WEER EVEN HEEL ERG ROTTERDAMMER

Leuke week achter de rug, en dat mag ook wel eens worden gezegd. Zes vacatures ingevuld en een mediation afgerond.

Ook eens een keer zomaar een week lang geen gezeik van kandidaten ontvangen, maar gewoon: prettige en zakelijke reacties. Ik hoef echt niet iedere keer te worden gecomplimenteerd, maar ben natuurlijk wel net een mens. Dus als andere mensen je werkwijze opmerkelijk vinden in de positieve betekenis van het woord, je website als echt interessant beschouwen, graag een open sollicitatie willen doen, hun collega’s doorverwijzen en een opdrachtgever meldt ook nog spontaan dat je goed bezig bent, tja, dan is het leven – zelfs dat van een recruiter annex mediator anno eind 2011 – een feestje.

Terwijl Milia en ik vorige week dinsdag een echt feest mochten meemaken. Lee Towers in Ahoy, One Night Only. Wow, dat was nou eens wat je noemt een avondje uit… Komende zaterdag wordt die fantastische show integraal uitgezonden bij Omroep MAX. Eigenlijk vind ik dat weer wat minder, die omroep. Stigmatiserend, met een publiek (11.000 man sterk, tot op de laatste plaats uitverkocht) in Ahoy van gemiddeld eind veertig, begin vijftig. Maar goed, het kijken en luisteren meer dan waard, komende zaterdagavond. Niet vergeten! Ik stuur u daar geen sms’je meer over, dus zelf onthouden.

Als Rotterdammer natuurlijk wat eerder die kant opgereden, dinsdag jl. Een paar uur gelopen door wat ooit “mijn stad” was. Op de straat, waarvan ik destijds toch een jongen was, opgegroeid om de hoek van de Coolsingel, letterlijk, heb ik trouwens geen woord Hollands meer gehoord, laat staan Rotterdams. Dat kwam pas weer in de rij bij Ahoy. Het filmpje van YouTube hieronder laat hier mooie beelden van zien: “Een beetje Feyenoord, een beetje Rotterdam en toch ook die muziek”. Aldus een mede-Rotterdammer, die misschien nog altijd wel wat meer getogen is in die stad dan dat ik ben. Wel geboren maar zeker niet meer getogen, zo zit ik er in.

Wat ik ‘vroeguh’ voelde als ik over de Brienenoord reed, heb ik nu als ik met de ferry Ierland nader. Zo’n apart, maar wel heel prettig en eigen buikgevoel. Vertrouwd, geborgen, thuis. Ik zie de bekende kustlijn, de verlaten stranden, zo meteen ook een paar huizen en een lege weg. Daar waar het leven goed is en de mensen vriendelijk zijn.

Maar Ahoy was onvergetelijk.

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.