VERWEEKTE FLAPDROLLEN

Het WK Voetbal is aan de gang. Geen nieuws, zult u zeggen. Klopt. Maar wel heel boeiend. En dat komt niet door het vertoonde spel.

De vergelijkingen tussen de maatschappij en de sport dringen zich weer op. Wat heet, er is in Zuid-Afrika niet aan te ontkomen. En dat is wat mij betreft tot op dit moment het meest fascinerende van wat daar onder FIFA-auspiciën gebeurt. De beide finalisten van vier jaar geleden zijn eveneens beide als laatste in hun poule geëindigd. Engeland kan geen poot verzetten, Duitsland is slecht. Spanje, de regerend Europees kampioen, vliegt er zo meteen misschien wel uit. Ook in de poulefase.

Wat is er toch aan de hand? Want de Amerikanen, de Oost-Europeanen en de Aziaten presteren wél. Nieuw-Zeeland, een land dat zelfs niet eens een fatsoenlijke voetbalcompetitie heeft, was bijna doorgegaan en de Aussies hebben eveneens gevochten voor wat ze waard zijn.

Ambitie, drive, absolute wil om de beste te zijn. Scoringsdrang, zowel letterlijk als figuurlijk. Bloed aan de paal en de dood of de gladiolen. Dat werk dus. Nou, mijn stokpaardjes kunnen volop worden bereden. Want in West-Europa kunnen we dat allemaal niet meer opbrengen. De generatie van voor 1970 staat erbij en kijkt ernaar. Met afgrijzen, emotie en groeiende verbijstering. Heeft u dat gezicht van Marcello Lippi gezien? Toch een gelouterde en zeer succesvolle coach. Ook hij snapt het niet (meer). Ze zijn te beroerd om een stap harder te lopen, laat staan twee stappen… Pas vijf minuten voor tijd gebeurt er wat. Maar goed, het gaat tenslotte maar om de wereldtitel. Waar hebben we het over, ze gaan liever op vakantie.

Maar niet alleen het gezicht van Lippi en de staf daarachter in de dug out. De uitingen van Fabio Capello, ook een man van de wereld en de bijbehorende successen, spreken boekdelen. Hij springt letterlijk uit zijn vel. Met een gelukje is hij weliswaar wel een ronde verder gekomen. Tegen de Duitsers wordt het dus een spel van kanniet tegen wilniet. En ik zie de Spaanse veteraan Vicente Del Bosque – heeft de toreadors van het echt grote Real Madrid nog meegemaakt – ook maar heel weinig genieten. Toch het grootste sporttoernooi van de wereld, maar eens in de vier jaar. Hoe kán dat nou…

Dus niet leuk uit sportieve overwegingen, wel interessant in psychologisch opzicht. Ik zet mijn geld al langer niet meer op “Europa”, en dat is letterlijk en figuurlijk bedoeld. Gaat op z’n minst een generatie overheen. Voordat “we” weer weten dat, waarvoor en waarom je moet WERKEN. Azië, daar ligt de toekomst. En de Amerikanen redden het als altijd zeker ook. Hopelijk kan het relatief nabije ‘Emerging Eastern Europe’ ons, decadente losers en verweekte flapdrollen, nog een beetje behulpzaam zijn. Kijk alleen maar eens naar al die tatoeages, sorry, “tattoos”. Geen plekje zichtbare mensenhuid is onaangetast gebleven. Ter compensatie van een volledig gebrek aan persoonlijkheid, zo luidt mijn psychologie van de koude grond. Je bent niks, je kunt niks en je krijgt miljoenen. Blijf daar maar eens clean onder.

Neemt allen een voorbeeld aan Dirk Kuijt. Hoeveel sympathie hij altijd en overal oproept. Omdat hij werkt, omdat hij zich altijd inzet, omdat je altijd op hem kunt rekenen. Bij Dirrekie zie ik geen enkele tattoo. En dat is echt niet toevallig. Positieve afsluiter van een overigens deprimerend verhaal? Ze zijn nog niet helemaal uitgestorven, de mensen die kunnen afzien. Ik zoek alleen nog maar Dirrekies… (569 woorden, ha ha…)

Europa is out

Wat vind je eigenlijk zelf?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.