Goede raad, zeker op de eerste dag van een nieuw jaar. Omdat dom, dan wel niet geïnformeerd zijn niet erg is, maar dom en ongeïnformeerd blijven is werkelijk stupide. Als ik maar één van de bijna 5.000 lezers (2023) van deze blogsite daarmee bereik, dan vind ik het al goed.
Over Plato en nieuw inzicht. We waren nog niet helemaal klaar. Maar wanneer ben je dat wel? Dáár ging mijn vorige stukje over. Ben bang dat heel veel mensen dat wél zijn: klaar. Ze zitten lekker in hun bubbel en alles wat van buiten op hen af komt wordt genegeerd, verworpen, verketterd. We hebben het toch goed? Genieten, dat is waar het om gaat. Zie ons.
Deze mensheid blijft steeds meer steken – nee, trekt zich steeds meer terug – in eigen netwerken, eigen vrienden. Opgeborgen, zeg maar gerust vastgeketend in hun eigen wereld, waar niemand tussenkomt die niet precies hetzelfde denkt, doet en zegt.
Dat schreef ik vorige week. Er was een tijd dat ik dat soort mensen verachtelijk vond. Gold bijvoorbeeld ook voor alle liegende politici, mondiaal, met al jaren als absolute Olympisch en wereldkampioen nota bene onze eigen Mark Rutte. De man zal dit jaar een indrukwekkende carrièrestap maken als opvolger van Jens Stoltenberg, of anders wel binnen de EC. Hij loopt zich daar al langer dan een jaar op staatskosten lekker voor warm. Dat heet geprivilegieerd gedrag. Ergens in de wijde wereld zijn waar hij zich om andere redenen helemaal niet hoeft te vertonen, bedoel ik. Als voorloper, en wel heel erg in het openbaar, met miljarden smijten. Het is gemakkelijk voor iedereen te zien en te horen. Maar alleen als je kijkt en luistert. Dat Rutte een pathologische leugenaar is, dat dondert helemaal niet. Zegt veel, zo niet alles over onze instituties en de tijd waarin we leven. Zal ik? Ja, iedereen daar doet het, zij het in min of meerdere mate. Want gelukkig hebben ze niet allemaal een cluster B-persoonlijkheidsstoornis.
Naast liegende politici, waren daar in mijn geval natuurlijk ook al die jokkenbrokkende sollicitanten plus veel te veel consequent niet nadenkende bestuurders, managers, professionals en al die andere, domme mensen. In en buiten mijn persoonlijke omgeving, vasthouden aan een eigen gelijk dat er niet is. Die sterk gevoelde verachting heeft in de loop der jaren evenwel plaatsgemaakt voor compassie en is inmiddels geëvolueerd tot een laissez faire. Je zou zeggen, dat heet ‘levensfase’. Kan, maar ik ben niet overtuigd.
De spetterende woede die Micha Wertheim in zijn fantastische Oudejaarsconference liet zien als het bijvoorbeeld gaat om sociale media en beeldschermgedrag, vond ik heel erg herkenbaar. Om tegelijk te lachen en te huilen. Maar ik ben die emotie voorbij. Dat is enerzijds, vind ik, geruststellend. Aan de andere kant blijkt daar onverbiddelijk uit dat ik het heb opgegeven.
Toch gaat het leven door.
En blijf ik ook in 2024 niet alleen liefhebben, reizen, lezen, werken en filosoferen. Maar ook stukjes schrijven. Over wat me bezighoudt, bijvoorbeeld het begrip ‘herbronnen’. Goede raad, zeker op de eerste dag van een nieuw jaar. Omdat dom, dan wel niet geïnformeerd zijn niet erg is, maar dom en ongeïnformeerd blijven is werkelijk stupide. Als ik maar één van de bijna 5.000 lezers (2023) van deze blogsite daarmee bereik, dan vind ik het al goed.
Als je nog kunt lezen, wát lees je dan? Nu.nl? De krant, al dan niet online, die we vroeger het lokale sufferdje noemden? Wat zijn je bronnen van niet alleen wat er op de wereld gebeurt, maar waarom dat het geval is? De achtergrond, de feiten. Ik heb een mediatip voor je, met de toepasselijke naam 360. Dat vat voor jou de belangrijkste wereldpers samen, betaalbaar bereikbaar met een paar klikken. En ze vertalen het ook nog voor je. Zo krijg je toegang tot de beste journalistiek, vaak zijn dat ook de media die samenwerken in het ICIJ (International Consortium of Investigative Journalists). Omdat de democratie niet in goede handen is bij politici, niet meer wordt gecontroleerd door parlementariërs en andere volksvertegenwoordigers, maar wel door een bovenlaag van journalisten.
Daar heb ik in de Süddeutsche Zeitung een leerzaam interview gelezen met de Israëlische schrijver Etgar Keret, die deze blog mag afsluiten:
‘Ik heb de indruk dat veel mensen niet eens meer weten hoe ze aan informatie moeten komen. Vroeger werkte het proces als volgt: je raakte geïnteresseerd in iets, zocht naar meer informatie en vormde je een mening. Tegenwoordig gaat het zo: je vindt de ene partij leuk en de andere haat je. Je gloeit van de haat en dan zoek je nog meer brandstof om je haat op te poken. Ik heb het niet alleen over het conflict in het Midden-Oosten, het is een algemeen maatschappelijk fenomeen dat ertoe leidt dat mensen in parallelle verhalen leven en met elkaar botsen. En allemaal hangen ze aan machines die hun haat aanwakkeren.’
Ik wil niet eindigen met haat, maar met liefde. Eén van de mooiste films die ik in het afgelopen jaar heb gezien is A Star is Born, met Bradley Cooper en Lady Gaga. Over liefhebben gesproken. Daarom deze videoclip. Past helemaal, en maakt het af. Klaar, voor nu.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 