De Nederlandse politiek, daar heb ik helemaal niets meer mee. Dat is geen nieuws. Misschien al wel tien jaar geleden of nog langer, heb ik geschreven dat ik er ziek van werd. Letterlijk. Maar dat hoeft niet te betekenen dat je er niks meer van vindt. Zo’n regering maakt onderdeel uit van je leven, bepaalt voor een deel wat je mag doen en wat je moet laten. Dus hou je er een oogje op, ter leering ende vermaeck.
Want als je er een beetje doorheen hebt leren kijken, dan is het niet alleen allemaal heel voorspelbaar, maar kan het (daarom) ook gewoon af en toe leuk zijn. En deze week was er natuurlijk wel het een en ander extra op te merken. Nee, het Verraad van Wilders aan de Nederlandse bevolking is schandelijk. Niks leuks an. Maar als je dan hoort, ziet en leest hoe werkelijk een ieder zich in bochten wringt om het eigen straatje schoon te vegen, luidkeels een mening te verkondigen en alvast een voorschot te nemen op nieuwe verkiezingen, dat is niets minder dan een circus. Binnen en buiten “Den Haag” worden de tenten inmiddels met tromgeroffel en klaroengeschal opgetuigd, maar van een “hooggeëerd publiek” is al langer geen sprake. Dat is opnieuw en alweer ernstig in de steek gelaten. (Heb je nog altijd geen spijt van de stem die je op 22 november 2023 hebt uitgebracht?) Stemmen is zinloos, deze week hebben we met z’n allen het zoveelste bewijs daarvan meegemaakt. Politiek is gereduceerd tot de alles-is-anders-show.
Uitsluiten, ‘vreemd’ gaan, persoonlijke vetes en dankjewelbenoemingen. Beloften die wel worden gemaakt, maar nooit worden nagekomen. Hoge woorden, zware begrippen en vergelijkbare toezeggingen. Geen wonder dat de mensen die beweren het ‘allemaal anders’ te gaan doen, stuk voor stuk door het ijs zakken en erger. Of dat nou ene Thierry Baudet is, Caroline van der Plas, Pieter Omtzigt of – jawel – Geert Wilders. Kijk waar ze staan, of beter geformuleerd: hoe diep ze zijn gezonken. Iedereen. En toch lopen jullie straks allemaal weer achter de zoveelste zogenaamde vernieuwer aan. Stel dat Ingrid Coenradie voor zichzelf gaat beginnen, dan wordt zij straks in oktober misschien wel de grootste. Dat is dan de volgende Verlosser.
Ik geloof niet in Verlossers.
Ik hoor sinds Pim Fortuyn dat we beter moeten luisteren naar de kiezer. Maar als iedereen dat wel zegt maar niemand dat doet, dan wordt de rotzooi alleen maar erger. Het blijft een spel om eigenbelang, macht en ego, dat wordt gespeeld door de facto tweede- en derderangsburgers.
De beste mensen kiezen natuurlijk niet voor de politiek. Dat gemis laat zich overal voelen, terwijl ondertussen de burgers worden opgescheept met de zoveelste windbuil en erger.
Neem nou zo’n Dilan Yeşilgöz. Ze mag van de VVD opnieuw de kar gaan trekken. Maar waarom? Hoezo? Dat kan niet anders dan bij gebrek aan beter. Ook zij loopt zich rap warm voor de komende verkiezingen, en vertelt vandaag in een interview met het FD niks nieuws. Ik hoor dezelfde geluiden, als altijd. En wat ik ook zo vreemd vind, maar dat geldt niet alleen voor Yeşilgöz, is dat ze allemaal graag willen ‘doorpakken’ (brr) met de asielwetten van Marjolein Faber. Huh? Dat was toch die minister die iedereen binnen en buiten Den Haag zo raar, vreemd, onsympathiek en zelfs racistisch vond? Het kabinet is er op gevallen. Asiel. Maar diezelfde wetten van haar en de PVV, die moeten er wel doorheen.
Ik dreigde er niet voor niets ziek van te worden, zo heb ik hierboven al even gememoreerd. Dus laat verder maar.
Wie gaat straks met wie? Volgens de kenners gaat de PVV verliezen. Ik ben geen kenner, en zeg dus dat de PVV opnieuw de grootste zal worden. Met GroenLinks/PVDA op twee, mede afhankelijk van wat Coenradie zal gaan doen. Een meerderheidskabinet vormen wordt alweer een praktisch onmogelijke klus, of het is iedereen tegen de PVV (omdat we dat niet meer willen, hoor je het al voor je?). Dan kan ik hier wel weer gaan pleiten voor een zakenkabinet, zodat je de best beschikbare mensen zonder politieke beslommeringen wél kunt gaan inzetten voor het landsbestuur, maar dat gaat het toch niet worden. En dat het electoraat straks weer in alle valkuilen en leugens trapt, dat zegt meer over de staat van het land dan over die kieslijsten. Maar kop op, dat geldt niet alleen voor Nederland. Kijk wat er in Amerika is gebeurd, en nog steeds aan de gang is. Voer voor psychologen. Of bedoel ik nou filosofen?
Who cares.
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders. (12x)
Ton Westphal + No Nonsense ++ 