragraphs to improve readability and emphasizing key points through formatting, such as bullet points or subheadings. Additionally, incorporating specific examples or case studies could further illustrate the insights shared. Overall, the content is engaging and provides valuable perspective on the topic.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 
Een reactie op “DE ARBEIDSMARKT ALS GIERPUT”