BEGIN, NU!

Op mijn zakelijke site heb ik net een stukje geplaatst over onze No Nonsense-ervaringen in 2013. Die waren zakelijk gezien opmerkelijk succesvol. Toch hebben Milia en ik niet al ons werk met zoveel plezier uitgevoerd.

Wij kijken bijvoorbeeld terug op twee procedures met 1000+ -reacties. Bijna allemaal dezelfde, het waren ook min of meer vergelijkbare vacatures. Moeten we die nog wel willen uitvoeren, dat soort jobs die gezien de explosie van respons praktisch onhandelbaar zijn? Vele dagen aan een stuk heb ik, zoals ik dat noem, Geachte heer/mevrouw-sollicitaties moeten lezen en beantwoorden. Nou ja, lezen. Meer “scannen”, gedwongen, op woonplaats, opleiding en continuïteit. Want dan blijft er ineens helemaal niet zoveel over. Ik heb daar eerder over geschreven, en doe het nu weer. Want ik blijf me verbazen.

Een derde, ook al vergelijkbare vacature heb ik na twee dagen van schrik van de vacaturesites verwijderd. Milia dacht dat er een virus binnenkwam toen ze de mail ging ophalen. Zoveel van hetzelfde. Honderden achter elkaar. Ja, dan heb je het wel druk. Maar waarmee?

Ik neem al die mensen niets kwalijk. Ze zijn te goeder trouw. Die werkzoekenden bedoelen het bijna allemaal goed. Ze willen een leuke baan, desnoods alleen “werk”. En ze hebben er in de afgelopen tien of twintig – en soms ook zelfs dertig – jaar nooit bij stilgestaan dat er een moment kan komen dat “de baas” je niet meer nodig heeft. Al het middelbare, administratieve personeel van de Rabobank heeft inmiddels bij NNC gesolliciteerd. En van andere banken. Hele bibliotheken lopen leeg. Eerst het publiek, en nu – natuurlijk – het personeel. Er was een tijd dat “verkopers binnendienst” niet te vinden waren. Hoeveel wilt u er nu hebben? Want ze worden per duizend afgestoten.

Dan denk ik: dat zie je toch aankomen? Hoe naïef kun je zijn? Wel heel druk met je hobby’s, het verenigingsleven, het gezin, je vrienden en de uitjes. Maar nooit meer een (studie-)boek opgepakt. De laatste cursus is van de tachtiger jaren. Vorige eeuw. WordPerfect 5.1. En al die niet afgemaakte Nimaatjes, die afgebroken dagopleidingen, bijna geen diploma. Gaan werken, zonder twijfel – en dat bedoel ik ook zonder enige ironie – trouw aan baan en baas, een goede collega, op tijd naar het werk (en op tijd weer naar huis). Lunchpakketje mee of eten in de kantine, gezellig. Wie wil er nog koffie. Men doet nooit tevergeefs een beroep op dat soort mensen. Ze staan er. Het is te lezen, de cv ademt loyaliteit. Huisje, boompje, beestje, en met alle respect. Voor alles en iedereen. Maar nu? In een tijd waarin werkgevers vinden dat je op je veertigste en een beetje al oud bent. Onbruikbaar. Maar ze moeten nog een jaar of tien, twintig… De hypotheek? Schoolgaande kinderen, in hun duurste tijd. Die langer thuiswonen, om dezelfde reden als waarom pa en/of ma nu zonder werk zijn of zonder werk komen.

Terug naar school
Terug naar school, dat staat er. En dat bedoel ik ook.

Vele jaren geleden heb ik al geroepen en geschreven dat je voortdurend moet werken aan je werkzame toekomst. En ik ben er mee doorgegaan. Je moet interessant blijven voor potentiële werkgevers. Denk eens na welke kant het op gaat, ook geografisch. Je kunt niet blijven zitten en afwachten. Houd zelf het initiatief. Ga dus zoiets studeren als Mandarijn, want de industriële wereld schuift op naar het Oosten. Niet vandaag, laat staan morgen. Nee, dat is al enkele weken aan de gang.

