‘DUMP FUCKS’

Volgens mij zijn we het alweer vergeten. Een nieuw jaar, nog maar vier weken oud. Goede voornemens. Wie horen we daar nog over? En wat zal 2022 ons brengen? Ben zelf wel van de voorspellingen, gewoon opschrijven wat er gaat gebeuren. Je mag dat op deze site nakijken. Van Jürgen Klopp bij Liverpool tot Ronald Koeman bij Barcelona, Louis van Gaal met Oranje en bijvoorbeeld ook nog zo’n Giovanni van Bronckhorst in Rotterdam. Dat gaat dus over voetbal. Oh ja, Danny Blind. Ook al zoiets. Allemaal hier opgeschreven hoe dat zou gaan aflopen.

Maar ook in de politiek. Donald Trump, de pathologie van Mark Rutte de Leugenaar en de overwinning van Boris in het Verenigd Koninkrijk. Het zijn zomaar wat voorbeelden. Maar ze bepalen ook en mede de wereld, de manier waarop we leven en met elkaar verkeren. Hoe, waarom en waardoor. Je kunt het op deze zelfde site allemaal op je gemak nalezen. Zoals zoveel. Maar ja, dat vinden jullie niet leuk. Want je bent dan al snel aanmatigend, misschien zelfs wel belerend, arrogant of een betweter. Toe maar. Maar gun mij nou gewoon die lol van de voorspelling en het trendwatchen. (Dan houd ik die glimlach achteraf wel voor mezelf. Klein geluk.)

Goede voornemens worden zelden tot nooit uitgevoerd. Om die zinloosheid te vermijden, heb ik een stupide, tijd- en als je niet oppast ook nog energieverslindende activiteit met ingang van deze maand maar meteen geschrapt. Het enigszins bijhouden van de zogenaamde socials. Ik deed er maar een paar, maar toch. Die vervuiling laat ik in het nieuwe jaar niet meer toe. Pak nou zo’n LinkedIn. Ooit overgehaald door de belofte van rechtstreeks contact met alles en iedereen op deze aarde, een podium om meningen uit te wisselen. Elkaars expertise inroepen. Helpen, vinden en gevonden worden. Beter worden. Je professionele mening slijpen. Bijdragen.

Maar het is gewoon de zogenaamd zakelijke variant van het over-feminiene Facebook. Zeer geschikt ook voor witte mannen met pakken, die inmiddels geen pakken meer dragen. Iedereen op sneakers in een spijkerbroek, met je hemd geen twee maar het liefste drie knoopjes open. De facebookisering. Een T-shirt of zo is ouderwets, dus dat laten we in de kast liggen. Zomer en winter. Want je wilt er bij horen. Iemand zijn, en anders wel iemand spelen. Kijk mij en zie ons. Het is al te doorzichtig en voorspelbaar. Omdat ik in de loop van enkele decennia niet alleen een paar mensen, maar ook wel wat bedrijven heb leren kennen, trap ik al wat langer ook niet meer in al die window dressing. Ze liegen alsof het gedrukt staat, en zetten het allemaal ook nog online. Wil je daar bij horen? Er aan bijdragen? Dat zijn weer andere parallellen met het corrupte Facebook. Politiek correct, vegetarisch wordt veganistisch, het is allemaal groen, groener, groenst en zoals Peter Pannekoek op de laatste avond van het vorige jaar al scherp vaststelde: influencers worden virologen en virologen worden influencers. En maar meelopen met die hordes. Thumbs up!

Als je er nooit komt, dan mag je misschien ook wel niet oordelen.
(Photo by Kevin Nalty on Unsplash)

Ik heb mijn aanwezigheid gestript. Dacht zelfs serieus even mijn accounts maar gewoon helemaal te verwijderen (weg met die onzin!), maar dan zou ik, vond ik zelf, de ramen definitief dichtgooien. En ik houd wel van een beetje uitzicht, net als u. Die glimlach op afstand wil ik behouden. Met soms een schatering. Dat ga ik toch maar niet inleveren. Dus af en toe plaats je wat, zoals deze blog. En kijk je bij die gelegenheid wat er verder een beetje aan de hand is op dat niveau. De thermometer in het maatschappelijke riool. Als je daarna goed je handen wast, ‘stukwassen’, is er niets mis mee. Dan kan het zelfs wel een keer voor wat inspiratie zorgen.

Ik volg op mijn manier. Bijvoorbeeld mensen die van baan wisselen, waarvan ik weet dat ze over een jaar of zo toch wel weer wat anders (moeten) gaan doen. Een Nieuwe Uitdaging, waar vervolgens de halve wereld hen (al)weer Veel succes! en Proficiat! mee wenst. Ja, zo blijf je natuurlijk wel bezig. Of bedrijven die van de daken schreeuwen hoe goed of dat ze zijn. Met nieuwe mensen en een glas champagne in de hand (verkeerd vastgehouden, maar who cares?). Dan is het leuk om even verder te kijken naar die medewerkers, waarmee we u nóg beter van dienst kunnen zijn. En zo. Het bijgeplaatste fotootje zegt veel, maar soms niet altijd alles. Op datzelfde LinkedIn kun je hun bagger cv bekijken. Dat ze daar zijn ingetrapt! Het zal wel, maar bij een volgende gelegenheid, ongestructureerd, kom ik dat bedrijf en die nieuwe aanwinst(en) wel weer een keertje tegen. Want ze gaan toch wel door met plaatsen en reageren. Hoe noemde Mark Zuckerberg dat ooit ook alweer? Oh ja, ‘dumb fucks!’. Dat is soms toch een ontspannende fascinatie waarvoor ik ondanks alles mijzelf niet wil afsluiten. En die eerder gememoreerde glimlach is goud waard. Laat me maar.

Dan schrijf ik hier de volgende keer op wat 2022 ons gaat brengen 😊.

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.