Een liftmonteur, of vandaag nog je auto gerepareerd? Maak een keuze. Allebei kan niet. Het wordt dus trappenlopen, en dan sluit ik straks wel weer achter aan in de file.
Geopolitiek. Mensen denken aan landjepik, en dat is ook precies waar de tegenwoordige tirannen Vladimir Poetin, Xi Jinping en Donald Trump met mondiale impact mee bezig zijn. Grondstoffen en kostbare mineralen, en dat ook nog eens op een strategische locatie als bonus. Maar zullen we het nu eens hebben over de mensen die op en tussen die kritieke grondstoffen leven, wonen en (niet) werken?
We moeten er hier in West-Europa aan wennen dat we staan voor existentiële keuzes. Oftewel, zoals kortgeleden een wetenschappelijk onderzoeker wist te melden: wil je straks die ambulance voor de deur, of kies je toch voor een maaltijdbezorger? Want allebei, dat kan niet meer. Die mensen zijn er namelijk niet. In dit relatief groot uitgevallen stukje, las ik even een leespauze voor je in – laat het tot je doordringen. Want het is de werkelijkheid.
Een liftmonteur, of vandaag nog je auto gerepareerd? Maak een keuze. Allebei kan niet. Het wordt dus trappenlopen, en dan sluit ik straks wel weer achter aan in de file.
Een lekkende afvoer, of een lekkend dak? Zeg jij maar wat je het meest vervelend vindt, en maak je keuze voor bedrijf en vakman. Dan kan het ene misschien nog voor de jaarwisseling, en wacht je wel tot je een keer aan de beurt bent om die stinkende wc te laten repareren. Of toch andersom? Want beide is onmogelijk.
STERVEN IN HUIS
Nóg erger, de gedwongen keuze voor sterven in huis, of op straat, omdat er weliswaar fysiek plaats voor je is in ziekenhuis of verzorgingsinstelling, maar er zijn geen handen aan het bed.
Dit zijn geen dystopische bespiegelingen, maar is de praktijk van alledag. Ik schrijf “is”, want als ik zou zeggen dat het vijf voor twaalf is, denkt iedereen zoals in de afgelopen decennia: oh, niks aan de hand. Gaat goedkomen! Maar het kómt dus niet goed. En het is geen ‘vijf voor twaalf’, maar de gong heeft al geklonken.
16 september 2021. Dat is dus alweer bijna vier jaar geleden. 0P IS 0P, schreef ik toen, waarbij ook wordt gerefereerd aan mijn dagbladcolumns van vele jaren daarvoor. Over de arbeidsmarkt en het volledig uitblijven van beleid. Geen visie, geen perspectief. Dat kon, en kan natuurlijk nog altijd niet goed blijven gaan. Zeg dus niet dat je niet bent gewaarschuwd. En heus niet alleen door mij.
Dan gaan we terug naar die geopolitiek. Voor ons zijn waardevolle mineralen en zo, van veel minder belang dan de mankracht die ginds aanwezig is. Immers, we beschikken niet (meer) over de industrie die die grondstoffen kan verwerken. We hebben daarentegen wel heel veel behoefte aan logistieke en sociale dienstverlening en aan min of meer alledaagse technische kennis. En hé, dan heeft Europa ineens een groot voordeel op andere werelddelen en landen die ons naar het leven staan. Aan de andere kant van de Middellandse Zee wonen 1.539.975.516 mensen, ‘and counting’. Meer dan anderhalf miljard dus. Heel veel van die mensen willen naar ons toe komen. En geloof me, ook om te werken. Om een bijdrage te leveren aan hun nieuwe wereld. Geld verdienen, gelukkig worden. Dagelijks drie maaltijden en een douche. Heel veel jonge mensen die iets van hun leven willen maken, die willen leren. Nee, ze zijn niet allemaal achterlijk en/of crimineel. Parasieten die op jouw en mijn zak willen teren. Dat is ‘Trumpdenken’.
Zij vormen geen bedreiging, maar zijn een grote kans. Op onze eigen overleving in een maatschappij die we zo graag in stand willen houden. Daarom pompen we nu ineens 800 miljard in defensie, maar de mensen die we (ook) daarvoor nodig hebben zien we gemakshalve over het hoofd. Zo moet het nationale leger dringend worden uitgebreid. Met honderdduizend mensen; als je het snel zegt lijkt het niks. Dat betekent dus – het is echt heel simpel – dat ook je auto straks niet gerepareerd gaat worden. Althans niet in dit halfjaar. Ondertussen is ook die lift nog altijd “buiten dienst”. En je kunt best op je zo geliefde terrasje gaan zitten, hoor. In Nederland denk ik weleens dat dat voor de meerderheid van de bevolking werkelijk het grootste goed is. Maar, er is niemand meer die je pils, je bubbelwijntje en je bitterhapjes komt brengen.
Stel nu eens dat we voorlopig 2% gecontroleerd en vooral gestructureerd gaan inzetten, uiteraard op Europese schaal. Laat eens iets zien van die zo geroemde samenwerking. Dat zijn 30 miljoen zeer gemotiveerde arbeidskrachten; 30.000.000! Nou, dan is de behoefte aan honderdduizend nieuwe medewerkers voor Defensie inderdaad appeltje/eitje geworden. Ik help mee met de werving en selectie.
Maar nee hoor, Europa stuurt zelfs de mensen die nu al letterlijk aan de poort rammelen, weg. Of we sluiten ze op, in mensonterende omstandigheden. Ze mogen niets doen. We moeten niets van ze hebben. Ze zijn ‘verboden’, illegaal. Weg ermee.
Hoe dom kun je zijn?!
Anderen bezetten een land voor olie, gas, lithium en titanium. Ze voeren er oorlogen over. Niemand denkt aan de mensen, daar gaat het helemaal niet om.
Ik weet zeker dat het daar hier en nu wél om gaat.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (4x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 
Tja, het is een doemscenario, maar waarschijnlijk niet minder realistisch. Helaas kunnen we er weinig (lees: niets) aan veranderen.
LikeLike