Laten we Simone Kleinsma, of toch Floor Jansen?, samen met Henk Poort als Pieter Omtzigt casten voor het duet “Niet zo chic…”.
Praten en niet luisteren. De wens van de kiezers negeren. Letterlijk en figuurlijk geen verstand van zaken. Niet weten wat je wilt. Gebrek aan ook maar een flintertje visie. Zelfs niet kunnen optellen en aftrekken.
Zo, dat is dus kort gezegd – maar meer regels verdient het niet – de opbrengst van zo’n twee maanden ‘informeren’. Terwijl ik al langere tijd geleden dacht dat de Nederlandse politiek in zijn algemeenheid inmiddels wel finaal door zijn hoeven was gezakt, blijkt thans dat er helemaal geen bodem meer is. Ondergrenzen bestaan niet meer, het kan altijd slechter. Nóg onbetrouwbaarder, nóg dommer. Dat heeft natuurlijk met de spelers te maken.
Ik lees over financiële overzichten en rapporten, de noodzakelijke uitgaven op termijn. Vitale dossiers op alle mogelijke terreinen, met daaraan gekoppelde budgetten. Dan kijk ik naar die deelnemers aan de Plasterktafel, en schiet ik onwillekeurig in de lach. Alsof zij daar iets van zouden begrijpen. Maar ze moeten en willen er wel over oordelen. Dat leidt tot uitkomsten die geen uitkomsten zijn. Het verzandt. Dat is helemaal niet erg, vinden de gesprekspartners die allang geen partners meer zijn. Het gaat veel meer om ‘hoe vertel ik het online, in de media’. De mediacratie draait in de hoogste versnelling, de vlammen slaan er inmiddels uit. Communiceren gebeurt via WhatsApp en op X. Het is allemaal veelzeggend, bevestigend.
Pieter Omtzigt loopt zomaar weg en wil niet meer terugkomen. Typerend genoeg is dat hij kort daarop wél aan tafel gaat met André van Duin in de eerste de beste talkshow waar hij kan aanschuiven. Dat is dan de man die het had over een andere bestuurscultuur, en die het nog altijd heeft over rechtsstatelijkheid. Wéér een paar miljoen kiezers die zich, overigens volledig terecht, in de maling genomen voelen. Nieuw Sociaal Contract (NSC) dopen we om in Oud Asociaal Gedrag (OAG).
Over Omtzigt gesproken. Ik hoorde van één van zijn medewerkers dat als je aan Pieter vraagt of je ook voor hem even een kop koffie zal halen, hij geen ja of nee antwoordt, maar vraagt wanneer je dat moet weten. Hij wil dan even voor zichzelf op een rijtje zetten of hij misschien suiker, of alleen maar melk er in wil hebben, en of het in een papieren bekertje wordt geschonken of een porseleinen kopje. Oftewel, “hij kan er zomaar drie pagina’s over vol schrijven”. En dat moet een land-in-nood gaan regeren.
Lachwekkend gebrek aan kwaliteit, inzicht en gevoel voor urgentie. De Grote Leider van D66, Rob Jetten, komt inmiddels in het FD niet veel verder dan de vraag ‘Ik wil weten: hoe nu verder’. Briljant, hou ik van.
Laten we er maar om lachen, wat kun je anders? Ik pleit daarom voor een musicalversie van deze soap. De titel staat in de kop van deze blog. Laten we Simone Kleinsma, of toch Floor Jansen?, samen met Henk Poort als Pieter Omtzigt casten voor het duet “Niet zo chic…”. Ik ben graag bereid voor de teksten te tekenen, als er een goede componist/arrangeur beschikbaar is. Van het Scheveningse Circustheater tot het Beatrix in Utrecht en Het Nieuwe Luxor in Rotterdam, de voorstellingen zullen langer lopen dan de hele (in-)formatie. Pieter, het nieuwste spook van Den Haag.
In dat kader zijn, overigens terzijde, ook de vele opmerkingen hier en daar over ‘om tafel gaan’ wel grappig. Dat begrip maakt helemaal geen onderdeel uit van de Nederlandse taal. Je gaat aan tafel, maar dat is doorgaans om met elkaar een hapje te eten. Als je wilt overleggen, doe je dat samen om de tafel. Dan ga je met elkaar rond de tafel zitten. Optellen en aftrekken is niet het enige, het gaat ook om lezen en schrijven in dat Haagse klasje van 150 achterblijvers.
Onderaan de streep zou er misschien toch nog iets goeds uit kunnen komen. Als de huidige spelers overduidelijk te dom zijn om voor de duvel te dansen – ook dat zou mooi in die musical kunnen worden vormgegeven, waarbij ik ook voor de eerder genoemde André van Duin nog wel een rolletje in petto heb – , kan de uitkomst eigenlijk alleen maar zijn dat ze een zakenkabinet moeten optuigen.
Mensen met verstand van zaken, opnieuw letterlijk en figuurlijk. We ruilen de waan van de dag in voor waarachtige expertise. Ik droom ervan. En vind hier diezelfde Pieter aan mijn zijde. Zo wordt de musical afgesloten met een grande finale: Kennis is Macht. Het publiek staat op de banken en gaat daarna tevreden, voldaan en vol optimisme naar huis. De Nederlandse politiek als ‘The Greatest Show on Earth’. Heel even dan.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 