Een afgeronde Meao uit de vorige eeuw, en dan maakt het niemand wat uit of dat Bedrijfseconomisch, Commercieel/administratief of Secretarieel is, is waardeloos. Anno 2014.

En ja, daar had de politiek iets aan moeten doen. Niet het vullen van opgehouden handen met een uitkering, en vooral ook niet het geven van zoiets als “sollicitatietraining”, maar het verzorgen van, en toezien op vorming, opleiding en training. Waar het bedrijfsleven op zit te wachten.

Techniek, ICT, bouwkunde, verpleging en verzorging. In plaats van marketing en logistiek, en administratieve kunstjes die al tientallen jaren geleden zijn overgenomen door computers. Wie belt er nog? En, heb je dan behoefte aan telefonistes? Wie verzendt er niet zijn eigen mailtje? Zit je dan nog te wachten op een keurige en discrete secretaresse, die tienvingerig blind kan typen? Bedenk zelf nog maar tien voorbeelden, of meer.

Het lijken overdrijvingen. Maar het is mijn dagelijkse praktijk. En bij weer duizend van die gevallen wisselen mijn emoties elkaar in hoog tempo af. Hulpvaardigheid, afkeer, medelijden, woede, agressie, nonchalance, lekker puh en zorgzaamheid strijden in een ontvlambare cocktail om de eer.

Zou het in 2014 beter gaan? Natuurlijk niet. Maar ik zal er aandacht voor blijven vragen, ook in dit soort stukjes. De politiek zal het niet oppakken, in onze mediacratie. Maar u, als individuele kandidaat: begin vandaag, ja, NU, met die cursus waardoor u zich in 2015 kunt onderscheiden op de arbeidsmarkt!

(John Lennon zong het al. ‘Another year over, and what have you done?’)

Een reactie op “BEGIN, NU!

  1. Begin Nu???
    Beter dat, dan helemaal niet, maar je hebt vaak toch al een achterstand.

    En met een aanbod van 1000+ reacties op zeker niet de minste banen, mag je helemaal geen achterstand hebben. Ik heb ondertussen enkele keren in het schuitje gezeten om een nieuwe baan te vinden. Zeker in tijden waarin het economisch minder gaat, moet je wegen vinden om onder de aandacht te komen.

    In de beginjaren ’90 toen DAF failliet ging, kwamen er in de regio ruim 3000 mensen zonder werk te zitten. Toen ging ik met een stapel cv’s onder mijn arm uitzend- en bemiddelingsbureau’s af. Na een aantal weken stond ik bij meer dan 100 bureau’s ingeschreven. Er kwam geen baan voorbij waar ik in geïnteresseerd was of ik was op de hoogte.

    Eind jaren 90, na een reorganisatie bij Philips, kon ik me via e-mail inschrijven en mezelf op de hoogte houden van banen waarin ik geïnteresseerd was.

    Maar de laatste paar jaren ben ik bezig via social media zoals LinkedIn en Facebook. Het wordt meer interactief, je kunt zelf kijken welke vacatures bij je passen, welke bedrijven bij je passen etc.

    LET WEL: WE ZIJN NOG STEEDS SLECHTS BIJ DE STAP VAN DE KANDIDAAT ZELF OM TE BEPALEN OP WELKE BANEN HIJ/ZIJ GAAT REAGEREN, PLUS DE VOORBEREIDING DAAROP!

    Probeer altijd in de sfeer en de taal van de werkgever of het bureau te blijven. Er wordt dan eerder begrepen wat je bedoelt.

    Als je dan uitgenodigd wordt, komt pas het gesprek, het assessment, de persoonlijke beoordeling en/of de persoonlijke klik. Dat laatste is alleen maar “mensenwerk”, en dan wordt die persoonlijke aanpak, zoals hierboven verwoord, extreem belangrijk.

    Desondanks worden het vinden van vacatures en zelf gevonden worden, en jezelf oriënteren op bedrijven, steeds meer een wereld van social media.

    Like

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.