EENRICHTINGSVERKEER

Het was zo’n afspraak waarop je je verheugt. Je hebt jarenlang iemand niet gezien of gesproken. Alleen met de kerst wens je elkaar gezellige feestdagen toe, met natuurlijk de beste wensen voor alweer een nieuw jaar. Als je echt om elkaar geeft, vind ik dat het daar niet altijd bij moet blijven. Dus nam ik het initiatief om hem weer eens te spreken, aan tafel, bijvoorbeeld in een mooi restaurant.

Hij hield me daaraan, zo vertelde hij mij toen ik hem belde na weer zo’n kerstmail. Juist hij is zo iemand die me fijntjes aan zo’n invitatie zou kunnen herinneren, dus dat was een extra reden om die afspraak tijdig na te komen. Bovendien doe ik wat ik zeg. En zo zijn we inderdaad aan tafel gegaan.

Ik moest er deze week aan terugdenken bij de aftiteling van “Sully”, die veelzeggende speelfilm over een spectaculaire noodlanding door gezagvoerder Chesley “Sully” Sullenberger op de Hudson River in New York. En die prachtige songtekst: “Tell me your story, I’ll tell you mine…”. Ik schoot er bijna van vol. Niet vanwege dat etentje, zeker niet, maar in zijn algemeenheid. De communicatie tussen mensen. Aandacht voor elkaar, je verhaal kwijt kunnen. Zenden en ontvangen. Hoeveel mensen verstaan de kunst van het luisteren? Dat zijn er echt niet zoveel, en het worden er steeds minder.

Maar ik werd dus even teruggeworpen in de tijd. Samen aan tafel, eindelijk. Ditjes en datjes als voor- en wat mij betreft ook nog als tussengerecht, maar dan gaat het gebeuren. De hoofdschotel. Maar het gebeurde niet. Helemaal niet zelfs. Het werd dus vlees noch vis. Kent u dat? Dat mensen maar blijven praten? Je maakt af en toe aanstalten om iets toe te voegen, aan te scherpen of misschien wel tegen te spreken. De inhoud. Elkaar aanvullen, ervaringen uitwisselen. De inspiratie. Leren. Lachen en huilen. Na het zuur komt het zoet, net als in dat restaurant. Nota bene bij kaarslicht.

Hoe romantisch is eenrichtingsverkeer? Over de kinderen die het zo goed doen. Want: internationale carrières, de financiële wereld en investeren in onroerend goed. Ze reizen de wereld over, dat doen die kinderen tegenwoordig. Dan zijn ze hier en dan weer daar. Ja, het is mooi om te zien. Leuke partners ook. Kan ik goed mee overweg, hoor. Ja, het zijn geen kinderen om zelf kinderen te krijgen. Moeten ze ook vooral zelf weten. Ik ga ook mijn eigen gang, altijd al gedaan ook, dat weet je. Het gaat hartstikke goed. Weer, om eerlijk te zijn. Ongelooflijk wat er toch allemaal te verdienen is, alhoewel je wel op sommige van die gasten moet letten. Het zijn toch allemaal boeven en boefjes. Zuid-Afrika is trouwens een geweldig land. Ken je dat?

Ha, een mooi moment om zelf even iets te kunnen zeggen. Want ik reis zelf ook graag; heb wel wat ervaringen om te delen. En ben inderdaad benieuwd, bijvoorbeeld naar Zuid-Afrika. Maar hij ging onvermoeibaar verder.

Die auto heb ik al jaren. Doet het prima, geen enkele reden om over te stappen. Net als mijn huis. Blijven we gewoon in wonen. Ja, dat zwembad is wel een paar keer gaan lekken, moest ik voor een vermogen aan laten repareren. En hoe vaak gebruik je nou zoiets? We hebben er een leuke sauna bijgebouwd. Dat doe ik veel. Voel ik me goed bij, een sauna.

Heb ik je trouwens al eens een foto laten zien van ons huis in Frankrijk? Zelf laten bouwen, architect ingehuurd. Mooi stukje grond, hoor, maar wat moet je ze in de gaten houden. Dat heeft jaren gekost, maar nu is het een mooi paleisje geworden. Bovenop een berg. Er staan er nog een paar, maar ik zit zelf het hoogste. Kijk, kun je hier zien…

Het zoet was al opgediend, en geconsumeerd; de koffie kwam op tafel. Vervolgens afrekenen, maar dát mocht ik doen. Was ook de afspraak, mijn invitatie. Voor een gezellig hapje eten. Ik liep naar de bar, niet alleen om m’n creditcard te laten belasten, maar ook voor een kort, afsluitend praatje met de maître sommelier. En verdomd, mijn tafelgenoot bleek achter me te staan. Nee, niet naast me, maar een beetje achter me. Kon hij het gesprek volgen en vooral – hoe gênant – mogelijk zien wat ik afrekende. Het was evident.

We liepen naar buiten. Ja, het was leuk. Moesten mensen vaker doen, samen gaan eten. Lekker ook. Prima restaurant. We namen afscheid. Maar niet voor lang. Hij stond opnieuw achter me. Want nieuwsgierig naar m’n auto. Om er niet onopvallend even omheen te lopen. Aantal cilinders? Motorisering? Uitvoering? Niet dat dat zijn vragen aan mij waren. Maar hij bestudeerde de typeaanduiding.

De moed erin houdend, wilde ik met een anekdote over die auto nu echt afsluiten. Maar hij was me voor. Hij had ook ooit zo’n auto, gehuurd in Frankrijk. Wat hij daar toch allemaal mee had meegemaakt…

Ik was oprecht in hem geïnteresseerd. Maar hoeveel geeft hij om mij?

afrika
Zuid-Afrika. Ken je dat?

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.