Ierland staat op zijn kop. We krijgen er in Nederland niet zoveel van mee, maar het gaat er daar nu nogal heftig aan toe. En wie denkt dat dat alleen maar met de stijgende brandstofprijzen te maken heeft, want dat kunnen we hier doorgaans lezen, zit op het verkeerde spoor.
Het begrip ‘stubborn‘ is volgens mij in Ierland uitgevonden, om een kenmerkende persoonlijkheidstrek van de Ieren te beschrijven. Ik vind de Ieren de aardigste mensen van Europa, ‘by far’, maar ja, ze zijn dus wel koppig in de overtreffende trap. Vriendelijk en betrouwbaar, maar met een vastgezet gevoel voor hun eigen gelijk. Het zijn geen grote communicatoren, ze doen liever. Of, nóg liever, ze doen niks (meer). Zwijgen is daar goud als het om je eigen mening gaat. Dan heb ik het niet over het gebral in de pups over bijvoorbeeld voetbal.
NOG EEN KOPJE THEE?
Voor Nederlanders is dat de andere kant van de wereld. Je moet oppassen met die spreekwoordelijke directheid, want voordat je het je goed en wel realiseert, ontmoet je slechts een muur. Gewapend beton, je komt er toch niet doorheen. Wees maar (net zo) aardig en vriendelijk, en laat verder maar zitten. Nog een kopje thee?
Ik herinner mij van enkele jaren geleden, dat je daar moest gaan betalen voor je waterverbruik. Dat was altijd gratis. Maar nu zouden er meters komen, in een land waar het bij wijze van spreken 365 dagen per jaar regent. Het bezit van eigen huizen, op eigen grond, is na de Britse overheersing zoiets als een existentiële verplichting geworden. Dat zit heel diep. Als overheid moet je die gronden betreden om je meters te kunnen installeren. Vergeet het maar, je wordt als het moet doodgeschoten als je ‘private property’ betreedt. Hekken en toegangspoortjes met spandoeken: Geen Toegang voor Watercontroleurs. Lang (en een historisch) verhaal kort: die wet is van tafel. Het drinkwater in Ierland blijft voor de bewoners kosteloos.
Ook nu is daar de maat vol. Het verzet staat letterlijk op de barricaden. De regering weet er geen raad mee. Zalvende woorden helpen niet meer. Een enkele dagen geleden na revolutionaire protesten nog toegezegde verlichting van de brandstofkosten voor bepaalde groepen van een ruime 500 miljoen, wordt breed afgedaan als een belediging. Lees: de mensen worden alleen maar nóg bozer. Voor de landelijke oppositie is het feest. En terecht. Want door als eeuwige machtspartijen alleen maar bij elkaar te kruipen en te blijven, koste wat kost, wordt Sinn Féin nog altijd buitengesloten.
Als ik zie hoe mannen als Micheál Martin en Simon Harris reageren op die paar miljoen stubborn landgenoten, dan lees ik angst en paniek. Martin is de Taoiseach, oftewel de premier van het land. Er zijn slechtere, overigens. Maar Harris is als minister van Financiën de tweede man in het kabinet, de zoveelste dankjewel-benoeming om hem in de regering te houden na de afgelopen verkiezingen. Die Harris heb ik nooit vertrouwd, en veel van dat wantrouwen is tijdens zijn vorige kabinetsperiode van regeringsleider alleen maar bevestigd. Geen oog voor de burgers, met gênante blunders in zijn omgang daarmee.
HET BRANDT, HET ROOKT EN HET STINKT
Ook in Ierland wordt niet geluisterd naar de mensen. Het gaat ook daar om platte macht. Politieke vernieuwing is vloeken in de kerk. Dat kan natuurlijk (ook daar) niet goed blijven gaan. En de lont van stijgende brandstofprijzen zit nu in het vat van de grote onvrede. Het brandt, het rookt en het stinkt.
Dublin is voor veel Dubliners een onherkenbare, zwarte stad geworden. Het migratievraagstuk en onbetaalbare woningen zijn ook heel erg actueel buiten de paar grote, stedelijke agglomeraties. Je ziet daar wisselende, lokale legertjes ontstaan, in soldatenpakjes. Zij strijden zogenaamd voor behoud van de eigen cultuur, het oude verhaal. Als er nieuwe bussen met ‘vreemdelingen’ komen voor de opvangcentra, worden die belaagd en zo mogelijk tegengehouden. Hun komst is toch al zinloos, want de opvanglocatie is gisteren afgebrand. Het zweert en het ettert.
Maar toch. Ierland is hartstikke rijk. Dat komt ander andere omdat het land relatief weinig defensie-uitgaven heeft. Het is ook geen NAVO-lid. Iedere medaille heeft twee kanten, getuige het feit dat Russische onderzeeërs en andere vijandelijke marineschepen met een zekere regelmaat voor de kusten worden gezien. Maar de Ierse republiek heeft ook een succesvol verdienmodel met een paar bloeiende industrieën, zoals farma en IT. Al dat geld wordt evenwel opgepot, ‘for a rainy day’ zoals ze op het groene regeringspluche willen doen geloven.
Het wordt hoog tijd dat het geld naar de mensen gaat. Om te wonen en te werken, om te leven, om gezond te blijven. Fysiek en mentaal. ’s Lands wijs, ’s lands eer: ze zullen desondanks altijd ‘stubborn’ blijven. En vandaag de dag tot afgrijzen van hun eigen regering.
NB Ik loop mbt WordPress een beetje ‘out of synch’. Dat overkomt me nu, en was vorige maand ook al even het geval. Merkwaardige, technische problemen. Op zichzelf straks, als we de oorzaak hebben achterhaald, mogelijk een aparte blog waard 😉 . Voor nu een korte update, omdat deze blog al een paar dagen geleden is geschreven, maar dus niet kon worden geplaatst. De rust in Ierland is slechts ogenschijnlijk teruggekeerd. Er worden nieuwe acties voorbereid. Er is niets opgelost. Maar de regering heeft, hoe kan het ook anders, een motie van wantrouwen overleefd. Eh, dat helpt niet, maar maakt het alleen maar erger.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 