PRATEN OM BUITEN TE SLUITEN

Dit pinksterweekeinde las ik in de krant dat er nog maar één provincie is waar de winnaar van de verkiezingen, het Forum voor Democratie, gaat besturen. Dat kan nota bene alleen maar “extraparlementair”, en deelname van een lid van GroenLinks (foei!) leidt binnen die partij op nationaal niveau tot grote problemen. Ze willen van haar af. Weg ermee, buitensluiten.

Maar er is kortgeleden niet alleen in de provincie gestemd, ook in Europa kon iedereen kiezen. De parallellen tussen Maastricht, maar ook Den Haag (provinciaal en landelijk), Groningen, Almere en Brussel zijn evident. De winnaars worden uitgesloten. Er wordt net zo lang gepraat door de verliezers totdat ze met elkaar een meerderheid kunnen vormen, hoe krap dan ook, om op die manier de partij(en) met de meeste stemmen buiten spel te kunnen zetten. En dat noemen we dan democratie, oftewel: de macht aan het volk.

In Brussel gaan ze zelfs zo ver om de grote opkomst als een steun in de rug voor Europa te bestempelen. Het zal wel komen door al dat gepraat – praten, praten, praten – waardoor er geen energie meer over is om ook eens naar elkaar, en vooral naar de kiezer te luisteren. Nog sterker, als je dat per ongeluk en bij hoge uitzondering toch wilt doen, zoals in Limburg, dan word je uit de partij gegooid. Het inmiddels toch zo democratische en correcte GroenLinks – waarin opgenomen de Communistische Partij Nederland – , dat nog niet zo lang geleden de hoofdstedelijke burgemeester heeft mogen leveren. Zeer salonfähig allemaal, als je maar volgt… Ja en amen.

Er is door tientallen miljoenen burgers gekozen voor iets anders, op provincieniveau én in Europa. De kiezers zijn het beu. En ja, ze zijn boos en dus ook op drift. Al jaren, alweer en nog steeds. Omdat er nog altijd niet naar hen wordt geluisterd. Maar worden er lessen getrokken? Keer op keer niet. Het Haagse kabinet heeft het voorbeeld gegeven, door met één stem meerderheid te denken dat ze het mandaat van de Nederlandse bevolking heeft gekregen. Nee, het is een heel ordinair en doorzichtig gekonkel geworden om maar vast te kunnen blijven houden aan elkaar, en aan de macht. Om de winnaars buiten de deur te houden.

Hoe goed zou het zijn geweest van bijvoorbeeld “Spitzenkandidat” Timmermans, om na zijn overwinning het gesprek aan te gaan met de andere winnaars, om te kijken waar ze gezamenlijk iets vinden, hoe ze met elkaar de wens van de kiezers zouden kunnen vormgeven en vervolgens uitvoeren? Maar nee, in de gebruikelijke reflex kruipen de oude partijen bij elkaar, wordt iedereen erbij gehaald behalve de soms met overmacht gekozen nieuwelingen. Dat speelt zich af in dat vaak zo prachtig klassieke provinciehuis, én achter die enorme, spiegelende façades van Brussel. Omdat ze van “de andere partij” zijn, rechts nationalistisch. Maar die zijn niet voor niets gekozen. Dus hou op met te praten en te schrijven over “een stem voor Europa”, het is vooral een stem geweest “tégen de gang van zaken in Europa”. Dus als je al die oude stappen maar blijft herhalen en met de soms grootste verliezers toch weer een bestuur in elkaar rommelt, steek je een hele dikke middelvinger op naar het electoraat. Jullie zijn gek en wij hebben gelijk. En blijven dus lekker zitten, hoe dan ook. Lekker puh.

Dat betekent dus dat de mensen in meerderheid, voor zover nog altijd niet afgehaakt, de volgende keer wéér voor iets of iemand anders zullen gaan kiezen. Totdat daarmee de meerderheid wordt behaald, blijft het zinloos. Hoezo, je stem verloren laten gaan?

Nog even over die Timmermans, en de volstrekt ongepaste polonaise van Asscher op de verkiezingsavond. De man heeft natuurlijk alleen maar gewonnen omdat hij de enige was met een profiel in die ver-van-m’n-bed-show die “Brussel” nog altijd is. De kiezers in Nederland kennen hem. Dat heeft dus niets met een bepaald programma of de PvdA te maken. Het gaat ook hier slechts om de poppetjes, die overigens zo vaak volstrekt onzichtbaar zijn in de provincie en binnen Brussel (dat is alweer zo’n overeenkomst).

Wat jammer dat uw gang naar de stembus weer voor niets is geweest. Alles blijft bij het oude. Koste wat kost. Ze kruipen bij elkaar, met steeds meer kleuren en met steeds kleiner wordende partijen. Dat alles om de vernieuwing waarvoor is gestemd buiten de deur te houden. Het is niet anders.

Toen ik dit schilderij tegenkwam op mijn reis door de Baltische staten, moest ik onmiddellijk denken aan Sophie in ’t Veld en Frans Timmermans. Zij luisteren zogenaamd naar de burger, maar die is echt veel minder argeloos dan dat ze denken. Nog sterker, hij heeft ze feilloos door en denkt er het zijne van…

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.