Laten we het eens over mensen hebben (alsof het overigens ooit anders is). Maar dus even geen derde deeltje van Kuifje in India, alhoewel ik dat wel van plan was. Maar ik loop een beetje over, en dat moet er dus uit.
Pak nou vorige week. In de zogenoemde mainstream media las ik dat Donald Trump een bestand tussen Oekraïne en Rusland had aangekondigd. Enkele dagen zullen ze even geen onschuldige burgers doden, appartementengebouwen vernietigen en olieraffinaderijen opblazen. Tot op de minuut vóór dat bestand gingen de beschietingen vrolijk door, en je mag me geloven dat dat straks ook weer ‘business as usual’ zal zijn. Dat is geen nieuws.
Maar dat het mondiaal voor zoete koek wordt geslikt dat Trump dat bestand heeft gefaciliteerd, vind ik juist wel weer hoogst bevestigend. De man die zelf vindt dat hij als geen ander de Nobelprijs voor de Vrede verdient, trekt daarmee welbewust de nodige credits naar zich toe. En iedereen schijnt het wel goed te vinden. Zitten we nou werkelijk allemaal in de overlevingsstand, wereldwijd? Want dat bestand waren Volodymyr Zelensky en Vladimir Poetin al dagen daarvoor samen overeengekomen, omdat Poetin geen zin had in luchtalarm op zijn jaarlijkse overwinningsfeestje op het Rode Plein. Zelensky ging daar in mee omdat hij als altijd in principe goede wil toont, en de zwartepiet daarmee consistent naar Poetin toeschuift.
Donald Trump: “Ik ben de machtigste man op aarde!”. Dat is waar, maar hoe kan dat toch maar blijven voortduren? Waarom zijn die moordaanslagen allemaal gedoemd te mislukken?
Onbegrijpelijk, en ik kan het niet verklaren. Ook dat zit me hoog, zo schreef ik al in mijn eerste blog van dit jaar.
Is het iets van verdoving, angst, onkunde? Voorlopig houd ik het op een gebrek aan de juiste mensen. Die zijn er trouwens wel, maar ze gaan hun leven niet geven voor de maatschappij waarin we terecht zijn gekomen.
Op 18 november vorig jaar heb ik voor de 35ste keer een blog afgesloten met
Nog altijd schittert de Democratische Partij in Amerika door afwezigheid. Nog altijd hebben ze daar niemand gevonden met de persoonlijkheid, de uitstraling en de klasse om iets van tegenwicht aan Donald Trump te bieden. Het is niet anders.
Ik vond dat toen wel wat vervelend worden, steeds hetzelfde. Als ik het had volgehouden, zouden we nu op #55 zijn beland, met een aanhoudend gebrek. Zonder ook maar iets van perspectief.
Hoe kan dat toch maar blijven voortduren? Die vernietiging van mensen (ook in zijn eigen land), staten, steden en culturen? De ecocide, nu weer in de Perzische Golf (die we straks de Golf van Trump zullen moeten gaan noemen). Het gaat maar door, en het gaat maar door. Ondertussen bereiken de financiële waarden op wereldwijde beurzen nooit eerder vertoonde hoogtepunten. Omdat Trump dat wil. Terwijl Europa en Azië zonder olie en gas zitten. Komt er een beursdipje, dan verzint hij wel wat om dat heel snel een halt toe te roepen. Door bijvoorbeeld te zeggen dat hij nog altijd een staakt-het-vuren heeft, dankzij hem, of dat ze snel een overeenkomst zullen bereiken. Waar dan ook, wanneer dan ook. Hoe je absoluut de hele wereld vanuit je slaapkamer regeert MET EEN PAAR WOORDJES op je eigen Truth Social. Ja, het kan.
Zijn familie en politieke medestanders verrijken zich met honderden miljoenen ten koste van iedereen die niet meedoet. Iedere bedreiging voor deze macht lost op en valt als onschuldig, los zand op de grond, eenmaal met Mar-a-Lago in zicht. De Epstein-files? Trump is op magische wijze ook daar onaantastbaar voor. Ook dat lijkt inmiddels al weer lang overgewaaid. Omdat niemand doorzet, opstaat, optreedt. Dit is allemaal in zijn enorme omvang niet normaal. Het gaat zoveel verder dan ‘slechts’ surrealisme. Heeft Hij dan toch gelijk, dat Hij door God zelf is gezonden? Ik ben inmiddels bang van wel. En zo sluit ik af met de kop boven dit stukje: in de persoon van Trump zien we het huwelijk tussen God en Satan.
Het maakt me uiterst ongemakkelijk, en dat Epstein-clipje hieronder verandert daar niets aan.
Ton Westphal + No Nonsense ++ 